νομικιστικά βραχυκυκλώματα

Το πρόβλημα του πάρκινγκ στην πόλη μας είναι σίγουρα πολύ μεγάλο, ακόμα και τώρα το καλοκαίρι που οι μισοί -τουλάχιστον- λείπουν σε διακοπές. Πολλοί επαγγελματίες βάζουν ταμπέλες ή διάφορα αντικείμενα στο δρόμο για να κρατήσουν την πολυπόθητη θέση, ή βλέπεις κάποιες φορές έναν πεζό να στέκει σε μια κενή θέση πάρκινγκ και να την υπερασπίζεται ακόμα και με την ζωή του για ένα δικό του αυτοκίνητο, καθώς αυτός την... είδε πρώτος και τώρα που την είδε δεν την αφήνει με τίποτα, μόνο πάνω από το πτώμα του! Όλοι όσοι έχουμε αυτοκίνητο -ή αυτοκίνητα- έχουμε ανάλογες εμπειρίες, τόσο από την μία πλευρά, όσο κι από την άλλη. Παρατηρείστε δε, πόσο αντιφατικά κρίνετε την κατάσταση όταν βρίσκεστε στη θέση Α από τότε που βρίσκεστε στη θέση Β. Να θυμόμαστε να κάνουμε στους άλλους, αυτό που θα θέλαμε κι εμείς να μας κάνουν οι άλλοι, όπως είπε ο Ιησούς Χριστός.

Γνωστός μου μου έλεγε το δικό του παράπονο και το αφήνω στην κρίση σας εν είδει λαϊκού δικαστηρίου, μάλιστα αν θέλετε τοποθετηθείτε δημόσια στο θέμα, μέσα από αυτό το blog.

Έχουμε λοιπόν έναν ιδιοκτήτη επιχείρησης που μπροστά από την έδρα του έχει ταμπέλα που χαρακτηρίζει το χώρο ως “χώρο φορτοεκφόρτωσης” μη επιτρέποντας τη στάθμευση στους ιδιώτες. Έλα όμως που κανένας δεν το σέβεται και μόλις φύγει ο πρώτος, έρχεται αμέσως να παρκάρει ο από πίσω. Σημειώστε δε ότι ούτε μία φορά δεν δόθηκε κλήση σε κάποιο από αυτά τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Όσες φορές λοιπόν απευθύνθηκε στην Τροχαία, παίρνει την απάντηση “ερχόμαστε” και δεν έρχονται. Μόνο αν επιμείνει με αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα έρχονται για να βάλουν τότε, μία κλήση στο παρμπρίζ. Τι να την κάνει όμως ο άνθρωπος την κλήση αφού χώρο για φορτοεκφόρτωση εμπορευμάτων δεν έχει. Άλλωστε και να φύγει ο παρκαρισμένος, η χαρά του θα κρατήσει μόλις μερικά δευτερόλεπτα αφού θα παρκάρει αμέσως ο επόμενος. Αν δε κατέβει να ζητήσει από τον οδηγό να μην παρκάρει, το πιο πιθανό είναι ότι θα φτάσουν σε χειροδικία. Όταν το φορτηγό διπλοπαρκάρει στη μέση του δρόμου για να ξεφορτώσει, η ουρά από πίσω ξεκουφαίνει το σύμπαν με τα κορναρίσματα και δικαίως βέβαια. Οι δε τροχονόμοι ωρύονται σ’ αυτές τις περιπτώσεις, απειλώντας ότι θα γράψουν τον οδηγό για το κομφούζιο που προκαλεί.

Αποφάσισε λοιπόν να δοκιμάσει και τη Δημοτική αστυνομία. Εκείνοι του είπαν να αυτοπροστατευτεί διότι εκείνοι δεν είναι δυνατό να αστυνομεύσουν όλες αυτές τις θέσεις πάρκινγκ. Πώς να αυτοπροστατευτεί όμως, ρώτησε. Βάλτε κάτι στο δρόμο του απάντησαν. Αποφάσισε λοιπόν να βάλει ταμπέλες στην άκρη του δρόμου που λένε “μην παρκάρετε”. Νέο πρόβλημα: Ξανάρχεται η Τροχαία, η οποία αυτή τη φορά κλήθηκε από κάποιο γείτονα που βλέπει το χώρο ελεύθερο κι ο ίδιος ψάχνει γύρω, γύρω για πάρκινγκ. Φθόνος, θυμός, κακή προαίρεση... πέστε ότι θέλετε. Τώρα ο ιδιοκτήτης πρέπει να πάρει τις ταμπέλες αλλιώς θα βεβαιωθεί παράβαση κατάληψης... οδοστρώματος.

Τι να κάνει ο άνθρωπος μάζεψε τις ταμπέλες του κι έπνιξε την οργή του. Τώρα βλέπει τα αυτοκίνητα μονίμως σταθμευμένα έξω από την επιχείρησή του, χωρίς κανένας να αποτρέπει την παράνομη ασυδοσία τους και ο ίδιος δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να υπερασπιστεί την νομιμότητα της απαίτησής του, με την απειλή της δίωξης κατάληψης...

Τώρα με ρωτάει ποιος νίκησε; Η ασύδοτη παρανομία που μαστίζει τη χώρα μας φυσικά! Οι ταμπέλες μου μου λέει ήταν παράνομες αλλά υπεράσπιζαν μια νομιμότητα, οι διώκτες του όμως που τώρα γελάνε υπερασπίζονται απλώς το δικαίωμα τους να μην υπάρχουν ταμπέλες όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά για να μπορούν να παρανομούν ανενόχλητοι. Νίκησε η παρανομία λοιπόν, η οποία φαίνεται ότι είναι ανίκητη είναι καθεστώς, που πολλές φορές το υπερασπίζεται κι ο ίδιος ο νόμος.

Έξω! από τον... ύπνο έξω

Το ξέρατε ότι στην Ελλάδα το ελεύθερο πάρκινγκ διώκεται; Εντάξει μπορεί κάνεις να στήσει τη σκηνή του αλλά από το πρωί (ανατολή) μέχρι το βράδυ (δύση του ήλιου). Μάλιστα. Μετά πρέπει να τα μαζέψει και να πάει σε κάμπινγκ, ή τέλος πάντων σε ξενοδοχείο. Δηλαδή αν στο ταξίδι των διακοπών μου -πού τέτοια τύχη- βρω μια ωραία παραλία και στήσω τη σκηνή μου για να απολαύσω τη γαλήνη της φύσης, απαγορεύεται να κοιμηθώ εκεί το βράδυ; Ακόμα κι αν δεν βρίσκω τέτοια ώρα κάμπινγκ, ξενοδοχείο, μοτέλ, διότι όλα είναι πολύ μακριά ή απλώς γέματα; Είπαμε απαγορεύεται! Νόμιζα ότι η πατρίδα μου μού ανήκει, ότι η Ελλάδα είναι για τους Έλληνες. Νόμιζα ότι μπορείς να βρεις ένα βράχο ή ένα δέντρο και να κοιμηθείς ελεύθερα από κάτω, αρκεί να το λέει η καρδιά σου. Όμως όχι, έκανα λάθος. Οι όχι και πολύ αρχαίοι «εμού πρόγονοι» είχαν το δικαίωμα όταν μετακινούσαν τα πρόβατα τους, να ανάψουν μια φωτιά για τους λύκους μέσα στη νύχτα του χειμώνα και να κοιμηθούν με την επιτήρηση των σκύλων τους, εγώ όμως όχι.

Φαντάζεστε να έχεις χαθεί μέσα στο δάσος σαν τα παιδιά του παραμυθιού και να αναγκαστείς να διανυκτερεύσεις στην ύπαιθρο και την επομένη που θα σε βρουν, ένας νομικιστής αστυνομικός να σου βεβαιώσει παράβαση για διανυκτέρευση σε δημόσιο χώρο χωρίς... σχετική άδεια!

Όχι δεν τα λέω για μένα. Μάλλον δεν είμαι ο άνθρωπος που πηγαίνω να κοιμηθώ στα βουνά και τις θάλασσες, παρότι θα ήθελα να το κάνω καμιά φορά, αλλά θεωρώ αυτονόητο το δικαίωμα μου να κοιμηθώ όπου θέλω, αρκεί να μην είναι σε ιδιοκτησία άλλου και να μην ενοχλώ κανένα. Μας λένε βέβαια ότι η οι κανόνες υγιεινής... Εντάξει αν κάποιος αφήνει τα σκουπίδια του μέσα στο δάσος να διωχθεί, αλλά γι’ αυτό κι όχι γιατί τόλμησε και... κοιμήθηκε, χωρίς να δώσει τον οβολόν του σε κάποιον ξενοδόχο. Δεν έχω τίποτα με τους ξενοδόχους, καλά να είναι οι άνθρωποι και να κάνουν τις δουλειές τους τίμια και με υψηλού επιπέδου υπηρεσίες –που μας λείπουν γενικά στην Ελλάδα-, αλλά όχι και τα διάφορα επαγγελματικά συμφέροντα να γίνονται νόμοι του κράτους! Ναι ξέρω και οι πυρκαγιές... Δεν αρκεί η απαγόρευση ανάμματος φωτιάς, τουλάχιστον σε δασικές περιοχές;

Δεν αντιδρώ στα παροδικά μέτρα κατά τη θερινή σεζόν, ούτε στις απαγορεύσεις συγκεκριμένων περιοχών που κρίνεται από τους αρμόδιους ότι βρίσκονται σε υψηλή επικινδυνότητα. Τέλος πάντων για όλα μπορεί να υπάρχει μέτρο κι όχι ισοπεδωτικός οδοστρωτήρας. του τύπου «πονάει δόντι κόβει... κεφάλι»! Όλοι ξέρουμε ότι οι κολόνες της ΔΕΗ βάζουν συχνά πυκνά φωτιές, αλλά δεν απαγορεύσαμε τη μεταφορά ηλεκτρικής ενέργειας!

Κάτω τα χέρια από την ελευθερία λοιπόν. Γιατί κόβε, κόβε, φτάνουμε σε μια κουτσουρεμένη δημοκρατία γεμάτη από απαγορεύσεις: «απαγορεύεται», "απαγορεύεται", "μην εισέρχεσθε!", «απαγορευμένη περιοχή!» κοκ.

Γίναμε τόσο αστοί, απομακρυνθήκαμε τόσο από το φυσικό μας περιβάλλον που φοβόμαστε να το αγγίξουμε και να το αντιμετωπίσουμε ως φυσικό συνέταιρο της ύπαρξης μας και σαν να μην έφτανε αυτή η κατάντια σε μια αφύσικη επιβίωση, έρχεται και το κράτος να βάλει την αχρείαστη ...σφραγίδα του.

Δεκαπενταυγουστιάτικες διαμαρτυρίες

Αναδημοσιεύω από τη συμπαθή ιστοσελίδα της Ευαγγελικής Εκκλησίας Λάρισας, την εύλογη νομίζω διαμαρτυρίας τους.

Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι συμβαίνουν τέτοια πράγματα σήμερα στην Ελλάδα.

Ότι δηλαδή μπορεί το κράτος να σου απαγορεύσει να κάνεις τις δουλειές σου, όταν μάλιστα αυτές είναι ιδιωτικής φύσεως.

Επίσης ότι μπορεί σήμερα να κυνηγιούνται στην Ελλάδα μας άνθρωποι, απροκάλυπτα ή υπό το πρόσχημα του νόμου, λόγω της όποιας πίστης τους, όταν μάλιστα αυτή δεν συνιστά κάποια επικίνδυνη σέχτα. Σ' αυτές σίγουρα δεν ανήκει η Ευαγγελική Eκκλησία. Όποιος έχει πάει έστω και για λίγο στο εξωτερικό, το ξέρει πολύ καλά.

Τι είναι η γιορτή του δεκαπενταύγουστου. Ας είμαστε ειλικρινείς: Είναι η γιορτή των καλοκαιρινών διακοπών, που εκτός από το βουνό, κυρίως γιορτάζεται στη θάλασσα, όπου τιμώνται δεόντως τα... μακροβούτια. Από την τηλεόραση θα δούμε το βράδυ την Τήνο, τους εκεί προσκυνητές της Παναγίας και το νησί βουλιαγμένο από τους τουρίστες κι όχι από την τορπίλη που βύθισε την “Έλλη”. Υπάρχει λογικός άνθρωπος που δεν ξέρει την Ελληνική πραγματικότητα περί 15αύγουστου; Αν διαβάσει όμως κανείς τις εφημερίδες θα μείνει έκπληκτος, καθώς θα διαπιστώσει ότι ξέχασε εντελώς ότι αυτή η μέρα είναι αφιερωμένη στην Παναγία και τα άρθρα των θεολόγων την αναφέρουν ως “κοίμηση της Θεοτόκου¨.

Το κράτος την αναγόρευσε σε επίσημη αργία, σε μια ακόμα συνηθισμένη σύμμειξη του κράτους με τη θρησκεία. Ενδεικτική είναι η τακτική, στρατιώτες του Ελληνικού στρατού να συμμετέχουν στις λιτανείες, με τη δικαιολογία ότι οι Ορθόδοξοι είναι... η πλειοψηφία στην Ελλάδα. Το ξέρατε όμως ότι απαγορεύονται δια του νόμου οι πάσης φύσεως εργασίες, καθώς όλοι οι... υπήκοοι αυτού του κράτους είμαστε υποχρεωμένοι να σταθούμε προσοχή στη λατρεία της ”Παναγίας”(;), είτε το θέλουμε, είτε όχι. Εγώ το έμαθα καθώς μαζί με άλλα δύο άτομα, όλοι μέλη της Εκκλησίας, που τα καταφέρνουμε σε μαστορέματα, πήραμε τα τρυπάνια μας και τα άλλα εργαλεία μας από τα σπίτια μας και πήγαμε για εθελοντική εργασία στην Εκκλησία μας. Καθότι η πάσης φύσεως αργία ενδείκνυται για εθελοντισμό κι εμείς στην Εκκλησία μας δεν δεσμευόμαστε από κανένα εορτολόγιο -πολύ δε περισσότερο από αυτό της Ορθόδοξης Εκκλησίας-, δεν είχαμε πρόβλημα να το κάνουμε. Άλλωστε το ίδιο θρησκευτικό κατεστημένο καταδίκαζε επανειλημμένως τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, όσο κατοικούσε μεταξύ των ανθρώπων, κάθε φορά που θεράπευε κάποιο δυστυχή από την αρρώστια του, την ημέρα του Σαββάτου. Τότε βέβαια το θρησκευτικό κατεστημένο του επετίθετο με θεολογικά επιχειρήματα. Στη δική μας περίπτωση το θρησκευτικό κατεστημένο μας σταμάτησε με τα όργανα του νόμου! Να σου δύο αστυνομικοί οι οποίοι μας φώναξαν, μας κατέγραψαν τα στοιχεία μας λες και κάναμε βανδαλισμούς και μας απείλησαν ότι θα μας κλείσουν μέσα όλο το Σαββατοκύριακο στα πλαίσια του αυτόφωρου αν συνεχίζαμε να εργαζόμαστε. Φαντάζομαι ότι από Δευτέρα θα μας δίκαζε ένα σώμα μαυροντυμένων ιερέων και γραμματέων του λαού, οι μουλάδες της Ελλάδας δηλαδή, που επιβάλλουν το θρησκευτικό τους νόμο μέσω του κράτους που το κρατούν στα χέρια τους. Μη θέλοντας να δώσουμε συνέχεια στο πνεύμα μισαλλοδοξίας και φανατισμού υποχωρήσαμε και φύγαμε. Εμείς όμως δεν πληρωνόμαστε από τα κρατικά ταμεία αλλά από τις αυτοπροαίρετες εισφορές των φτωχών πιστών της Εκκλησίας μας απλώς συντηρούμε την Εκκλησία μας και δουλεύουμε στον καθημερινό μας αγώνα για να επιβιώσουμε. Εμείς δεν έχουμε αμύθητη περιουσία σαν την Ορθόδοξη Εκκλησία -να μην επαναλάβουμε τα του Βατοπεδίου- ούτε επενδύουμε σε πολυτελείς ξενοδοχειακές μονάδες, ούτε πολύ περισσότερο είμαστε ο μεγαλύτερος μέτοχος της Εθνικής τράπεζας, ούτε, ούτε... Εκείνη την ημέρα δεν δουλεύαμε και αντί για βουτιές πήγαμε για να ιδρώσουμε προσφέροντας. Ας έρθει λοιπόν το κράτος να μας δώσει στα πλαίσια της ισοπολιτείας κι εμάς χρήματα για τα κτήρια μας και μισθό για τους ποιμένες μας. Αλλά αυτά ξέρω ότι ακούγονται πολύ...αστεία. Όμως αντίθετα το αστείο είναι ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία με την αμύθητη περιουσία της, επιδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω διάφορων προγραμμάτων -καθώς έχει τα μέσα στο κράτος-, σαν να είναι ένας φτωχός οργανισμός!

Επιτέλους πότε θα σταματήσει αυτή η ανόητη μισαλλοδοξία στη χώρα μας, για να γίνει και η χώρα μας ένα σύγχρονο κράτος. Πότε η χριστεπώνυμη “Εκκλησία της Ελλάδος”, θα μάθει από το παράδειγμα Αυτού που επικαλείται ως Κύριο, τοου Ιησού Χριστού, ο οποίος ποτέ δεν χρησιμοποίησε την κρατική εξουσία, αλλά αντίθετα διώχθηκε και θανατώθηκε από αυτήν.

Αν σκουπίζαμε λέει απλώς, θα μας... άφηναν, αλλά επειδή είχαμε εργαλεία προκαλούσαμε, ποιον άραγε; κι απαγορεύονταν να κάνουμε βελτιωτικές εργασίες στους τοίχους μας! Ταλαίπωρη Ελληνική Δημοκρατία! Ποιος νόμος βάζει τα όρια μεταξύ εργασίας σκουπίσματος και τρυπήματος με Βlack & Decker; Φυσικά δεν ετίθετο θέμα ώρας κοινής ησυχίας στις 10.00πμ. αλλά σημειολογίας της εργασίας μαστόρων. Μα και εργάτες θα μπορούσαν να εργαστούν εκείνη την ημέρα, αρκεί να πληρώνονταν το διπλάσιο ημερομίσθιο κατά το νόμο! Εμείς όμως δεν είμαστε μάστορες!!! Σ’ αυτή την ανόητη υποκρισία ο Ιησούς Χριστός απάντησε ρωτώντας τους: “Εσείς αν έπεφτε το ζώο σας στο πηγάδι την ημέρα του Σαββάτου -η επίμαχη τότε θρησκευτική αργία- δεν θα το βγάζατε, θα το αφήνατε εκεί να ψοφίσει; Πολύ περισσότερο που εγώ αγαθοποίησα σε ένα δυστυχισμένο του λαού του Θεού” Πολύ περισσότερο εμείς που υπηρετούσαμε το Θεό με την εθελοντική εργασία μας!

Έχουμε μάθει όμως στην άμεση ή στην έμμεση διάκριση σε βάρος μας λόγω των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων και δεν μας κάνει εντύπωση. Κρίμα για τη χώρα μας, την πατρίδα της Δημοκρατίας και κρίμα για τους φερόμενους ως Χριστιανούς της κρατικής Εκκλησίας. Πόσες φορές έχει καταδικαστεί η χώρα μας από τα Ευρωπαϊκά δικαστήρια, για παρόμοιες περιπτώσεις διάκρισης σε βάρος μειοψηφιών! Ας μην είναι ακόμα μια φορά, δεν αξίζει άλλωστε. αρκούμαστε απλώς να το καταγγείλουμε στον... κυρίαρχο λαό και σε όσους έχουν δημοκρατικές ευαισθησίες.

Βασίλης Α. Γαλάνης

Ποιμένας της Ελεύθερης Ευαγγελικής Εκκλησίας Λάρισας.

Φοβού τους πολιτικούς και δώρα φέροντες

Έγραφα πρόσφατα για το ΤΕΜΠΜΕ. Γι' αυτό το πυροτέχνημα που διακηρύττει ότι οι κυβερνώντες μας είναι εδώ και φροντίζουν για μας, πριν από εμάς. Διαβάστε την καταχώρησή μου ΤΕΜΠΕ ΤΟΥΜΠΑ. Στη συνέχεια τι έδειξαν τα αποτελέσματα από τα οποία κρίνονται και οι προθέσεις και οι πάσης φύσεως ενέργειες; Η κρίση βαθαίνει. Ρευστότητα δεν υπάρχει στην αγορά, παρά τους υποτιθέμενους πακτωλούς που λένε ότι έριξαν σ' αυτή.

Έκλεισε ο πρώτος κύκλος των δανείων με την εγγυοδότηση του ΤΕΜΠΜΕ και το δάνειο το είχαν πάρει λίγοι και έχοντες. Οι πολιτικοί άργησαν πολύ να διαπιστώσουν υποκριτικά ότι τα δάνεια δεν έπεσαν στην αγορά και δεν μπόρεσαν να βοηθήσουν την πραγματική οικονομία! Κάποιοι δηλαδή πρόσθεσαν επιπλέον πλούτη στα ήδη υπάρχοντα και οι υπόλοιποι συνέχισαν να πνίγονται. Ξέρω ότι κάποιοι θα μου πουν ότι στη συνέχεια έπεσε στην αγορά το ΤΕΜΠΜΕ nο 2. Μάλιστα αυτό δούλεψε αλλά έδωσε σε πιο πολλούς μεν αλλά ποσά περίπου 1/10 αυτών που υπόσχονταν το πρώτο. Δηλαδή με τη βιτρίνα του πρώτου έδωσαν ψίχουλα. Τι σημαίνει αυτό; Ας βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει! Μία εκδοχή είναι ότι προσπάθησαν με το πρώτο κατάλαβαν το λάθος τους και το διόρθωσαν με το δεύτερο. Μια δεύτερη όμως εκδοχή λέει ότι εντυπωσίασαν το κοινό των ψηφοφόρων με το ενδιαφέρον τους για τους καημένους μικρομεσαίους και στο τέλος έδωσαν -για να ρίξουν στάχτη στα μάτια- μερικά ψίχουλα, ώστε και οι τράπεζες να είναι ικανοποιημένες και οι μικρομεαίοι να παρηγορηθούν και οι πολυπόθητες ψηφοθηρικά εντυπώσεις να μείνουν στο κοινό! Σημειώστε ότι το ΤΕΜΠΜΕ no 2 , εκτός των υποπολλαπλάσιων ποσών που έδωσε, δεν είναι τζάμπα όπως το πρώτο. Έχει απλώς ένα λίγο πιο λογικό επιτόκιο αλλα και μικρή διάρκεια. Τώρα βγαίνει το 3ο ΤΕΜΠΜΕ για το οποίο δεν ξέρω ακόμα λεπτομέρειες, υποθέτω ότι θα είναι για τους ακόμα πιο απελπισμένους και θα έχει ακόμα λιγότερο ευνοϊκούς όρους. Οι ακάλυπτες επιταγές όμως έχουν σπάσει όλα τα ρεκόρ. Κάθε μήνας κλείνει με αύξηση αυτών περί τα 400% σε σχέση με τον εκάστοτε αντίστοιχο περυσινό μήνα!!! Ποιος θα πει ότι τα ΤΕΜΠΜΕ βοήθησαν;

Τα ξαναθυμήθηκα όλα αυτά καθώς τώρα εξαγγέλθηκαν νέα δάνεια προς τις πολυαγαπημένες τους μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Υπό το καθεστώς του πανικού από το μήνυμα των ευρωεκλογών, θα δώσουν δάνεια στις επιχειρήσεις που επλήγησαν από την κρίση. Και ποιος δεν επλήγη από την κρίση; Δηλαδή θα δώσουν σε όλους; Το πιστεύετε; Έχει το δημόσιο ταμείο μας τόσα λεφτά για να χρημτοδοτήσει όλες τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις ώστε αυτές να αντιμετωπίσουν την κρίση; Άλλωστε οι προθέσεις φάνηκαν: Μελετούν έκτακτη εισφορά σε όλες τις ...επιχειρήσεις! Από τη μία λένε ότι οι επιχειρήσεις επλήγησαν και πρέπει να βοηθηθούν για να μπορέσουν να επιβιώσουν κι από την άλλη τους λένε: Εσείς που βγάζετε πολλά, δώστε και μερικά στο κράτος που βρίσκεται σε ανάγκη λόγω της διεθνούς οικονομικής κρίσης. Έχουν κάτι ιδέες που σε κάνουν να αναλογίζεσαι, μα τελείως παιδιά είναι, ή μήπως ισχύει το συνωμοσιολογικό σενάριο ότι κάποιο λάκκο έχει η φάβα; Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω το μέτρο με τα αυτοκίνητα. Γιατί το έκαναν; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Για να βοηθήσουν τους Έλληνες που δεν έχουν αυτοκίνητο να πάρουν. Μα όλοι έχουν. Άλλωστε σε περίοδο οικονομικής κρίσης είναι λογικό να σπρώχνεις τον κόσμο να δανειστεί από τις τράπεζες -καταναλωτικά δάνεια είναι οι δόσεις- να φεσωθεί για να πάρει εσπευσμένα αυτοκίνητο; Μήπως έτσι βοήθησαν την οικονομία; Σε τι; Βοήθησαν την αυτοκινητοβιομηχανία! Ούτε ένα τέτοιο εργοστάσιο δεν έχουμε στην Ελλάδα. Βοήθησαν τους εισαγωγείς αυτοκινήτων. Μα μετρημένοι στα δάχτυλα είναι, σε τι να ωφεληθεί η Ελλάδα αν 10-20 επιχειρηματίες πουλήσουν περισσότερο; Ή μήπως το έκαναν για να βοηθήσουν τις πολυεθνικές του πετρελαίου; τα σκέφτομαι αλλά άκρη δεν βγάζω. Και βέβαια το κερασάκι στην τούρτα είναι ότι όπως όλοι ξέρουμε βοήθησαν κάποιους να πάρουν ακριβά αυτοκίνητα, διότι τελικά τα ακριβά ευνοήθηκαν. Τι να συμπεράνουμε; Για ποιο λόγο η κυβέρνηση βοήθησε τους ούτως ή άλλως πλούσιους να πάρουν αυτοκίνητα πολυτελείας; Και στο τέλος τους ακους να λένε: Βλέπετε λεφτά υπήρχαν αλλά δεν έπεφταν στην αγορά. Εμείς τους αναγκάσαμε να τα ρίξουν! Εδώ τραβάς τα μαλλιά σου. Μα τα μέσα εισοδήματα που πιέστηκαν να πάρουν αυτοκίνητα πολυτελείας, ωθήθηκαν σε ένα επισφαλές ρίσκο δανειζόμενοι, ενώ οι πλούσιοι που έριξαν τα λεφτά, δεν τα έδωσαν στην πραγματική οικονομία αλλά στις ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες και στα πετρέλαια!!!

Αναρωτιούνται λοιπόν όλοι για τα νέα δάνεια: Πόσα θα δώσουν στον καθένα; Με τι επιτόκιο; Α αυτά είναι λεπτομέρειες! Αρκεί η εξαγγελία που οι πολιτικοί μας χρειάζονταν τα άλλα στις καλένδες. Οι τράπεζες δεν ξέρουν τίποτα ακόμα. Κατά τα Χριστούγεννα ίσως μάθουν και μέχρι τότε ποιος ζει και ποιος πεθαίνει! Άλλωστε αυτά τα δάνεια θα δοθούν λέει του χρόνου το Φθινόπωρο... Δεν κατάλαβα είναι σίγουροι ότι θα έχουμε κρίση και του χρόνου το Φθινόπωρο; Κι όσοι δεν προλάβουν το 2010 και βουλιάξουν στο 2009; Τρελάθηκα δεν μπορώ να σκέφτομαι άλλο, θα αρχίσω κι εγώ να μη σκέφτομαι για να μην τρελαθώ στ' αλήθεια.

Ο Θεός να μας φυλάει από τους πολιτικούς και δώρα φέροντες!

"ΔΩΡΕΑΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ" ένα δωρεάν ανέκδοτο

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΜΟΥ Ο ΦΤΩΧΟΣ

Δυστυχώς αυτό τον καιρό δικομανείς με έσυραν στα δικαστήρια. Ο χώρος της δικαιοσύνης μου δημιουργεί κατάθλιψη. Είναι ένας χώρος υποκρισίας, μετράει η εικόνα που παρουσιάζεις, έστω κι αν είναι πασιφανές ότι αυτή δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Είναι ένας χώρος αγκύλωσης στη σκέψη και τις πρακτικές. Είναι χαρακτηειστικό για παράδειγμα ότι εμεί μέσα υπάρχει ένας συγκεκριμένος ενδυματολογικός κώδικας. Θυμάμαι όταν ήμουν μάρτυρας σε μια δίκη ότι η κα πρόεδρος έβαλε τις φωνές σε έναν ένορκο, όπως οι παλιές δασκάλες στους μαθητές δημοτικού, επειδή προσήλθε χωρίς... γραβάτα. Πρέπει να σηκωθείς όταν εισέρχονται οι δικαστές και να καθίσεις μετά από αυτούς. Αν μασάς τσίχλα ή κάθεσαι σταυροπόδι στο ακροατήριο, θα σε κάνει ρεζίλι ο πρόεδρος –πιο συχνά πλέον είναι Η πρόεδρος- και μάλλον θα σε αποβάλλει της αιθούσης...

Είναι ένας χώρος επίσης που κάποιοι έχουν πολλή εξουσία και γι’ αυτό είναι φυσικό κάποια ανθρωπάρια να προσκολλούνται σ’ αυτούς με κολακείες ή υλικά ανταλλάγματα για να επωφεληθούν από αυτή. Έτσι είναι ένας χώρος που ανθούν τα κυκλώματα. Ποιος είναι ο καλός δικηγόρος που θα σου σύστηνα να προσλάβεις; Μα αυτός που έχει τις γνωριμίες, τα μέσα, που είναι δικτυωμένος, θρασύς και αδίστακτος. Όχι αυτός δεν είναι ο καλός δικηγόρος που έχω εγώ στο μυαλό μου, αλλά σίγουρα είναι ο αποτελεσματικός δικηγόρος που εσύ θα χρειαστείς για την υπόθεσή σου, για να γίνει το άσπρο, μαύρο. Σιχαίνομαι λοιπόν το χώρο που οι «μεγάλοι καρχαρίες» περνούν ανεμπόδιστοι ενώ οι δίκαιοι ή οι μικροπαραβάτες, τυλίγονται σε… μια κόλλα χαρτί.

Παραδέχομαι όμως ότι πρέπει να υπάρχει καποιου είδους δικαιωσύνη και μάλλον είναι ανέφικτο να μην έχει κάποιου είδους παθολογία. ας είναι όμως κατά το δυνατό λιγότερη. Προσωπικά θεωρώ την ανθρώπινη προσπάθεια απόδοσης δικαιοσύνης, ένα αναγκαίο κακό και δεν έχω καμιά άλλη πρόταση που θα λειτουργούσε αποτελεσματικά σε πραγματικές συνθήκες.

Όμως αυτό που ήθελα να σχολιάσω σήμερα, δεν είναι οι γνωστές αγκυλώσεις της δικαιοσύνης, ούτε η αρνησιδικία, στην οποία έχουμε περιπέσει, ούτε το χαμηλό επίπεδο απόδοσης, σε κτηριακές εγκαταστάσεις ή λόγω της πληθώρας υποθέσεων που βγάζουν σε μια μέρα οι άμοιροι δικαστές, πράγμα που καθιστά σαφές ότι δεν μπορεί παρά να περαιώνονται με συνοπτικές διαδικασίες, λόγω κόπωσης, συνήθειας ή έλλειψης χρόνου. Αντίθετα θέλω να σχολιάσω την υποτιθέμενη δωρεάν απονομή δικαιοσύνης, καθώς υποτίθεται ότι το κράτος χρηματοδοτεί τη λειτουργία της δικαιοσύνης.

Πρώτο ερώτημα: Μπορεί κανείς να λύσει την υπόθεσή του δικαστικά, είτε ως ενάγων, είτε ως εναγόμενος χωρίς να χρησιμοποιήσει δικηγόρο; Νομίζω ότι η απάντηση είναι όχι. Φυσικά θα πρέπει να ξεχάσουμε τον ορισμό συνηγόρου από το δικαστήριο που ισχύει μόνο για συγκεκριμένες περιπτώσεις και βέβαια κι όταν ισχύει είναι καταστροφική από τον άμοιρο «άπορο» η αποδοχή αυτών των δωρεάν υπηρεσιών. Νομίζω ότι αυτά είναι γνωστά σε όλους.

Αφού λοιπόν η απόδοση δικαιοσύνης χρηματοδοτείται από το κράτος, γιατί το δικαστήριο επιβάλλει δικαστικά έξοδα; Γιατί εισπράττει παράβολα υπέρ κάθε παραπονουμένου; Όσον αφορά την ανάθεση της υπόθεσής σου σε κάποιο δικηγόρο, αν είσαι απελπισμένος, θα πας στον καλύτερο και θα πληρώσεις όσα σου ζητήσει –το ποσό είναι ευθέως ανάλογο του πόσο απελπισμένος είσαι, ή του τι ποσά διακυβεύονται- και μάλιστα θα του πεις κι ευχαριστώ, καθώς θα κρέμεσαι από τα χείλη του! Στην καλύτερη των περιπτώσεων θα πληρώσεις μόνο την παράσταση κτλ για το διπλότυπο από τον δικηγορικό σύλλογο. Λέω «μόνο» εννοώντας ότι για κάθε εκδίκαση, αναβληθείσα ή μη το χιλιάρικο πρέπει να το υπολογίζεις. Κι αυτό επί πόσες αναβολές θα πάρεις –οι αναβολές είναι συχνότατο φαινόμενο στα δικαστήρια δια πάσαν αιτίαν- και μετά έχουμε εφέσεις κοκ. Δηλαδή λεφτά με το τσουβάλι! Δεν έχω καταλάβει πώς αυτές οι ευνοούμενες ομάδες μπορούν να μας συμπεριφέρονται με αυτόν τον ιταμό τρόπο. Διότι οι δικηγόροι έπεισαν με το καλό ή με αγριάδα το κράτος, να επιτρέψει ως νόμιμη και μάλιστα υποχρεωτική τη δική μας οικονομική αφαίμαξη υπέρ των πολυτελών κτηρίων των δικηγορικών συλλόγων, της ενίσχυσης των νεαρών δικηγόρων κοκ. Το δικό μου το σύλλογο δεν τον χρηματοδοτεί κανείς παρά μόνο οι φτωχές εισφορές των μελών του. Γιατί εγώ είμαι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ να χρηματοδοτήσω τα πάσης φύσεως ευγενικά ή μη έργα τους; Είναι σαφές ότι κάποιες μειοψηφίες με μεγάλη επιρροή, εκμεταλλεύονται την αδυναμία της πλειοψηφίας. Διότι εσύ τι μπορείς να κάνεις; Θα κάνεις απεργία(!) δηλαδή δεν θα προσέλθεις να δικαστείς; Μα θα καταδικαστείς ερήμην! Δεν πληρώνεις; Σε κλείνουν μέσα, ή διατάζουν την απαλλοτρίωση της τυχών άμοιρης περιουσίας σου! Άμοιρε ραγιά, είσαι αφοπλισμένος, μόνος και απελπισμένος, τι θα κάνεις, θα πληρώσεις! Έτσι η προσφυγή στη δικαιοσύνη γίνεται σιγά, σιγά μια πολυτέλεια μόνο για τους έχοντες. Στη συνέχεια δε, το αποτέλεσμα της διαδικασίας στην πλειοψηφία του βγαίνει θετικό για εκείνους που είχαν χρήματα για να δαπανήσουν!

Αυτά από εμένα τον άσχετο περί τα δικονομικά, καθότι δεν είμαι σε καμία περίπτωση ειδικός, αλλά είμαι εφοδιασμένος απλώς με το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Ξέρω ότι αν διαβάσει τα παραπάνω ένας επαγγελματίας δικολάβος, θα γελάσει ειρωνικά με την αλαζονία που χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα. Μοιάζουν όλα αυτά πολύ θεωρητικά, πολύ αγνά, παιδιάστικά έως απλοϊκά. Αλλά μήπως στη νομική αυτό δεν θα έπρεπε να είναι το ζητούμενο; Είμαι ερασιτέχνης κι όχι επαγγελματίας αλλά αυτό δεν νομίζω ότι είναι απαραίτητα αρνητικό. Κι ευτυχώς, διότι όσοι είναι μέσα στα πράγματα, θεωρούν ως δεδομένη την κατάσταση και τα δικαιώματα ως κεκτημένα, έτσι προσπαθώντας να απαντήσουν στα πιο πάνω ερωτήματα θα επιστρατεύσουν σοφιστείες και αιτιολογήσεις που σε καμιά περίπτωση δεν θα είναι δικαιο-λογίες. Οι δικηγόροι είναι γνωστό ότι τα καταφέρνουν καλά σ’ αυτά. Άλλωτε δεν χρειάζεται να έχεις σπουδάσει νομική για να ξέρεις πότε σε εκμεταλλεύονται, ή πότε οι νόμοι είναι άδικοι εναντίον σου.

Ημι-γυμνισμός

Φαίνεται ότι ο γυμνισμός δεν βρήκε έδαφος γενικευμένης εξάπλωσης, όπως φοβούνταν οι πιο παλιοί. Παρέμεινε σε στενούς κύκλους φυσιολατρών, ομοφυλόφιλων και γραφικών νοσταλγών των παιδιών των λουλουδιών. Όμως δεν είδαμε γυμνούς ανθρώπους να περπατούν ανέμελοι στους δρόμους των πόλεων όπως oι παλιότεροι προφήτευαν.

Αντίθετα έδαφος φαίνεται ότι κέρδισαν οι ημιγυμνιστές. Αυτοί δεν είναι καμιά περιθωριακή μειοψηφία, αλλά το σύνολο σχεδόν των νεαρών γυναικών! Δεν ξέρω τι δρόμο τραβάει η σύγχρονη ενδυματολογία της γυναίκας. Λέω της γυναίκας διότι οι άντρες έχουν μείνει στα κλασικά: Ένα παντελόνι κάτω (τζην ή λινό, ή βαμβακερό, δεν παίζει σπουδαίο ρόλο) κι ένα πουκάμισο ή μπλουζάκι πάνω (T-shirt ή polo τι σημασία έχει;) Οι γυναίκες όμως τρομάζουν με την ποικιλία των παραλλαγών στο ντύσιμό τους –ή μάλλον στο γδύσιμό τους-, από πάνω ως κάτω. Το χειμώνα που πέρασε η τάση ήταν να φορούν ένα φόρεμα πάνω από το... παντελόνι τους! Ή τι να πούμε για τις κρητικές... βράκες! Ας είμαστε σοβαροί. Ό,τι μας δίνουν φοράμε;

Το καλοκαίρι όμως που διανύουμε η αποδεκτή ενδυματολογία επιτάσσει σταθερά να είναι μόνο τα εσώρουχα, που τώρα πια δεν κρύβονται αλλά είναι η βάση του ντυσίματος εκτοπίζοντας τα άλλα σε ρόλο αξεσουάρ. Διότι ένα χαλαρό φαρδύ και κοντό τοπ, τι άλλο ρόλο παίζει από μια πινελιά χρώματος εν είδει μαντηλιού, πάνω από τα εσώρουχα! Τα μανίκια εξαφανίστηκαν, τα ντεκολτέ δεν είναι πλέον μόνο για τις τολμηρές και τα μπλουζάκια στη μέση δεν αποκαλύπτουν σάρκα μόνο σε κάποιο σκύψιμο ή τέντωμα αλλά μονίμως και σε κάθε στάση. Τα παντελόνια χωρίς καβάλο τα δείχνουν όλα αλλά τα μίνι είναι πλέον ανύπαρκτα, σαν μια ζώνη πάνω από το εσώρουχο.

Πέστε μας αγαπητές, όμορφες και προκλητικές κοπέλες τι θέλετε να πείτε με όλα αυτά τα καμώματα; Μας εκθέτετε ανενδοίαστα τα σώματά σας και λικνίζετε μπροστά μας γοφούς και στήθια μέσα στην έξαψη του θέρους, ποιο είναι το μήνυμα; Κάποτε έτσι ντύνονταν μόνο κάποιες σταρ, σήμερα κάθε τρυφερό κορίτσι υπερβάλλει και της πιο ξιπασμένης σταρ! Μήπως θέλετε να πείτε ότι τα δίνετε όλα, ότι δεν έχετε κανένα ηθικό ενδοιασμό; Γιατί απαιτείτε κάθε αντρικό βλέμμα, για ένα μόνο καπρίτσιο, γιατί τους θέλετε όλους ή μήπως δεν έχετε να πείτε απολύτως τίποτα κι αφήνετε τους διεφθαρμένους ως το κόκαλο σχεδιαστές να μιλούν αντί για σας! Μήπως εσείς φοράτε απλά ότι βλέπετε στα περιοδικά και την TV; Αλλά κι οι σχεδιαστές από την άλλη πλευρά θα πουν ότι εκείνοι απλώς δίνουν στον κόσμο αυτό που τους ζητάει και δεν μπορούν να φύγουν από την “γραμμή” διότι θα “φάνε πάτο”.

Στην πλαζ τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Εκεί όλοι φοράμε ουσιαστικά μόνο τα εσώρουχά μας, τα δείχνουμε όλα, το μάτι συνηθίζει και μαζί με τις χάρες της σάρκας μας δείχνουμε και τις ατέλειές μας πλούσια, ώστε να επέρχεται ένας κορεσμός. Εκεί χάνεται το μυστήριο του γυναικείου κορμιού για τους άντρες και του αντρικού για τις γυναίκες, είναι όλα στη φόρα. Νομίζω ότι ως κοινωνίες σ’ αυτό το σημείο έχουμε ξεφύγει πλέον από κάποια νοητά όρια. Αυτή η εμφάνισή μας –ουσιαστικά με τα εσώρουχα- θα ήταν αποδεκτή μόνο αν βρισκόμαστε σε ένα στενό κύκλο οικείων. Αλλά μπροστά σε όλη την κοινωνία…; Αν πάρουμε το παράδειγμα των οικονομικών φαινομένων, είναι γνωστό ότι η υπερπροσφορά μετοχών, ρίχνει τις τιμές τους! Έτσι και η αλόγιστη έκθεση των κορμιών στην κοινή θέα, μάλιστα χωρίς την διακόσμησή τους με ενδυματολογικές πινελιές και χωρίς το photoshop των make up και άλλων παρόμοιων προϊόντων, η εικόνα μετατρέπεται από αισθησιακή σε ωμό στοίβαγμα ειδών κρεοπωλείου. Περισώζονται μόνο γυναίκες με “αναλογίες μοντέλου”, να μαγνητίζουν τα αντρικά βλέμματα, ή τα καλογυμνασμένα αντρικά για τις γυναίκες, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά των συζυγικών –κι όχι μόνο- ολονύκτιων συγκρούσεων.

Πού μας οδηγούν όλες αυτές οι παρατηρήσεις; Απλώς η ανθρώπινη εξερεύνηση σ’ αυτό τον τομέα εξαντλήθηκε φτάνοντας στο τέλος του δρόμου για να βρει ένα απογοητευτικό αδιέξοδο. Τώρα; Τώρα μάλλον πρέπει να γυρίσουμε πίσω, στις παλιές συνταγές των γυναικών προς τους άντρες και των αντρών προς τις γυναίκες και να βρούμε νέες παραλλαγές. Πάση θυσία δεν πρέπει το γυναικείο φύλο να χάσει το μυστήριο που το περιέβαλλε στην αντρική φαντασία. Ομοίως βέβαια και για τις γυναίκες. Ήδη οι στατιστικές καταγράφουν έντονα σεξουαλικά προβλήματα στους άνδρες που από πολλούς αποδίδονται στην ανεξέλεγκτη πορνογραφία, την υπερπροσφορά γυμνού από τα ΜΜΕ και το ίντερνετ μέχρι το πεζοδρόμιο που βαδίζουμε. Ας μη ξεχνάμε ότι όταν το φυσιολογικό κορεστεί, στη θέση του οι άνθρωποι θα αναζητήσουν κάθε είδους παρεκτροπή στο νοσηρό και διεστραμμένο.

Σήμερα λοιπόν, εκτός από τους πουριτανούς, έχουν λόγο να φωνάζουν και οι αντίπαλοί τους: Περιφρουρείστε την ανθρώπινη σεξουαλικότητα. Μην γκρεμίζετε τα όρια. Σώστε τον κόσμο.

Τέτοιο λαχείο να σου τύχει

Φαίνεται ότι ανήκω σε ένα σπάνιο είδος ανθρωποειδούς του 21ου αιώνα, στο antiTV sapiens! Δεν ξέρω αν είμαι μοναδική περίπτωση ή αν υπάρχουν κι άλλες αδελφές ψυχές –θα χαιρόμουν να επικοινωνήσουν μαζί μου για να συστήσουμε τον πρώτο αντιTVϊκό σύνδεσμο-. Λίγο ραδιόφωνο μόνο στις μεσημεριανές μου διαδρομές, ακούω για να μάθω τα κυριότερα νέα της ημέρας. Τα υπόλοιπα νέα μπορεί κανείς να τα ψάξει στο ίντερνετ, από όποια πηγή θέλει, όποτε έχει χρόνο και να ενημερωθεί ΜΟΝΟ γι' αυτά που ο ίδιος θέλει να μάθει κι όχι και γι' αυτά που θέλουν οι άλλοι να μάθει. Τι αξίζει να δει κανείς στη σαβούρα των τηλεοπτικών προγραμμάτων; εκτός από τον ηθικό ξεπεσμό, μπορεί κανείς να δει την κρίση αξιών, την κατάντια της αισθητικής μας, τη χυδαιότητα των ανούσιων κουτσομπολιών των πρωινάδικων, τα τηλεπαιχνίδια που εξευτελίζουν την αξιοπρέπεια κάποιων ανώνυμων ανθρώπων ή τις ειδήσεις που εστιάζονται σε όζουσες συνήθως πτυχές της προσωπικής ζωής επωνύμων ή στον ανθρώπινο πόνο που τον εμπορεύονται κυνικά μέσα από το φακό επειδή πουλάει. Ναι ξέρω έχει και ταινίες 10ης προβολής –προτιμώ να νοικιάσω όποια θέλω από το βινεοκλάμπ- και ντοκυμαντέρ ξεπερασμένης επιστημονικής αξίας και σε ώρες που κανείς δεν είναι δυνατό να παρακολουθήσει τηλεόραση. Από την άλλη πλευρά πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι το ραδιόφωνο κρατάει ακόμα ένα καλύτερο επίπεδο, που διασώζει την αισθητική και την κουλτούρα μας.

Όμως το θέμα μου για σήμερα δεν είναι το κυρίως πρόγραμμα των ηλεκτρονικών ΜΜΕ, αλλά οι διαφημίσεις τους. Πολλές απ’ αυτές είναι εύστοχες, εφευρετικές και διασκεδαστικές. Κάποιοι διατείνονται ότι κάποτε πρέπει και η διαφήμιση να αναγνωριστεί ώς μορφή τέχνης και έκφρασης της εποχής μας. Αλλά αυτή η διαφήμιση του Lotto… Μήπως πρέπει να την κάψουμε στην πυρά; Μήπως πρέπει να μας βάλει στον πειρασμό να συστήσουμε έναν κώδικα δεοντολογίας και μια επιτροπή ιεράς εξέτασης; Το ραδιοτηλεοπτικό συμβούλιο τι λέει; Διότι αισχρό δεν είναι μόνο το υβριστικό σεξουαλικό υπονοούμενο, ή το γυμνό, αλλά και ο εμπαιγμός ανθρώπινων αξιών και του ανθρώπινου πόνου, που κάποιοι συνάνθρωποί μας βιώνουν στο πετσί τους.

Η εν λόγω διαφήμιση λοιπόν, παρουσιάζει μια γυναίκα που θυμάται πώς ετοίμασε το πρωινό του άντρα της και τον περίμενε να ξεκινήσουν την μέρα τους μαζί, ευτυχισμένοι στις μικρές χαρές της καθημερινής ζωής, όμως εκείνος βγήκε να δει αν κέρδισε στο lotto του και ω του θαύματος είχε κερδίσει. Δεν ξαναγύρισε ποτέ πίσω. Υπονοείται ότι άφησε τη βαρετή γυναίκα του για κάποια νεώτερη –ξανθιά και όμορφη- κι έφυγε για κάποιον επίγειο παράδεισο! Το lotto σε απενεχοποιεί από τυχόν τύψεις. Σου λέει παράτα τα αγαπημένα σου πρόσωπα και γίνε καπνός. Σκόρπισε πόνο στους δικούς σου. Αρκεί εσύ να περάσεις καλά. Βέβαια κρίμα δεν έχεις τα λεφτά για να το κάνεις. Εμείς σου προσφέρουμε μια λύση. Τέτοια δράματα συμβαίνουν και χωρίς τη βοήθεια του lotto αλλά το μήνυμα σου ανοίγει την όρεξη, κι επειδή εσύ δεν θα το κερδίσεις- θα ψάξεις άλλους τρόπους να κάνεις τη φαντασίωσή σου πραγματικότητα.

Η δε γυναίκα παρουσιάζεται ως κάποια “Κατίνα” –ας με συγχωρέσουν οι Κατερίνες-, που δεν αξίζει κανείς να λυπηθεί, αλλά να γελάσει με το πάθημά της. Ελάτε λοιπόν να ρίξουμε όλοι μαζί το λίθο του αναθέματος στην κακόμοιρη Κατινίτσα μας που δεν έχει την ηλικία, και τα σωματικά προσόντα μετά από δύο γέννες, να κρατήσει τον άπιστο άντρα της που εποφθαλμιά σε ημίγυμνα “μωρά” που λικνίζονται σαν ξωτικά κάπου στην όποια Μύκονο εν μέσω θέρους! Ελάτε να γελάσουμε μαζί της, να τη δείξουμε με το δάχτυλο και στον πόνο της να ρίξουμε φαρμάκι. Ελάτε να τιμήσουμε τη νεότητα, τα πλούτη, την ομορφιά των ολίγων, ρίχνοντας στην πυρά την πλειοψηφία των απλών, μέτριων, καθημερινών ανθρώπων όπως εμείς. Ελάτε να νομιμοποιήσουμε στην κοινωνία μας την απιστία, την όποια ανθρώπινη αξία μας απέμεινε και τη διάλυση της οικογένειας, στο βωμό του lifestyle.

Θα γελάσετε και σεις με την προδομένη γυναίκα που η διαφήμιση εμμέσως εμπαίζει, ή θα ρίξετε την ψήφο σας στον περιπλανώμενο Δον Ζουάν που πίνει εξωτικούς χυμούς, παρέα με χυμούς νεότητας στις εξωτικές Σεϋχέλλες; Ή μήπως θα ήταν καλύτερα να ρίξετε το email της διαμαρτυρίας σας στο lotto. Μαζί με εμένα σας καλώ να το κάνετε κι εσείς. Γράψτε τους: “Μήνυμα κενό, lotto. Ε όχι κι έτσι παιδιά, υπάρχει και όριο στην πλάκα, μην αγγίζετε τον ανθρώπινο πόνο, δεν θα γελάσουμε και μ’ αυτό!”

Εγώ έστειλα το πρώτο email. Στείλτε κι εσείς τα επόμενα:

info@opap.gr

Εγώ τους έγραψα:

"Η διαφήμισή σας για το lotto προτρέπει τον κόσμο να κερδίσει λεφτά με κάθε τρόπο, ώστε να ...κατορθώσει να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα: Να εγκαταλείψει την γυναίκα του!

ΝΤΡΟΠΗ! Αυτό λέγετε κοινωνική ευαισθησία;

Alkaios larsinos"