"Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι" ενός Έλληνα μπογιατζή στην καθημερινότητα της Νορβηγίας

Είμαι εδώ και ζω.

     Δεν ξέρω τι θέλω πια και τι περιμένω. Τι νόημα έχουν πια τα όνειρα! 

Κουράστηκα να κάνω όνειρα και να αγωνίζομαι... Σήμερα έπεισα τον εαυτό μου να αποδεχτεί την πραγματικότητα και να απολαύσει μια θέση στην καθημερινότητα των ανθρώπων που δεν σκέφτονται, μόνο ζουν. Τι ευτυχισμένοι που είναι αυτοί που δε σκέφτονται… Θα ήθελα να μπορούσα να μη σκέφτομαι… Είχα ένα παππού πολύ ευχαριστημένο από τη ζωή του. Ζούσε στα όρια της φτώχειας αλλά κάθε μεσημέρι γύριζε σπίτι κι ετοίμαζε όλο μεράκι μεζέδες που απολάμβανε κάτω από την ακακία του. Έδινε την εντύπωση ότι δεν ήθελε τίποτα άλλο από τη ζωή. Φυσικά πέθανε, χάθηκε, ξεχάστηκε και η ακακία του ρήμαξε. Θα σας γράψω άλλη φορά γι’ αυτόν. 

Το άλμπουμ "Παλλίροια"

    Ξυπνάς το πρωί και σκέφτεσαι μόνο να πας στη δουλειά. Κάνεις το καθήκον σου και κοιτάς το ρολόι νά ‘ρθει η ώρα. Γυρίζεις σκοτωμένος αλλά ανάλαφρος που έκανες το καθήκον σου, που τα κατάφερες, ένα ακόμα μεροκάματο. Πώς να το εκμεταλλευτώ καλύτερα το απόγευμα; Η απόλαυση ενός γεύματος και ο ύπνος-δώρο στα κουρασμένα μέλη. Το απόγευμα κάνω βόλτα από παράθυρο σε παράθυρο. Κοιτάζω τις νιφάδες που πέφτουν. Τώρα πια προλαβαίνω λίγη μέρα μετά τη δουλειά, δεν σκοτεινιάζει αμέσως, η μέρα μεγαλώνει. Ένας καφές είναι ό,τι πρέπει. Λίγο διάβασμα χαλαρωτικό. Δεν πρέπει να αργήσω να κοιμηθώ διότι αύριο πρέπει να ξυπνήσω ξανά… Άκουγα το τραγούδι της Δήμητρας Γαλάνη «φιλήσυχη ζωή»: 

«Ήσυχη, πάντα ήσυχη 

θυμάμαι τη μητέρα μου. 

Ήσυχο σαν τον ψίθυρο 

θυμάμαι τον πατέρα μου. 

Σε μια φιλήσυχη ζωή 

τους γνώρισα ταγμένους, 

σε μια πορεία σιωπηλή 

τους είδα ξοδεμένους…». 

    Πόσες φορές δεν καλοτύχισα τους ανθρώπους που μπορούν απλώς να ζουν χωρίς να σκέφτονται. Τους ανθρώπους που τόσο υποτίμησα με τη ζωώδη ζωή τους που την αποδέχονται τόσο αβασάνιστα. Τι κερδίζω εγώ που σκέφτομαι; Τι καλά να μη σκέφτεσαι, απλώς να παίρνεις την κάθε μέρα έτσι όπως έρχεται και μετά να φεύγεις έτσι ήσυχα όπως έζησες. Ποιος δίνει δεκάρα για το γέρο που άφησε ένα μοναχικό διαμέρισμα γεμάτο μνήμες; 

"Σ' αυτές τις σκοτεινές κάμαρες, που περνώ

μέρες βαρυές επάνω κάτω τριγυρνώ

για ναβρω τα παράθυρα. -Όταν ανοίξει ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.-

Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ

να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.

ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία. 

Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει."

Μέσα από τα παράθυρά μου αγναντεύω τον κόσμο
ικανοποιημένος που ζω...

    Μπορώ μόνο να ζω περιμένοντας την άνοιξη της ελπίδας, το καλοκαίρι που «θα τα δώσω όλα» και είμαι βέβαιος ότι θα περάσει τόσο γρήγορα και θα ξαναγυρίσω στον ίδιο στίβο κουρασμένος, αγουροξυπνημένος αλλά ικανοποιημένος για την υπέρβαση έστω κι αν οι προσδοκίες δεν ικανοποιήθηκαν κι ανυπόμονος να ξαναξεκινήσω τον ανήφορο του Σίσυφου. 

    Το καλοκαίρι έβαφα πάνω στα κεραμίδια, κάποιος πλησίασε και κάτι μου έλεγε. Σταμάτησα το iPod που μου τραγουδούσε στ’ αυτιά και τον άκουσα να μου επαναλαμβάνει τον θαυμασμό του για το πόσο καλά έβαφα. Γέλασα ικανοποιημένος ευγενικά. Ένιωσα περήφανος για το κατόρθωμά μου και την αναγνώρισή του αλλά συνάμα μια σκιά συννέφιασε τη διάθεσή μου. Θεέ μου, να χαρείς ή να λυπηθείς, να γελάσεις ή να κλάψεις. Περιμένεις το Νομπέλ λογοτεχνίας από τη Νορβηγική ακαδημία μέσα στους μαξιμαλιστικούς στόχους που έχεις θέσει στον εαυτό σου και παίρνεις τον έπαινο του προσεκτικού μπογιατζή από τον αργόσχολο Νορβηγό… ιδιώτη. Ο ήλιος με έκαψε την υπόλοιπη μέρα πάνω στα κεραμίδια κι εγώ γελούσα με το πάθημά μου. Σαν αφελές παιδάκι κολακεύτηκα με το κοπλιμάν… Πόσο καλός μπογιατζής μπορεί να είναι ένας Έλληνας! Τρέμετε Νορβηγοί, ήρθαμε να σας κατακτήσουμε ειρηνικά, να σας βάλουμε τα γυαλιά… 

"Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος

για τα ωραία και μεγάλα έργα

η άδικη αυτή σου τύχη πάντα

ενθάρρυνσι κ' επιτυχία να σε αρνείται..." 

(Η σατραπεία Κ. Καβάφη)

    Στα εβδομαδιαία καθήκοντά μου περιλαμβάνεται η υποχρέωση μου να βγάζω τους κάδους των σκουπιδιών κάποιων πολυκατοικιών για να τους αδειάσει το σκουπιδιάρικο. Ένας ηλικιωμένος κύριος πριν από καιρό, καθώς έσπρωχνα τους κάδους μου, με ρώτησε πόσα παίρνω. Απέφυγα να απαντήσω κι επέμεινε, «κάτω από 200 την ώρα;». Όταν του ένευσα «ναι», έδειξε την δυσαρέσκειά του και είπε ότι δεν είναι σωστό να πληρώνομαι τόσο λίγο. Μια ηλικιωμένη κυρία κάτι μου ‘πε προχθές, ενώ βρισκόμουνα στην ίδια φάση. Σταμάτησα το iPοd μου και την άκουσα να μου λέει παρηγορητικά «Ε κάποιος πρέπει να βγάζει και τα σκουπίδια, δεν μπορεί να είναι όλοι στα γραφεία…». Ούτε  την γνώριζα, ούτε είχε προηγηθεί κάποια συνομιλία μας. Της χαμογέλασα για την καλή της πρόθεση. Αχ αυτοί οι ηλικιωμένοι. Τι είναι καλύτερο να σπρώχνεις κάδους σκουπιδιών, ή να ζεις στο περιθώριο της ζωής σε ένα βουβό διαμέρισμα και να ζητιανεύεις να ανταλλάξεις μια κουβέντα με ένα κακομοίρη Έλληνα σαν κι εμένα που σπρώχνει τα σκουπίδια; Ψάχνουν κάποιον πρόθυμο να ανταλλάξει μια κουβέντα μαζί τους. Αχ καλή μου κυρία, άθλια παρηγορήτρια, γιατί ξύνεις πληγές; Μόλις είχε βγει από τον ποδολόγο, ίσως να παραμορφώθηκαν τα δάχτυλα των ποδιών της, αρθρίτιδα, οστεοπόρωση ή κάποιος φλεβίτης θα την ταλαιπωρούσε. Περσότερο όμως ξέρω ότι την ταλαιπωρεί η ερημιά…

Τι κάνει ένα πουλί
εκεί επάνω δεξιά στο δέντρο
μέσα στο χιονιά;

 Δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω μ’ αυτές τις προσπάθειες πλησιάσματος, με τις προσπάθειες παρηγοριάς, μ’ αυτούς τους επαίνους ή απλώς τις εκφράσεις συμπάθειας.    Μη μου αγγίζετε τις πληγές. Το πήρα απόφαση. Όχι φιλοδοξίες. Όχι άλλοι αγώνες. Φτάνει πια! Αφάνεια, καθημερινότητα, κρυμμένος μέσα στο πλήθος, στιχημένος στην στην αβάσταχτη ελαφρότητα του σήμερα. Κάθε μέρα κοιτώ ανυπόμονα το ρολόι και μια ώρα πριν το τέλος η ανυπομονησία συναγωνίζεται με την ικανοποίηση. Τα Παρασκευοσαββατοκύριακα είναι γιορτές. Όσο κι αν είναι παιδιάστικα γελοίο, είναι μια παρηγοριά για να ζει κανείς μιαν εντελώς ανούσια ζωή. Όλοι μας προσπαθούμε να δώσουμε νόημα στην χωρίς νόημα ζωή μας απλώς αγωνιζόμενοι για την καλυτέρευσή της. Είναι όμως σκοπός ή μέσο η καλυτέρευση μιας ανούσιας ζωής; Διότι τελικά, όσο πιο άνετη και ευχάριστη κι αν γίνει δεν παύει να παραμένει… ανούσια! Το τέλος μας πάντα πλησιάζει, αλλά το θάμβος του επερχόμενου καλοκαιριού το επισκιάζει… έτσι καταφέρνουμε να ξεγελάμε τον εαυτό μας, μέχρι που η αναμφισβήτητη πραγματικότητα των γηρατειών και του θανάτου να μην αφήνει πλέον περαιτέρω αισιοδοξία. Ο Κ. Καβάφης πάλι, στο πασίγνωστο ποίημά του "Ιθάκη" λέει: 

"Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,

να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,

γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις..." 

   Βλέπετε προορισμός είτε δεν υπάρχει, είτε απλώς εμείς δεν τον κατανοούμε γι' αυτό για μας δεν έχει πια καμία σημασία. Σημασία έχει μόνο η διαδρομή... Πόσο έχουμε μπερδέψει τους σκοπούς με τα μέσα!

     Μία από τις πολυκατοικίες που εξυπηρετώ είναι γεμάτη υπερήλικες. Μερικοί από αυτούς δεν μπορούν ούτε να αυτοεξυπηρετούνται και η κοινωνική υπηρεσία στέλνει υπαλλήλους όλο το 24ωρο για την εξυπηρέτησή τους. Είναι οι μελλοθάνατοι που περιμένουν το δεσμοφύλακα να χτυπήσει την πόρτα τους για να τους οδηγήσει στην ηλεκτρική καρέκλα.

   Το αποφάσισα να «ξοδευτώ σε μια ήσυχη ζωή» αν και δεν εμπιστεύομαι τον εαυτό μου όταν δίνει τέτοιες υποσχέσεις που ξέρει ότι δεν είναι στο χέρι του να κρατήσει.

Κ. Καβάφης

ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΙΟ ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΠΟ ΟΤΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ;

    Όσο ήμουνα στην Ελλάδα, αν με ρωτούσε κανείς θα έλεγα με σιγουριά πως ναι είναι. Σήμερα όμως δεν θα έλεγα το ίδιο. 

     Είναι αλήθεια ότι εμείς σαν λαός δεν τα πάμε και πολύ καλά με τη δουλειά, προτιμούμε λίγο το ραχάτι. Αντί να ντρεπόμαστε, μάλλον καμαρώνουμε για το λούφα και παραλλαγή. Είναι αλήθεια επίσης ότι δεν έχουμε την κουλτούρα της δουλειάς. Δεν είμαστε συνήθως συνεπείς στις υποχρεώσεις μας, αργούμε στα ραντεβού μας, δεν μας αρέσει να μας λένε τι να κάνουμε και να μπαίνουμε στα καλούπια των υποχρεώσεων του ωραρίου. Είμαστε όμως φιλότιμοι και μας πιάνει συχνά το πάθος. Το πρόβλημα μας είναι η ΤΣΑΠΑΤΣΟΥΛΙΑ που μας διακρίνει. Δεν μου αρέσει αυτή η λέξη αλλά δεν βρίσκω κι άλλη που να εκφράζει το ίδιο. Η λέξη «προχειρότητα» εκφράζει μόνο ένα μέρος της έννοιάς της. Τσαπατσουλιά στο κράτος μας, στη δουλειά μας, στο οικιστικό μας περιβάλλον, στον τρόπο που οδηγούμε, σε κάθε έκφανση της ζωής μας. Αν μπορούσαμε να διορθώσουμε αυτό το εθνικό μας νεοελληνικό χαρακτηριστικό θα μπορούσαμε να κάνουμε θαύματα στη σύγχρονη εποχή.  

    Μας βγήκε το όνομα λοιπόν αλλά όχι εντελώς άδικα. Είναι ο δημοσιοϋπαλληλικός χώρος που κατά γενική ομολογία δικαιώνει αυτό το κακό όνομα που μας ακολουθεί, αλλά δεν είναι όλοι οι Έλληνες εργαζόμενοι δημόσιοι υπάλληλοι. Μαζί με το ξερό καίγεται και το χλωρό. Η δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία όπως διαμορφώθηκε από τους πολιτικούς μας και τους συνδικαλιστές μας, έχουν πάρει στο λαιμό τους τη φήμη του Έλληνα εργαζόμενου. Φυσικά κι εκεί υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που κάτω από αντίξοες συνθήκες προσπαθούν να κρατήσουν την τιμή του λειτουργήματός τους αλλά είναι τόσο απελπιστικά λίγοι σε ένα εχθρικό περιβάλλον που σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να δώσουν το βήμα, αποτελούν απλά την εξαίρεση. Αν δουλέψεις οι συνάδελφοι σε βλέπουν σαν προδότη που χαλάς την πιάτσα. Πάντα οι κοπανατζήδες καταφερτζήδες επιβραβεύονται κάνοντας τους εργατικούς να μετανιώνουν για τις θυσίες τους. Η ανοργανωσιά και ο παραλογισμός φρενάρει κάθε προσπάθεια εξυγίανσης…

Κι εδώ στη Νορβηγία οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι λίγο αραχτοί. Τους βλέπεις να γυρνάνε στους διαδρόμους συζητώντας μεταξύ τους τα προσωπικά τους αμέριμνοι, να πηγαίνουν στην καντίνα της υπηρεσίας τους και να πίνουν καφέ με τις ώρες ή να βγαίνουν έξω συχνά για τσιγάρο. Η δουλειά όμως γίνεται έστω και λίγο αργά. Υπάρχει τάξη, συνέπεια και αποτελεσματικότητα. 

Αν τώρα πάμε στον ιδιωτικό τομέα της Ελλάδας, εκεί εμείς δουλεύουμε πιο πολύ. Οι υπάλληλοι συνήθως καταπιέζονται από τα αφεντικά και δουλεύουν εξαντλητικά, καθώς μάλιστα δεν υπάρχει σοβαρός έλεγχος και η παραβατικότητα πάει σύννεφο. Είναι γνωστό τοις πάσι ότι πολλοί εργαζόμενοι συμφωνούν να παίρνουν λιγότερα από ότι δηλώνεται ότι παίρνουν, να εργάζονται ανασφάλιστοι για να μη πληρώσει το αφεντικό τις ασφαλιστικές εισφορές, να εργάζονται υπερωρίες χωρίς επιπλέον αμοιβή ή να  μένουν απλήρωτοι για μήνες ελπίζοντας ότι θα τα πάρουν αργότερα αναδρομικά. Η Ελληνική τσαπατσουλιά που λέγαμε από τους κρατικούς ελέγχους, μέχρι τη συνείδηση του εργοδότη. Ο εργαζόμενος από την πλευρά του που δεν έχει άλλη εναλλακτική, τα υπομένει ελπίζοντας, υπό το φόβο της οριστικής ανεργίας, αφού αυτός είναι το καθεστώς στην πιάτσα. Άλλωστε σαν άνεργος δεν θα στηριχτεί επαρκώς από τον ΟΑΕΔ κι είναι γνωστή η τσαπατσουλιά που κυριαρχεί κι εκεί. Σκεφτείτε ότι ο Νορβηγικός ΟΑΕΔ (NAV) κάλεσε τη σύζυγό μου για προσωπικό ραντεβού που διήρκεσε σχεδόν μία ώρα. Η υπάλληλος δήλωσε ότι θέλει να τη βοηθήσει να βρει δουλειά και συνέταξε ολόκληρη εξατομικευμένη έκθεση για το χειρισμό της υπόθεσής της. Τις επόμενες ημέρες απευθύνθηκε σε εργοδότες του αντικειμένου που η ίδια δήλωσε της ήδη της εξασφαλίστηκε για λίγους μήνες δουλειά ως ειδικευόμενη με μειωμένη επιδοτούμενη μισθοδοσία, με την προοπτική να προσληφθεί μετά το πέρας αυτής της περιόδου. Εδώ οι επιχειρήσεις δεν εκμεταλλεύονται κατά κανόνα αυτά τα προγράμματα αλλά είναι ειλικρινείς και έντιμοι. Φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις.  

Στη Νορβηγία κυριαρχεί αξιοκρατία στο εργασιακό περιβάλλον. Στον ιδωτικό τομέα οι εργαζόμενοι εργάζονται αργά χωρίς ιδιαίτερο πάθος αλλά επαρκώς αποτελεσματικά. Αν κάποιος δεν είναι αποτελεσματικός για την επιχείρηση θα απολυθεί κάποια στιγμή. Όμως επειδή πληρώνονται με την ώρα κι όχι με το έργο που κάνουν δεν έχουν κίνητρο να είναι ιδιαίτερα αποδοτικοί. Ο καλός υπάλληλος όμως δεν θα χάσει τη δουλειά του. Πιστεύω δηλαδή ότι στην Ελλάδα και στον ιδιωτικό τομέα οι Έλληνες και οι αλλοδαποί εργαζόμενοι εργάζονται πιο γρήγορα και πιο εξαντλητικά, αποδίδοντας περισσότερο ανά άτομο, αλλά η τσαπατσουλιά  και η παρανομία, δεν αφήνει αυτό το πλεονέκτημα να φανεί στο τελικό αποτέλεσμα. 

     Συμπερασματικά θα έλεγα ότι κι εδώ οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι λίγο αραχτοί, αλλά το αποτέλεσμα της δουλειάς τους είναι θετικό. Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι εδώ δεν πιέζονται και δεν αποδίδουν τόσο όσο στην Ελλάδα με αποτέλεσμα χαμηλή παραγωγικότητα με υψηλό κόστος εργασίας, ενώ στην Ελλάδα το αποτέλεσμα της πολύ περισσότερης δουλειάς, δεν το κερδίζει κανείς σε τελική ανάλυση.  

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΣΤΗ ΝΟΡΒΗΓΙΑ

    Όταν πρωτοήρθα στη Νορβηγία, εντυπωσιαζόμουν από τις Ελληνικές λέξεις που άκουγα συχνά-πυκνά να χρησιμοποιούν. Όλος ενθουσιασμό τους εξηγούσα ότι αυτές οι λέξεις είναι Ελληνικές. Και στα Νορβηγικά όπως και στα Αγγλικά το «είναι κινέζικα για μένα» γίνεται «είναι Ελληνικά για μένα» (det er helt gresk for meg). Παρόλα αυτά αυτοί χρησιμοποιούν συχνά Ελληνικές λέξεις χωρίς να το ξέρουν. Ενώ εγώ περίμενα να εντυπωσιαστούν, αυτοί δεν έδιναν δεκάρα. Γι’ αυτούς αυτές οι λέξεις δεν είναι παρά Νορβηγικές λέξεις που μπορεί το πολύ πολύ να είναι διεθνείς. Σκέφτονται "και τι μ’ ενδιαφέρει εμένα η προέλευση της κάθε λέξης που χρησιμοποιώ, αυτό είναι δουλειά για τους φιλόλογους». Από τις πολλές φορές που τους το έλεγα, στο τέλος έδειχναν από ενοχλημένοι έως δύσπιστοι, έτσι κι εγώ σταμάτησα. Σήμερα πια έχω συνηθίσει και δεν μου κάνει και τόσο εντύπωση. Οι πιο πολλοί δεν νοιάζονται σαν εμένα για ζητήματα γλώσσας και είναι δικαίωμά τους βέβαια, δεν είναι δυνατό να έχουν όλοι λόξα με τη γλωσσολογία και την Ελληνική φιλολογία σαν εμένα. Όμως σημειώστε ότι ο κόσμος εδώ είναι απληροφόρητος. Δεν έχουν καταλάβει το μεγαλείο του Ελληνικού πνεύματος και του πόσο αυτό έχει συμβάλλει στη διαμόρφωση του σημερινού Ευρωπαϊκού πολιτισμού. Η Ελλάδα έκανε ότι μπορούσε για να αμαυρώσει την εικόνα της. Η κληρονομιά μας μένει αναξιοποίητη. Πας στην Ευρώπη και βλέπεις ένα μνημείο που λέει εδώ …κάθισε Βίκτωρας Ουγκώ! Κι εμείς που όπου να σκάψουμε βγάζουμε αρχαίες …παλιόπετρες(!) τα κρατούμε όλα αναξιοποίητα ή απλώς κακοαξιοποιημένα. 

    Η γλώσσα μας είναι επίσης ένα αναξιοποίητο μνημείο του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού σπαρμένο σε όλη την Ευρώπη κι όχι μόνο. Έκατσα λοιπόν και μάζεψα γύρω στις τριακόσιες λέξεις της Νορβηγικής που είναι αμιγώς Ελληνικές και μάλιστα χωρίς να συμπεριλάβω όλα τα παράγωγα αυτών. Λίγοι μόνο καθηγητές φίλοι ενδιαφέρθηκαν. Στους υπόλοιπους λέω απλώς ότι δεν έχουν δίκιο να λένε «det er gresk for meg» αφού μιλούνε Ελληνικά στην καθομιλουμένη χωρίς όμως να το ξέρουν. Τώρα ετοιμάζω ένα τραγούδι με μόνο Ελληνικές λέξεις της Νορβηγικής, κάτι σαν το Greko maskara του Μηλιώκα. 

    Οι Νορβηγοί λένε συχνά fantastisk, praksis, teori, analyse, systematisk, katastrofe, økonomiske, problem, krise, program, typisk εκτός βέβαια από όλη την επιστημονική ορολογία ειδικά της ιατρικής… Ακόμα και το νόμισμά τους λέγεται krone, κορώνα δηλαδή από την Ελληνική ρίζα της λέξης κορώνη, κορωνίς.

     Συχνά εμείς οι Έλληνες θεωρούμε ότι όλος ο κόσμος μας χρωστάει… Ας μην έχουμε αυταπάτες. Είναι ανοησίες μας τα περί φόρο σε κάθε λέξη δική μας που χρησιμοποιούν, τα «όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, εσείς…» Ας ξυπνήσουμε στην πραγματικότητα, σαν κακοαναθρεμμένα πλουσιόπαιδα που σπατάλησαν την πατρική περιουσία κι έμειναν στην ψάθα. Τίποτα δεν σου δίνεται αν δεν το αξίζεις και δεν το κερδίσεις. Αν αξίζουμε ας μην απαιτούμε αναγνώριση, αλλά ας τους αναγκάσουμε να το παραδεχτούν. Προς το παρών εξάγουμε καλές μπέιμπυ σίτερ στη Βρετανία!

ΤΙ ΝΑ ΕΥΧΗΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 2014;

    Τι θα γίνει βρε παιδιά μ’ αυτή τη χώρα… Τι ελπίδες υπάρχουν για το 2014; Έχει φανεί καθόλου φως στο τούνελ όπως οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι διακηρύτουν ή είναι ακόμα όλα μαύρα κι άραχλα στην καθημερινή ζωή; Έχω βλέπετε ενάμισι χρόνο μακριά από την Ελλάδα και η επαφή μου μαζί της είναι μόνο  virtual, ηλεκτρονική. 

Έχω όμως την αίσθηση -και διαψεύστε με αν κάνω λάθος- ότι τα πράγματα είναι το ίδιο μαύρα και χειρότερα από τις λίγες πληροφορίες που φτάνουν ως εμένα. Διαβάζω αιδιόδοξες δηλώσεις περί εξόδου από το μνημόνιο μέσα στο 2014. Άλλοι λένε ότι το 2013 χτίσαμε τη βάση και το 2014 προχωράμε στην ανοικοδόμηση. Τα σύσκολα πέρασαν. Τέλος η τρόικα. Οι θυσίες του αξιοθαύμαστου Ελληνικού λαού έπιασαν τόπο και τώρα η χώρα μπαίνει σε άλλη εποχή… Με ρωτούν και οι Νορβηγοί φίλοι που βλέπουν αυτά τα νέα στα ΜΜΕ. Ποια είναι η πραγματικότητα; Εγώ ερωτώ, περιμένω απαντήσεις, ει δυνατόν όμως όχι από του καθενός μας την μονόπλευρη σκοπιά αλλά μια όσο το δυνατό ευρύτερη και αντικειμενικότερη θεώρηση χωρίς προκαταλήψεις και με τη γενναιότητα παραδοχών. 

    Εγώ θα περιέγραφα την κατάσταση ως εξής:

Τη χώρα την κατέστρεψαν οι πολιτικοί μας, καθώς δεν βρέθηκαν άξιοι, τίμιοι άνθρωποι να κυβερνήσουν. Σίγουρα υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι μεταξύ μας, αλλά το σύστημα αναρρίχησεις στην εξουσία είναι αρκετά κλειστό και διεφθαρμένο για να έχουν ελπίδες διάκρισης και εκλογής. Αυτή είναι όμως μόνο η μία πλευρά και θα πρέπει να έχουμε τη γενναιότητα να δούμε και την …άλλη. Η άλλη πλευρά είναι ότι και ο λαός μας είναι αντίστοιχος της ηγεσίας του, καθώς αυτός ο λαός εκλέγει κάθε φορά την ηγεσία του. Υπάρχει βέβαια και ο αντίλογος που λέει ότι αυτοί μας δίνονται στα ψηφοδέλτια κι είμαστε υποχρεωμένοι να διαλέξουμε μεταξύ ανίκανων και διεφθαρμένων κάποιους…  Εγώ όμως ερωτώ: Αν εκλέγονταν ένας τίμιος και ειλικρινής που δυσαρεστούσε το βολεμένο λαό με τις αναγκαίες τομές, όλος μαζί ο λαός δεν θα τον έριχνε την επόμενη μέρα; Εμείς ως λαός δεν είμαστε αυτοί που ισχυροποιήσαμε τόσα χρόνια τους καρεκλοκένταυρους, τους λαϊκιστές, τους βολεμένους συνδικαλιστές και τη λογική των κλαδικών και των ημετέρων; Το σύστημα -κι εμείς ως λαός ανήκουμε σ’ αυτό- δεν αντέχει δυστυχώς στην Ελλάδα τους ειλικρινείς. Πρέπει να λέει κανείς ψέματα, να χαϊδεύει αυτιά, να κάνει κακές υποχωρήσεις και χάρες για να επιβιώσει στην πολιτική.

    Στο «Τσοβόλα δώστα όλα» όλος ο λαός προσέτρεξε για να μη χάσει κανένα κέρμα απ’ αυτά που πετούσε ο κουμπάρος από το μπαλκόνι. Έτσι τους δώσαμε το βήμα, ότι αυτός είναι ο σωστός τρόπος του πολιτικού προς το λαό του!

   Στο μεσαιωνικό κάλεσμα των υπογραφών για το θρήσκευμα στις ταυτότητες, σπάσαμε τα κοντέρ ενάντια σε κάθε έννοια ελευθερίας έκφρασης. Σήμερα παρότι το θρήσκευμα δεν αναγράφεται στις ταυτότητες για να δοθεί άδεια ναού ετεροδόξων χρειάζεται ακόμα η σύμφωνη γνώμη του οικείου… ορθόδοξου δεσπότη!

    Στου Γιαννίτση τις αντικειμενικές αναλύσεις, αντιτάξαμε τα τανκς και τα οδοφράγματα των συνδικαλιστών μας και… νικήσαμε!

    Στου Κώστα το κουμπαρλίκι, χτυπήσαμε φιλικά την πλάτη και κατεβάσαμε ακόμα ένα τσιπουράκι!

    Στη σημερινή κατάσταση ξεκινήσαμε όλοι με αναθεματισμούς ενάντια στο μνημόνιο κι όταν ο εθνικός Γιωργάκης μας πρότεινε δημοψήφισμα πέσαμε να τον φάμε! Αυτός που άναψε την πυρά για το κάψιμο του Γιωργάκη πρώτος πολέμιος του μνημονίου, σήμερα μας παρακαλάει να υπομείνουμε κι άλλο διότι αυτό είναι η μόνη σωτηρία μας… Σχιζοφρένεια!!! Κι εμείς ο λαός γιατί δεν ξεσηκωνόμαστε, τι περιμένουμε; Πολλοί αναρωτιούνται. Όμως μεταξύ μας όλοι ξέρουμε την απάντηση έστω κι αν δεν την ομολογούμε ούτε στον εαυτό μας:

1. Φυσικά δεν έχουμε και ποιον να διαλέξουμε. Αν θες το μνημόνιο παίρνεις Σαμαρά σ’ αρέσει δε σ’ αρέσει κι αν το μισείς παίρνεις…. Τσίπρα. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, ο Θεός να σε φυλάει!

2. Σίγουρα δεν θέλουμε να χάσουμε και το ευρώ που ήταν μια κατάκτηση που μας αναβάθμησε στην παγκόσμια σκηνή και νιώσαμε κι εμεί ότι γίναμε κάτι, ανήκουμε σε μεγάλο κλαμπ. Ε αυτό σίγουρα δεν του βάζεις μπουρλώτο έτσι άσκεφτα με όρους Σοβιετικού κηρύγματος!

3. Επίσης αν ξεσηκωθούμε υπάρχει βασίμως ο κίνδυνος να συγκαταριθμηθούμε με ακροαριστερούς τρομοκράτες (και καλά κάνουμε και δεν το θέλουμε) ή με ακροδεξιούς ανεγκέφαλους (φυσικά μας σηκώνεται η τρίχα). Τσουπ θα μουν οι μπαχαλάκηδες μεταξύ μας και θα πρέπει μετά να απολογούμαστε για τις φωτιές και τις καταστροφές…

4. Οπότε κι εμείς καθόμαστε στ’ αυγά μας μοιρολατρικά! Πολύ καλό για να είναι αληθινό. Πάντα οι άλλοι φταίνε κι όχι εγώ! Στην πραγματικότητα η πλειοψηφία του λαού μας ανήκει στους βολεμένους κι αυτοί θα ήταν ανόητοι να βάλουν βόμβα στο στάτους κβο που τους τρέφει έστω κι αν τελευταία τους τρέφει φτωχά. Ξέρετε όταν σε σημεδεύουν καμιά δεκαριά κάνες και η λογική σου σού λέει ότι σε λίγο θα σε καθαρίσουνε, αν σου πούνε άνοιξε το λάκο σου δεν αρνείσαι, το κάνεις για να κερδίσεις χρόνο, πού ξέρεις μπορεί κάτι να αλλάξει μέχρι τότε και να επιβιώσεις! Κατά κανόνα βέβαια αυτό δεν συμβαίνει, απλώς ποντάρεις στην εξαίρεση, αφού άλλη ελπίδα δεν υπάρχει. Σήμερα λοιπόν η πλειοψηφία του Ελληνικού λαού έχει με τον ένα ή άλλο τρόπο ευννοηθεί από το σύστημα. Κάποιο ρουσφέτι, πρόσληψη, επιδότηση, ανάθεση έργο κοκ. Πώς είναι δυνατό ένας τέτοιος Έλληνας όσο και να δυσανασχετεί, να γκρεμίσει το οικοδόμημα που θα συμπαρασύρει και τον ίδιο; Ακόμα κι εκείνοι που συμπεριλαμβάνονται στη λίστα των απολυμένων ως την τελευταία στιγμή ελπίζουν… Εμείς οι Έλληνες δυστυχώς είμαστε γνωστοί ατομιστές με μειωμένη συλλογική συνείδηση. 

   Να λοιπόν γιατί δεν γίνεται τίποτα στην Ελλάδα. 

Να λοιπόν  γιατί μαζί με τους πολιτικούς φταίει και ο λαός με τη γνωστή νοοτροπία του. Πάντα μισούσα τις γενικεύσεις, φυσικά δεν είναι όλοι έτσι, αλλά είναι η πλειοψηφία. Οι υπόλοιποι λουφάζουν και υπομένουν μέσα στη γενική κατακραυγή ή σηκώνονται και φεύγουν, μισώντας την ίδια τους την κοινωνία. 

    Προσωπικά η μόνη λύση που βλέπω για την Ελλάδα είναι να σηκωθούν φωτισμένοι, τίμιοι και ικανοί άνθρωποι από το προοδευτικό(όχι απαραίτητα από τον αυτοπροσδιοριζόμενο ως προοδευτικό πολιτικό χώρο) υλικό που διαθέτει η χώρα, άφθαρτοι από το πολιτικό σύστημα και να εκσυγχρονίσουν τη χώρα εκ βάθρων χωρίς προκαταλήψεις και προαπαιτούμενα. Υπάρχουν ακόμα φωτισμένοι πανεπιστημιακοί, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι κοκ, άφθαρτοι και με όραμα. Πολλά από αυτά που ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ δεν θα με συμφέρουν αλλά εγώ πρέπει να τους στηρίξω. Είναι αυτό εφικτό στην Ελλάδα του ωχαδελφισμού και του εαυτουλισμού, της τσαπατσουλιάς και των συμφερόντων; Χλωμόν! Αν υπήρχε μια τέτοια κίνηση θα τη στήριζα όμως αν και ξέρω ότι οι θιγόμενοι συμπατριώτες μου δεν θα έκαναν το ίδιο, στην ανάγκη θα συστρατευόμουνα, αν και δεν έχω ειδικές γνώσεις και εμπειρίες.  Για μένα είναι η μόνη ελπίδα και δυστυχώς αν και Πρωτοχρονιά την εύχομαι αλλά δεν την πιστεύω!

Εύχομαι το 2014 να είναι έτος ιστορικό όχι μόνο για το δημόσιο ταμείο αλλά και για τους αδίκως καταδικασμένους σε πείνα και ένδεια Έλληνες.

Ευτυχισμένο 2014 - Godt nyttår

Ένα από τα Πρωτοχρονιάτικα πυροτεχνήματα

      Να που μπήκε και το 2014. Δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα. Το 2013 ήταν ο νέος χρόνος στη νέα χώρα κι επειδή ακόμα νιώθω νέος εδώ, δεν μου είναι εύκολο να πιστέψω ότι τέλειωσε κιόλας, ενώ εγώ νιώθω ακόμα καινούργιος! 

Αυτό κρέμονταν πάνω από το τραπέζι
που ήμασταν καλεσμένοι το περασμένο Σάββατο

     Φέτος παραδόξως η θερμοκρασία ήταν στην πόλη μας σταθερά λίγο πάνω από το μηδέν κι έτσι τα χιόνια έλιωσαν, ώστε τα Χριστούγεννα να μην είναι λευκά, προς απογοήτευση όλων. Εδώ οι Νορβηγοί γιόρτασαν τα Χριστούγεννα την παραμονή (julaften) οικογενειακά με πολύ Χριστουγεννιάτικο φαΐ (jukemat) και πολλά δώρα που ήταν στημένα κάτω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο (το Juletre είναι κατά κανόνα φυσικό) ή τα έφερνε ο Άη Βασίλης (julenisse, κάποιος από την παρέα που ντύθηκε έτσι). Την πρώτη μέρα των Χριστουγέννων (første juledag) με επίσημα ρούχα όλοι κάλεσαν φίλους ή άλλους συγγενείς πέρα της οικογένειας για julemat. Όλο αυτό το διάστημα μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτομαγιάς (romjul), εγώ και η οικογένειά μου είμασταν καλεσμένοι σε τραπέζια φίλων σχεδόν κάθε βράδυ. Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς εδώ έγινε μάχη, καθώς όλοι συναγωνίζονταν στο ρίξιμο πυροτεχνημάτων (fyrverkeri).  Τώρα είναι όλα ήσυχα, τα Χριστούγεννα πέρασαν κι ο καινούργιος χρόνος μπήκε. Αύριο οι πιο πολλοί πάνε για δουλειά και τα σχολεία ξαναρχίζουν.  

    Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί στον κύκλο του χρόνου ορίσαμε τόσο αυθαίρετα ως αρχή την 1η Ιανουαρίου. Κύκλος είναι και αρχή ή τέλος δεν έχει, αλλά θα έμοιαζε λιγότερο αυθαίρετο αν ορίζαμε ως αρχή το φθινόπωρο, που μετά τις διακοπές αρχίζουν όλες οι δουλειές, τα σχολεία, οι ετοιμασίες για τις δυσκολίες του χειμώνα και ο κάθε κατεργάρης πάει στον πάγκο του. Παλιά ημερολόγια ήταν ρυθμισμένα έτσι αλλά σταδιακά καταργήθηκαν. 

    Όπως και να ‘χει όμως, εγώ εύχομαι σε όλους τους φίλους αναγνώστες και συνοδοιπόρους μου ευτυχισμένο 2014 (godt nytt år!) 

ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΜΟΥ ΣΤΡΟΓΓΥΛΑ ΓΥΑΛΙΑ

Γράφω αυτές τις γραμμές μέσα από τα χρυσά μου, στρόγγυλα γυαλιά. Βλέπω λίγο πρεσβυωπικά καθώς μάλλον οι βαθμοί μου αυξήθηκαν από τότε που άλλαξα τους φακούς τελευταία φορά. Δεν ξέρω μάλιστα αν βλέπω τον κόσμο μυωπικά μέσα από αυτά και καθώς περπατώ στους δρόμους της παγωμένης πολιτείας μου με τις φόρμες του εργάτη, αναρωτιέμαι πόσο μυωπικά μπορεί να με βλέπουν οι άλλοι. Αγόρασα λοιπόν αυτά τα γυαλιά από τη Λάρισα πριν από πέντε περίπου χρόνια. Είναι ένας σκελετός χωρίς πλαίσιο, δηλαδή δύο στρόγγυλα τζάμια (φακοί) με δύο βραχίονες που τα στηρίζουν στα αυτιά κι ένα μεταλικό σύνδεσμο που τα συνδέει μεταξύ τους ανάμεσα από το μέτωπο και τη μύτη, ο οποίος επίσης φέρει και τα επιρρίνια. Οι βραχίονες είναι κατασκευασμένοι από κέρας βούβαλου και τα μεταλικά μέρη επιχρυσωμένα. Όταν μετά τα σαράντα μου η πρεσβυωπία με επισκέφτηκε κι εμένα, έψαχνα να βρω ένα σκελετό χωρίς πλαίσιο με στρογγυλούς φακούς. Στην αγορά της Λάρισας βρήκα χωρίς πλαίσιο αλλά όχι με στρόγγυλους φακούς, μου άρεσαν και τα πήρα κι ας ήταν οι φακοί μακρόστενοι. Το σκεπτικό μου ήταν πάντα να αγοράζω λίγα πράγματα αλλά ποιοτικά, που να τα χαίρομαι -όχι να εντυπωσιάζουν τους άλλους- και παράλληλα να κρατούν στο χρόνο. Άλλωστε εμείς οι άντρες κι εγώ προσωπικά, δεν φορούμε συνήθως κοσμήματα -εγώ δεν έχω κανένα-. Μόνο ένα ρολόι κι ένα ζευγάρι γυαλιά είναι τα κοσμήματά μου, εκτός από τα… ωραία μου μάτια (αστειεύομαι βέβαια). Στην πρώτη αναβάθμιση των φακών -καθώς προχωράει η ηλικία οι βαθμοί πρεσβυωπίας ανεβαίνουν βλέπετε- έκανα τους μακρόστενους φακούς στρόγγυλους. Ξέχασα να πω ότι είχε και κάτι χρυσές βιδούλες που όταν το πήγα για σέρβις στο κατάστημα ενός παλιού συμμαθητή, μου τις αντικατέστησε με …πλαστικές. Πήγα λοιπόν και τους ζήτητα τις χρυσές. Χωρίς να πει τίποτα το πήρε και μου έβαλε χρυσές αντί των πλαστικών. Αργότερα διαπίστωσα όμως ότι δεν ήταν οι δικές μου χρυσές καθώς το χρυσό χρώμα έφυγε κι έμεινε κάτι σαν μπρούτζος. Ήμουν τόσο απογοητευμένος από όλα όμως, ώστε δεν πήγα να πω τίποτα, τι νόημα θα είχε άλλωστε, θα αρνούταν κάθε ευθύνης κι ο παράξενος θα ήμουνα πάλι εγώ. 

Να σου λοιπόν σήμερα ο νεόπτωχος που δουλεύει στη Νορβηγία και στην καλύτερη των περιπτώσεων βάφει, αν δεν κουβαλάει σκουπίδια, δεν σκουπίζει πεζοδρόμια ή δεν κουβαλάει υλικά στις οικοδομές… με τα χρυσά του γυαλιά!!! Θα ‘ρθει εποχή που θα τρώμε με χρυσά κουτάλια μας έλεγαν… Ξέχασα να πω ότι φοράω κι ένα Ελβετικό ρολόι, ατσάλινο με χρυσές βίδες γύρω, γύρω στην κάσα του και επιχρυσωμένους δείκτες μέσα στο καντράν του. Είχε και μια χρυσή κορώνα (κουρδιστήρι) αλλά όταν χάλασε, το κατάστημα της Λάρισας που το πήγα (από εκεί και το αγόρασα), μου είπε ότι τώρα πια δεν βγαίνει χρυσό και μου έφαγαν τη χρυσή κορώνα αντί μιας ατσάλινης. Δεν είχα κουράγιο να μαλώσω κι έφυγα χωρίς να πω τίποτα.  Ναι με τέτοιο εξοπλισμό δουλεύω στις… οικοδομές. Μα τι να κάνω; Πού λεφτά να πάρω πιο φτηνά και ταπεινά γυαλιά; Πού λεφτά να πάρω πιο φτηνό και ταπεινό ρολόι; 

Όμως η αποκαθήλωση του νεόπτωχου έχει αρχίσει. Ο νεόπτωχός μας με τα χρυσά γυαλιά και το ατσάλινο/χρυσό του ρολόι, είναι ανεβασμένος σε ένα ικρίωμα στη μέση της πλατείας και ο όχλος συνωστίζεται γύρω του. Όλοι γελάνε και τον δείχνουν με το δάχτυλο. Όλοι περιμένουν τον δημόσιο εξευτελισμό του. Θέλουν να τον δουν γυμνό. Θέλουν να δουν αίμα να τρέχει κάτω από το βούρδουλα του δήμιου, γιατί όχι και τη λεπίδα της γκιλοτίνας να πέφτει στο σβέρκο του καθώς ένα καλάθι από κάτω θα μαζέψει το κεφάλι που θα κυλίσει μέσα σαν τη στρογγυλή θεά του μπάσκετ σημειώνοντας ένα ακόμα αποθεωτικό γκολ. Ο Ντρέυφους στέκεται πάνω στα σανίδια και κοιτάει σαν χαμένος. Ο εκτελεστής ξετυλίγει τον βουλωμένο κύλινδρο και διαβάζει, διαβάζει αδικήματα κι αντίστοιχες καταδίκες. Ο αποδιοπομπαίος τράγος, ακούει κι ακούει κι όλο και σκύβει και σκύβει και βαραίνει. Πρέπει να σηκώσει όλα τα ανομήματα του λαού, δικά του ή ξένα δεν έχει σημασία, «Όλοι ίδιοι είναι».

Ο κριτής στρέφεται στον κατάδικο:

-Α και είχες κι ένα Volvo…

-Μάλιστα κύριε, μετά από δεκαπέντε χρόνια δουλειάς κι αφού ξεκίνησα από ένα σωρό μεταχειρισμένα σαράβαλα -τα πρώτα χρόνια πήγαινα με τα πόδια- σκαλί, σκαλί πήγα σε καινούργιο Hyundai, σε μικρό Volvo, σε πιο μεγάλο Volvo με δόσεις, αλλά κατάφερα μετά από τρία χρόνια να το ξεχρεώσω…

-Σκασμός αναιδή! Το Volvo  σου αφαιρείται!

Πραγματικά το Volvo μου σαπίζει στην πίσω αυλή του σπιτιού. Αφότου ενεγγράφην ως εργαζόμενος Νορβηγίας με τον αντίστοιχο αριθμό ταυτότητας, δεν μπορώ να κυκλοφορώ με Ελληνικές πινακίδες. Για να βάλω Νορβηγικές απαιτείται ένα ποσό υπέρδιπλάσιο της τιμής που θα έπιανε σήμερα μεταχειρισμένο στην Ελλάδα. Πού να τα βρω; Πήρα λοιπόν ένα σαράβαλο υπερεικοσαετίας γύρω στα 900€ (πάει καλά όμως προς το παρών) και κυκλοφορώ μ’ αυτό. Τι θα το κάνω το άλλο; Δεν ξέρω! Γι’ αυτό μη φέρνετε αυτοκίνητα στη Νορβηγία. 

Ένα, ένα τα ρούχα του κατάδικου νεόπτωχου πέφτουν κι ο κόσμος γελάει με τη γύμνια του που διακρίνεται πια καθαρά. Τα δάχτυλα είναι υψωμένα και δείχνουν. Η ιδιόκτητη μονοκατοικία (με στεγαστικό δάνειο) πάει, ξέχνα την, η τράπεζα… Το αυτοκίνητο σαπίζει. Έχω και κάτι ρούχα lacoste όλα υπερδεκετίας, είπαμε λίγα και καλά, που να τολμήσεις να τα φορέσεις, πρέπει να διαθέσεις κεφάλαια από το φαΐ να πάρεις άλλα πιο ταπεινά, της τάξης σου, να μην προκαλείς. Άλλωστε πού να τα φορέσεις, στην οικοδομή; Ή μήπως στις βραδινές εξόδους που είναι πια απαγορευμένες, άλλωστε μετά τη δουλειά ποιος έχει κουράγιο για τέτοια. 

Αυτά σκεφτόμουν χθες καθώς έβαφα ένα ταβάνι. Βλέπετε στη δουλειά μου έχω το πλεονέκτημα που δεν το έχουν πολλοί, να δουλεύω ήσυχος υπό τους ήχους της μουσικής μου στα αυτιά μου, ώστε να μπορώ ελεύθερος να σκέφτομαι ή να πλάθω ιστορίες και να πετάω μακριά σε δικούς μου κόσμους. Μ’ αυτό το ταβάνι μου πιάστηκε ο σβέρκος. Μου πήρε τρεις μέρες να βάφω με το κεφάλι προς τα πάνω. Στο τέλος άρχισα να ζαλίζομαι. Μέσα από τα θολωμένα γυαλιά μου σκεφτόμουν και παρακολουθούσα το ρολλό στο τέλος του κονταριού να βάφει ένα περίεργο ταβάνι, όταν ΣΤΑΚ, μια μεγάλη σταγόνα άσπρη μπογιά όρμησε από ψηλά πάνω στον ένα φακό κι απλώθηκε με μιας. Ευτυχώς δηλαδή, διότι μια άλλη φορά είχε σημαδέψει και πετύχει να μπει μέσα στο…μάτι. Έβγαλα τα άμοιρα τα γυαλιά μου, τι τραβούν κι αυτά, και τα κοιτούσα, πασαλειμμένα μετά το πιτσίλισμα της γαλακτερής σταγόνας. Τι δουλειά έχουν ένα ζευγάρι χρυσά γυαλιά με κέρας βούβαλου στα μάτια ενός μπογιατζή με φόρμες εργασίας; Πήρα λοιπόν ένα ζευγάρι φτηνά γυαλιά διαβάσματος από το σούπερ μάρκετ για 2 βαθμούς πρεσβυωπίας για τα κοντινά πλάνα της… καλλιτεχνικής δουλειάς μου και προτιμώ γενικά να δουλεύω χωρίς γυαλιά. Άλλωστε τι θέλεις να τα βλέπεις όλα καθαρά, καλύτερα να αγνοείς μερικές λεπτομέρειες… Ένα, ένα τα ρούχα του κατάδικου πέφτουν στο σανίδι, ο όχλος αλαλάζει. Τώρα κοιτάζω το ρολόι και το σκέφτομαι. Το χρειάζομαι άραγε; Μπορώ να βγάζω το κινητό/mp3player  από την τσέπη -αν δεν έχω λερωμένα χέρια- και να βλέπω την ώρα. Λέω άμα τελειώσει η μπαταρία να μη την ανανεώσω…

Φτωχέ νεόπτωχε πρέπει να πληρώσεις όλο το τίμημα και να το πιείς το πικρό ποτήριο μέχρι το τέλος. Πρέπει να βγάλεις από πάνω σου ό,τι σε συνδέει με το παρελθόν, πρέπει να ξαναγεννηθείς γυμνός μέσα από τις στάχτες σου. Πρέπει να καθαριστείς από κάθε ίχνος της παλιάς σου ζύμης. Είσαι αμαρτωλός, φορτωμένος με τις αμαρτίες όλου του έθνους σου. Είσαι όμως ο εκλεκτός που αν έχεις το κουράγιο, θα περάσεις μέσα από το θάνατο στη ζωή που ξημερώνει!

Καθώς ο δεύτερός μου Νοέμβριος τελειώνει στη Νορβηγία

Εδώ Νορβηγία.

Δεν μοιάζει με χιόνι; Δεν είναι παρά μόνο πάχνη.

     Από την Τετάρτη 20 Νοεμβρίου έχουμε μπει στην κατάψυξη. Ο καιρός είναι πολύ καλός αλλά η θερμοκρασία κυμαίνεται σταθερά από μηδέν έως μείον 8. Θερμοκρασίες πολύ καλές, αν σκεφτεί κανείς ότι το Δεκέμβριο το μείον δέκα θα είναι η καλύτερη θερμοκρασία! Τις τελευταίες μέρες δεν έχει χιονίσει καθόλου, αλλά οι στέγες είναι όλες άσπρες από την πάχνη κάτω από τον λαμπερό ήλιο, όλη τη διάρκεια της ημέρας. Τώρα πια από τις 4.00μμ αρχίζει να σκοτεινιάζει. Για να χρησιμοποιήσεις το αυτοκίνητό σου πρέπει να «σκάβεις» τον πάγο του παρμπριζ με το ειδικό ξέστρο, εκτός κι αν διαθέτεις κλειστό γκαράζ. 

      Ευτυχώς αυτές τις μέρες βάφω. Φυσικά βάφω εσωτερικούς χώρους διότι έξω τα χρώματα μετατρέπονται σε παγωτό μέσα στο πλαστικό κουτί τους…

  

   Από εδώ και πέρα είναι σκληρό να δουλεύεις έξω. Όπου υπάρχει νερό μετατρέπεται σε πάγο που σημαίνει… τσουλήθρα. Τα χέρια παγώνουν και πονούν σαν να σε διατρυπούν βελόνες, ειδικά αν πιάνεις (ακόμα και με γάντια) παγωμένα αντικείμενα. Η μύτη και τα αυτιά παγώνουν, γι’ αυτό είναι απαραίτητος ο σκούφος ειδικά για τα αυτιά. Η αναπνοή γίνετια δύσκολη καθώς η μύτη δεν επιτρέπει τον πολύ παγωμένο αέρα να μπει μέσα, αν πρώτα δεν ζεσταθεί επαρκώς. Η δική μου μύτη έχει την τάση να τρέχει νερό σε τέτοια περιβάλλοντα κι έτσι σταμάτησα να τη σκουπίζω διότι αλλιώς δεν θα έκανα άλλη δουλειά. 

αρχίζω λοιπόν ελέω δουλειάς να γίνομαι λιγότερο πολιτισμένος!!! Συχνά δε, το νερό της μύτης παγώνει στα …μουστάκια μου!

Παρότι ο ήλιος λάμπει, η πάχνη δεν λιώνει.
Πρόχειρη φωτό από το παράθυρό μου. 

      Οι Νορβηγοί αυτό τον καιρό δεν έχουν τις Ελληνικές σκοτούρες. Είναι απασχολημένοι με τα Χριστούγεννα που έρχονται. Χθες επισκέφτηκα ένα Χριστουγεννιάτικο μπαζάρ σε μια τοπική Εκκλησία που μαζεύει χρήματα για να χρηματοδοτήσει το ιεραποστολικό της έργο. Οι γυναίκες είχαν φτιάξει χριστουγεννιάτικα γλυκίσματα και πλεκτά. Στους επισκέπτες προσφέρονταν εκτός από καφέ και γλυκίσματα και μια τοπική σούπα που λέγεται Λαπσκάους (επί πληρωμή βέβαια). Τα εμπορικά κέντρα είναι γεμάτα από κόσμο καθώς με τις προσφορές τους προσπαθούν να τραβήξουν τους πελάτες. Στην κεντρική πλατεία έχει στηθεί ήδη το Χριστουγεννιάτικό δέντρο, αν και τα σπίτια ακόμα δεν έχουν στολιστεί για τα Χριστούγεννα, αυτό αργεί λίγο. Ακόμα δεν έχουμε αρκετό χιόνι, αλλά όλοι ετοιμάζουν τα σκι τους. Τα παιδιά στα σχολεία ετοιμάζονται για το Χριστουγεννιάτικο χορό που απαιτεί επίσημο ντύσιμο. Έτσι τα κοριτσόπουλα θα πάνε ντυμένα με τουαλέτες και τα αγόρια με κοστούμια, σε αντίθεση με το καθημερινό ντύσιμο που είναι εντελώς… χύμα!

Άλλος κόσμος!