Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

Sommerferie 13/7/14

Til Sommerferien, drømmer vi vakre strender spredt ut foran våre føtter.

Siden 2013 ventet jeg sommerferie i 2014 i Norge og feriepenger. Denn uken har kommet og jeg kan ikke tro det. nå har jeg i kontoen min en sum omtrent 150% av lønnen min. Jo, nå kan jeg gå på ferie! Men når jeg regnet utgifter, skjønner jeg at pengene er ikke nok… Noen av dem må betales for en kjøleskap vi har kjøpt, siden den vi hadde ble defekt etter 26 år. Forresten med disse  pengene må vi betale husleien til august, siden betales jeg igjen i 15 august! Men sommerferie er bestemt og angrer jeg ikke. Jeg vet ikke hvordan jeg kan betale alt men jeg skal til ferie! Jeg kjøpte billetten i mars men alle de andre utgifter må betales nå.I tillegg denne sommeren har vart for varm, temperaturen har nådd til 30 varmegrader. Jeg ørker ikke mer uten air condition som er ikke vant i norske hjemmene. Her jeg bor finnes ikke det sjø. Iallfall havet i Norge er veldig kald til og med i sommeren. 

Herre Gud, selv om jeg er nesten 50 år gammel , dette er første gang drar jeg på «vanlig» ferie. Så jeg har bestemt å reise til Hellas, å besøke slektninger og venner. Men først og fremst vil jeg se igjen Hellas. Ikke så mye fordi jeg savner hjemmelandet, men av en ren nysgjerighet: Jeg lurer  på hvordan føler jeg meg når jeg ser igjen Hellas, etter to pluw år i utlandet. Ser Hellas ut til meg som noen helt naturlig eller blir jeg sjokkert av kontrasten mellom norlige land og sørlige land? Vil jeg føle meg som Odyssevs i Ithaca etter vandrende eller føler fremmede i mitt sted,ν med et ønske om å gå tilbake bak i den rolighet av nordlige? Jeg vet ikke svaret, og er ivrig etter å lære. Hvordan er det å ser Hellas gjennom øynene til en turist? Jeg faktisk har tenkt å vise at jeg ikke er gresk, men å snakke norsk og engelsk, ville ikke bli det spennende? Da grekerne vil tro at jeg ikke forstår dem og da vil jeg høre hva tenker de om meg! Når drar vi , de elendige malere, på ferie, opplever vi at vi har blitt allerede herskere. Mens de andre tjener oss, føler vi oss smigret. Vi tar vår hevn, når vi blir krevende og sure kunder. Hva er det beste alternativet: Ikke spør ingenting og gi opp våre rettigheter på grunn av "empati" fordi vi forstå situasjonen til dem som tjener oss, eller oppføre seg som konger? Selvfølgelig mitt valg er i midten. jeg vil ikke gi opp av dem som jeg forventer, jeg har betalt og ønsker å nyte, men heller ikke vil undertrykke arbeiderne, slik som oppfører arrogante. 

Det er bare to dager før turen og ønsker selv ikke å tenke på. Ellers blir jeg utålmodig. Jeg sier til meg selv igjen og igjen, at det er ikke noe viktig. Dessuten, jeg har skrevet en liste med alle jeg trenger…



Hvordan kan man forstå om det er daggry eller skumring.
Dessuten slik som morgener dagen med optimisme,
så nostalgisk natten faller foran rådville øynene våre .

Καλοκαιρινή άδεια 13/7/14


Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014


Καλοκαιρινή άδεια 13/7/14

Ονειρευόμαστε μαγευτικές παραλίες να απλώνονται στα πόδια μας...
Από το 2013 περίμενα την ώρα που θα έπαιρνα την καλοκαιρινή άδεια του 2014 στη Νορβηγία με το επίδομα άδειας (feriepenger). Η εβδομάδα έφτασε, σχεδόν δεν το πιστεύω. Στον τραπεζικό λογαριασμό μου μπήκε ένα ποσό λίγο πάνω από το 150% του μηνιάτικού μου. Μαζί με την αμοιβή του προηγούμενου 15νθήμερου, μου δημιουργούν ένα κεφάλαιο που δεν έφτασε ο λογαριασμός μου ούτε στιγμή τον τελευταίο χρόνο. Τώρα πια μπορώ να πάω διακοπές. Όταν όμως φτάνω να τα υπολογίσω καλά, διαπιστώνω ότι τα λεφτά… δεν φτάνουν! Κάποια είναι ήδη προϋπολογισμένα για ένα ψυγείο που έπρεπε να αλλάξουμε διότι το προηγούμενο μετά από 26 χρόνια μας αποχαιρέτησε, αλλά και για τα έξοδα της οικογένειας μετά τις διακοπές όπως το ενοίκιο, καθώς τώρα πια θα πληρωθώ ξανά κατά τις 15 Αυγούστου! Όμως οι διακοπές έχουν προαποφασιστεί και δεν κάνω πίσω. Δεν ξέρω πώς θα τα βγάλω κι αν θα τα βγάλω αλλά θα πάω! Το εισιτήριο το έχω βγάλει από το Μάρτιο, αλλά όλα τα άλλα πρέπει να πληρωθούν. Μάλιστα έπιασε κι Νορβηγία τριαντάρια στην κλίμακα του Κέλσιου κι άρχισα να νιώθω δυσφορία χωρίς air condition που εδώ δεν συνηθίζεται, παραμόνο για το χειμώνα ως μονάδα θέρμανσης κι αυτό σε μικρό βαθμό. Όμως στην περιοχή μας δεν έχει θάλασσα, δεν είναι και μακριά, αλλά οι παραλίες δεν σε… εμπνέουν και το νερό μόλις μπαίνεις μέσα, σε κάνει να τουρτουρίζεις κι εγώ δεν τα πάω καλά με αυτό παρότι, από μικρός έβγαζα όλο το καλοκαίρι μέσα στη θάλασσα. 
Ξέρω ότι οι διακοπές δεν είναι παρά ένα όνειρο. Ένα όνειρο που πάντα απέχει από την πραγματικότητα. Πάντα προσδοκούμε πολλά από τις διακοπές μας αλλά βιώνουμε λίγα και τότε έρχεται η απογοήτευση. Γι’ αυτό συχνά γυρίζουμε κουρασμένοι, απογοητευμένοι κι όχι σπάνια χωρισμένοι από τις διακοπές μας. Έχουμε όνειρα και προσδοκίες γι’ αυτές τις μέρες αρκετά μαξιμαλιστικές, έχουμε ένα πρότυπο στο μυαλό μας, ένα ιδεατό βίωμα, που είναι μάλλον απίθανο να φτάσουμε και να βιώσουμε. Εικόνες όπως τροπικές παραλίες, σέρφινγκ πάνω στον αφρό των κυμάτων, εξωτικά μπαρ με εξωτικά ποτά στο χέρι και τρυφερές υπάρξεις έτοιμες για όλα, είναι πια ένα στερεότυπο των διακοπών που μας τάισαν οι Αμερικανικές ταινίες κι εμείς τις αφομιώσαμε αφήνοντας τα σάλια μας να τρέχουν. Παρόλα αυτά δεν κάνω πίσω, θέλω να το ζήσω κι ότι βγει. Η ελπίδα πάντα πεθαίνει τελευταία.  Έκανα πέρυσι υπομονή και δεν πήγα πουθενά, δούλεψα άλλη μια χρονιά χωρίς ανάσα, να μη ξεφύγω λίγο και τώρα, δεν ξέρω αν θα το αντέξω. Χρειάζομαι μια κάποια ανανέωση, πρώτα ψυχολογικά κι έπειτα σωματικά. Όταν γυρίσω θα τα ξαναϋπολογίσω, ίσως γίνει ένα θαύμα, ίσως να μη τα υπολόγισα καλά. Ξέρω ότι τίποτα από αυτά δεν θα γίνει, αλλά πώς μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό της αυταπάτης!
Θεέ μου, κοντεύω τα 50 κι είναι η πρώτη φορά που πηγαίνω «κανονικές» διακοπές. Έτσι επέλεξα για πρώτη φορά να επισκεφτώ την… Ελλάδα. Να δω λίγο και τους δικούς μου, αλλά περισσότερο θέλω να ξαναδώ την Ελλάδα όχι τόσο επειδή μου έλειψε, όσο επειδή έχω μια έντονη περιέργεια: Πώς θα μου φανεί έπειτα από 2+ χρόνια ξενητιάς; Θα μου φανεί ως κάτι εντελώς φυσικό σαν να μη είχα φύγει ποτέ, ή θα νιώσω το σοκ εντός έντονου κοντράστ από τις πειθαρχημένες χώρες του Βορά στο χύμα του Νότου; Θα νιώσω σαν τον Οδυσσέα στην Ιθάκη του έπειτα από την περιπλάνηση ή θα νιώσω ξένος στον τόπο μου με την επιθυμία να ξαναγυρίσω πίσω στις ήσυχία των βορείων; Δεν ξέρω την απάντηση κι αγωνιώ να τη μάθω. Πώς είναι να βλέπεις την Ελλάδα με τη ματιά του τουρίστα; Σκοπεύω μάλιστα να μη δείξω ότι είμαι Έλληνας αλλά να μιλάω Νορβηγικά και Αγγλικά, δεν θα είναι συναρπαστικό; Οι Έλληνες θα νομίζουν ότι δεν τους καταλαβαίνω και θα βγάλουν όλο τους τον… εαυτό!!!
Όταν πάμε διακοπές, εμείς οι ξεπεσμένοι μπογιατζήδες γινόμαστε ξαφνικά αφεντικά που μας υπηρετούν κι αυτό μας κολακεύει βέβαια! Οι αεροσυνοδοί μας κανακεύουν καθώς μας σερβίρουν, στα ξενοδοχεία είμαστε απαιτητικοί, στα εστιατόρια και τις ταβέρνες είμαστε άρχοντες που δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας… Βγάζουμε ούτε λίγο ούτε πολύ το άχτι μας, που μπορείς να το πεις και σύμπλεγμα κατωτερότητας. Παίρνουμε την εκδίκησή μας. Ποια είναι η καλύτερη επιλογή: Να μη ζητάμε τίποτα και να παραιτούμαστε των δικαιωμάτων μας λόγω «ενσυναίσθησης», επειδή καταλαβαίνουμε τη θέση αυτών που μας υπηρετούν, ή να το παίζουμε βασιλιάδες, ζητώντας τα πάντα και με το παραπάνω; Φυσικά η δική μου επιλογή είναι στη μέση. Ούτε θα παραιτηθώ αυτών που πληρώνω και θέλω να απολαύσω, ούτε όμως και θα καταπιέσω τους εργαζόμενους παίζοντας το ρόλο που απεχθάνομαι στους άλλους. 


Δυο μέρες πριν από το ταξίδι και δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι για να μη με πιάσει η ανυπομονησία. Επαναλαμβάνω μέσα μου ότι δεν είναι τίποτα, μια ιδέα είναι… Την προηγουμένη της πτήσης θα ετοιμάσω τις βαλίτσες και θα κάνω όλες τις προετοιμασίες, άλλωστε έχω ήδη τη λίστα έτοιμη του τι πρέπει να πάρω μαζί μου. 

alkaioslarsinos@gmail.com

Πώς να καταλάβεις αν είναι ξημέρωμα ή δύση, λυκόφως ή λυκαυγές;
Άλλωστε έτσι όπως ξημερώνει η μέρα γεμάτη αισιοδοξία,
έτσι δύει νοσταλγικά στα απορημένα μάτια μας.

Σάββατο, 21 Ιουνίου 2014

ALKAIOS editorial

Τα γάντια του μπογιατζή σε ένα
υπεραιωνόβιο κτήριο που χρήζει... βαψίματος
Έμεινα πολύ καιρό μακριά από το ιστολόγιό μου και σκέφτηκα. Δεν ξέρω αν έλειψα σε κανένα, μάλλον όχι. Αυτό τον καιρό δεν μπορούσα να γράψω. Φαίνεται ότι το αρνητικό σχόλιο με επηρέασε περισσότερο από όσο νόμιζα. 
Ξεκίνησα αυτό το ιστολόγιο ως ένα χαρτί όπου θα έγραφα τις σκέψεις μου, τους προβληματισμούς μου, τις ανησυχίες μου, τα ενδιαφέροντά μου, όπου γενικά θα άπλωνα τον εαυτό μου εν είδει προσωπικού ημερολογίου, ανοίγοντας παράλληλα μια πόρτα σε αδελφές ψυχές, σαν μήνυμα σε μπουκάλι ερμητικά κλειστό μέσα στο απέραντο των θαλασσών που καταπίνει καράβια και προσφάτως αεροπλάνα αλλά πάντα αργά ή γρήγορα ξερνά μπουκάλια μπροστά στα υγρά μάτια διψασμένων ερημικών περπατητών. 



Ε λοιπόν, πήρα την απόφαση μου. Το ιστολόγιο αυτό θα παραμείνει έτσι. Θα είναι το προσωπικό μου ημερολόγιο, τουλάχιστον όσα από αυτά μπορώ να μοιραστώ μαζί σας. Εγώ στο ημερολόγιό μου ξέρετε, σπάνια γράφω γεγονότα. Σημειώνω απλώς τους πιο σημαντικούς σταθμούς στη ζωή μου, σαν άλμπουμ φωτογραφιών, έτσι για να θυμάμαι. Κυρίως όμως γράφω σκέψεις, συναισθήματα, ποιήματα κοκ. Αν κάποιος θέλει να μοιραστεί μαζί μας παρόμοια βιώματα, είμαι πρόθυμος να τα δημοσιεύσω δίπλα στα δικά μου. 
Παράλληλα όμως δημιουργώ και …μερικά ακόμη που θα στεγάσουν τα άλλα ειδικά ενδιαφέροντά μου. 

Στο δεύτερο ιστολόγιο που θα ακολουθήσει alkaiosdeninnvandreren.blogspot.com* θα υπάρχουν τρεις ενότητες. Η πρώτη θα είναι ΝΟΡΒΗΓΙΑ. Εκεί θα εκθέσω όλες τις εντυπώσεις μου από τη Νορβηγία. Δεν θα είναι τουριστικός οδηγός, αλλά οι δικές μου εντυπώσεις όσο είμαι ακόμα φρέσκος μετά από ...δύο χρόνια εδώ. Όσο περνάει ο καιρός βλέπετε η φρεσκάδα χάνεται και αρχίζω εκείνα που στην αρχή μου έκαναν φοβερή εντύπωση, τώρα πια να τα θεωρώ αυτονόητα. Ίσως προφταίνω για λίγο ακόμα… Ούτε ΟΑΕΔ θα είναι φυσικά. Όποιος όμως συλλέγει πληροφορίες προσεκτικά, μπορεί να βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα για τις δουλειές εδώ. 
Η δεύτερη ενότητα θα περιλαμβάνει όλα μου τα συναισθήματα, τις εμπειρίες και τις σκέψεις γύρω από την ΞΕΝΙΤΙΑ, τη μετανάστευση, το νόστο και το ρίζωμα σε μια ξένη γη. Ευχή μου κι επιθυμία μου είναι, κι άλλοι να μου στείλουν τις δικές τους εμπειρίες, ώστε να φτιάξουμε μια συντροφιά …ομοιοπαθών παραπονεμένων που κάτω από τις πενιές του «παρ’ το στεφάνι μας… κράτα το χέρι μου και πάμε αστέρι μου, εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί» θα ξεδιπλώσουμε τον πόνο μας σε μια ομαδική λυτρωτική ψυχοθεραπεία.
Και η τρίτη θα αφορά την ΕΛΛΑΔΑ, με υπότιτλο «αυτή η χώρα δε σώνεται με τίποτα άμα λάχει να ‘ούμε» Σκέψεις, ιδέες, προτάσεις, για μια εναλλακτική αναστήλωση μιας χώρας που έχει βουλιάξει κάτω από την προκλητική καπήλευση του ονόματός της από μερίδα των κατοίκων της.  Ζητούνται ιδέες καλοπροαίρετεςκαι ανεξάρτητες κομμάτων, των ως τώρα καταστροφικών κατεστημένων, με μεράκι και όραμα. ας κάνουμε μια συντροφιά λίγων που νοιάζονται. Νομίζω ότι αυτή η χώρα το αξίζει. 
-----------------------
* den innvandreren σημαίνει: ο μετανάστης.

Σταδιακά θα προσπαθήσω να δημιουργήσω κι ένα τρίτο ιστολόγιο εξειδικευμένο σε ΘΕΜΑΤΑ ΜΟΝΤΕΛΙΣΜΟΥ και αρχιτεκτονικής που είναι το αγαπημένο μου χόμπυ. Δεν ταίριαζαν τέτοιες αναρτήσεις στο μέχρι τώρα σχήμα. 



Συνειδητοποιώ ότι οι διαφορετικές ενότητες που ενυπήρχαν σε ένα μόνο ιστολόγιο απευθύνονταν η κάθε μία σε διαφορετικό κοινό, το οποίο μπερεδεύονταν από τις αναρτήσεις που δεν τους αφορούσαν. Φυσικά όλα αυτά είναι πολύ δουλειά κι εγώ δεν είμαι επαγγελματίας ιστολόγος!!! Όταν γυρίζω από το 8ωρό μου, σε μια κουραστική δουλειά χρειάζομαι φαΐ και ύπνο. έπειτα μου μένουν λίγες ώρες για μένα. Μερικές από αυτές τις αφιερώνω στο (τώρα πια στα) ιστολόγιό/α μου. Πρόθεσή μου είναι να γράφω τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα. Μεγάλωσα όμως πια και οι δυνάμεις μου δεν είναι αρκετές. Ελπίζω απλώς ότι δεν θα πέσω κάτω από το όριο του ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟ ΜΗΝΑ. Ίσως αν με στηρίξετε κι εσείς να πάρω θάρρος και δυνάμεις...
Έκανα λοιπόν οικονομίες και αγόρασα μερικά κομμάτια από το ΙΚΕΑ, τα οποία "μαγείρεψα" καταλλήλως και με τα οποία διαμόρφωσα μια γωνιά γραφείου στο υπνοδωμάτιό μου. Με το επίδομα καλοκαιρινής άδειας (σε μερικές μέρες) θα προσθέσω μία μεγάλη οθόνη (μεταχειρισμένη) στο MacBook Pro μου. Φτιάχνω λοιπόν το καπουτσίνο μου και κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή μου. Βγάζω το σημειωματάριό μου (iPhone) κι αρχίζω να γράφω για όλα αυτά που συνέλεξα όσο δούλευα όλη την εβδομάδα ως μπογιατζής. Έβγαλα φωτογραφίες παιδιών να γυρίζουν από το σχολείο, νορβηγάκια!, κτήρια της γειτονιάς, άκουσα podkast (εκπομπές της κρατικής ραδιοτηλεόρασης), διάβασα εφημερίδες, μίλησα με γείτονες, άκουσα κραυγές ανθρώπων μέσα από τραγούδια, μέσα από βιβλία… Όλα αυτά τα ερεθίσματα. Τα μασώ, τα αναμασώ.. Κάποια τα φτύνω, κάποια τα χωνεύω αργά και χτίζω απάνω τους. Είναι αφορμές για να σκεφτώ, να γράψω, να επικοινωνήσω!

Εύχομαι να έχουμε καλή παρέα και ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
Πάντα δικός σας 
alkaioslarsinos@gmail.com

Κυριακή, 18 Μαΐου 2014

Δύο επέτειοι αυτό το Σαββατοκύριακο στη Νορβηγία

Οι μηλιές ανθίζουν κι εδώ... Το χρώμα στο κτήριο "δια χειρός Αλκαίου"

     Χθες η Νορβηγία είχε την εθνική της επέτειο, που γιορτάστηκε με ιδιαίτερη λαμπρότητα και περηφάνια καθώς φέτος συμπληρώθηκαν δύο αιώνες από τη σύνταξη του Νορβηγικού συντάγματος.

Ο κύριος με τοπική ενδυμασία, από πίσω η παρέλαση (barnetoget=παιδικό τραίνο)

     Σήμερα εγώ γιορτάζω τη δική μου επέτειο, καθώς συμπλήρωσα τα δύο χρόνια στη Νορβηγία. Δύο χρόνια, δύο χρόνια, λέω και ξαναλέω. Ξανάνιωσα, έγινα πάλι παιδί, ηρέμησα, δεν έλειψα σε κανένα και μάλλον δεν μου έλειψε τίποτα ιδιαίτερο εκτός από κάτι… λεπτομέρειες. 
    Η δική μου οδύσσεια, σίγουρα δεν έχει τελειώσει ακόμα, άλλωστε πότε τελειώνουν οι οδύσσειες; Συνεχίζεται στην αβεβαιότητα, στην ξενητιά, στις νοσταγικές μνήμες και σε ένα πέλαγος παράπονα. Πόσο αγνός πατάς το πόδι σου σε μια ξένη γη… Προσπαθώ να ξαναπερπατήσω τα πρώτα βήματα που πλέον είναι ιστορία. Θα ριζώσω εδώ; Δεν ξέρω. θα γυρίσω πίσω; Δεν ξέρω. 



    Σε βλέπω να ξυνίζεις τη μούρη: 
-Και τι με νοιάζει εμένα τώρα… Πώς θα βρούμε δουλειά μπορείς να μας πεις; 
-Όχι δυστυχώς, λυπάμαι! Όταν ανοίξω …εργοστάσιο θα σε έχω υπόψη μου, προς το παρόν έχω απλώς να πληρώσω τους λογαριασμούς μου κι ένα πιάτο φαΐ. 
Η υπόμονη δεν ήταν ποτέ το εθνικό μας χαρακτηριστικό. Ξέρω όμως πώς νιώθεις, έχω περάσει από τους δρόμους σου, έχω φορέσει τα παπούτσια σου, έχω φορέσει τα γυαλιά σου. Θέλεις απλώς μια ελπίδα. Θέλεις απλώς να σου πω έλα εδώ και όλοι οι δρόμοι θα ανοίξουν μπροστά σου. Θέλεις ένα γλυκό ψέμα. Δεν υπάρχει πια επι της γης η γη της επαγγελίας. 
Τι έμαθα σ’ αυτά τα δύο χρόνια;
ΠΡΩΤΟΝ: Πηγαίνουμε όλοι στη γη των ονείρων μας για να σπάσουμε τα μούτρα μας, έτσι είναι και δεν γίνεται αλλιώς. Το θέμα είναι τι γίνεται μετά, όταν σηκωθείς από το έδαφος ματωμένος, τι θα κάνεις; Εκεί φαίνονται τα παλικάρια. 
ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Όπου και να πας, σε ξένους τόπους, άγνωστους κι ονειρεμένους, χρειάζεσαι κάποιον εκ των έσω να σε πάρει από το χέρι, να σου σταθεί, να σε οδηγήσει, να σου σκουπίσει τα αίματα μετά από το σπάσιμο των… μούτρων. Κι αυτό είναι που έχει αξία κι αυτό είναι που θα μείνει, αυτό είναι από μόνο του η γη της επαγγελίας. Δεν περιμένω πια να βρω κάποια άλλη



    Μέσα σε δύο χρόνια πέρασα το στάδιο του ενθουσιασμού, της απογοήτευσης, της οργής. Τώρα μαλάκωσα και είμαι στο στάδιο του συμβιβασμού, της αποδοχής της κατάστασης, της ομολογία ότι ο τοίχος ήταν πιο σκληρός από τα μούτρα μου, ίσως να ψάχνα με υπομονή να βρούμε και κάποια πόρτα. Ίσως να πάρει καιρό, δεν ξέρω πια στην ηλικία μου αν διαθέτω τόσο. Ίσως μάλιστα όταν τη βρω, να μην έχει πια καμία αξία το να τη διαβώ. Δεν ξέρω, ίσως μέχρι τότε να τα ξαναπούμε, ίσως κι όχι…


alkaioslarsinos@gmail.com

Παράλληλα με το ποτάμι, παρελαύνει και η μπάντα (Νορβηγιστί korps). Από την απέναντι όχθη φαίνεται η αρχή της παρέλασης...

Οι πιο πολλές γυναίκες φορούν τοπικές ενδυμασίες (bunad). Φέτος η παρέλαση δεν έγινε μέσα στο κέντρο αλλά σε ...εθνικό δρόμο!

Σάββατο, 10 Μαΐου 2014

Μάιος, russtiden

Russ πάνω στο λεωφορείο τους το διασκεδάζουν...
    Στη Νορβηγία αυτή την εποχή όλοι περιμένουν με ανυπομονησία την εθνική τους επέτειο που λέγεται 17η Μαΐου. Είναι η επέτειος του πρώτου τους συντάγματος  καταρτίστηκε πριν από 200 χρόνια κι ενώ βρίσκονταν κάτω από κηδεμονική "ένωση" με τη Σουηδία. Ειδικά φέτος θα γιορταστεί με ιδιαίτερη λαμπρότητα, καθώς συμπληρώνονται ακριβώς 200 χρόνια!

    Παράλληλα όμως εξελίσσεται κι ένα περίεργο έθιμο που δεν νομίζω ότι απαντάται πουθενά αλλού στον κόσμο. Για μερικούς αυτή περίοδος λέγεται russtiden. Οι έφηβοι που τελειώνουν το λύκειο, λέγονται russ (δεν ξέρω γιατί, τουλάχιστον οι Νορβηγοί που ρώτησα εδώ δεν ήξεραν επίσης) και περνούν αυτό το μήνα ξοδεύοντας τεράστια ποσά γυρνώντας από δω κι από κει σε παρέες με μουσική, αλκοόλ και γενικά χωρίς πολλά όρια. Συχνά φορούν χαρακτηριστικά κόκκινα ρούχα (από τα χρώματα της σημαίας τους, βάφονται με συνθήματα, καμμιά φορά κάνουν και βανδαλισμούς. 
    Αυτές τις μέρες έχουν οργανώσει φεστιβάλ, στο οποίο πηγαίνουν με βαμένα και ειδικά διαμορφωμένα λεωφορία, στα οποία μένουν, τραγουδούν, χορεύουν και όχι μόνο… Πολλές κοπέλες μένουν έγκυες μέσα σ΄αυτό το ξεσάλωμα, καθώς συνήθως είναι μεθυσμένοι. Στη Νορβηγία απαγορεύεται η δημόσια κατανάλωση αλκοόλ, εκτός βέβαια από εστιατόρια μπαρ κτλ, παρόλα αυτά υπάρχει μια ανοχή γι’ αυτούς από την κοινωνία. Ένα από αυτά τα λεωφορία ξόδεψε ένα ποσό περίπου τετραπλάσιο του μισθού μου σε μουσικό παραγωγό για ένα τραγούδι τους κι ένα δεύτερο για ένα ποσό τριπλάσιο του μισθού μου.

    Μάιος λοιπόν εποχή των russ, εποχή των λουλουδιών που όλα πρασινίζουν κι ανθίζουν, εποχή των αργιών: Πρωτομαγιά, 17η Μαΐου, Ανάληψη, Πεντηκοστή.
alkaioslarsinos@gmail.com

Εφηβεία, ανέμελη εποχή.


Κυριαρχούν τα χρώματα της σημαίας

Η χαρακτηριστική φορεσιά...


Κυριακή, 4 Μαΐου 2014

Είναι εύκολα στη Νορβηγία για τους μετανάστες;

Ανοιξιάτικη θέα από το παράθυρό μου
       Πέρασε το Πάσχα, πέρασε και η Πρωτομαγιά ήσυχα και με πολύ καλό καιρό εδώ στη Νορβηγία. Φέτος ο καιρός ήταν εκπληκτικός για τα δεδομένα της χώρας. Καλές θερμοκρασίες, πολλές λιακάδες, όλο το χειμώνα και την άνοιξη, πράγμα που δεν είναι βέβαια σύνηθες για τη τη χώρα. 

Καταγάλανος ουρανός και σήμερα...
       Σε λίγες μέρες κλείνω τα δύο χρόνια εδώ. Τώρα μπορώ να πω ότι ο πρώτος χρόνος ήταν τραυματικά δύσκολος, ενώ ο δεύτερος λυτρωτικά πιο εύκολος. 

      Μιας και διψάτε για πληροφορίες που έχουν σχέση με ενδεχόμενη μετανάστευση εδώ, πρέπει να ξέρετε μεταξύ άλλων ότι: 
   - Η γλώσσα αν και όχι ιδιαίτερα δύσκολη θεωρητικά, στην πράξη όλοι οι μετανάστες δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε τι μας λένε αν και μπορούμε να μιλάμε, έστω και με λάθη. Η προφορά τους εδώ στο Βορρά είναι πολύ ιδιαίτερη. Μιλούν γρήγορα κι αρθρώνουν το λόγο με ένα τρόπο που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τις συλλαβές και να αναγνωρίσεις λέξεις και φράσεις άρα και τα νοήματα. Κι ας μη πούμε τίποτα για τις διάφορες κατά τόπον διαλέκτους που μόνο αν είσαι πολύ εξοικιωμένος μπορείς να καταλάβεις έστω και «μέσες, άκρες». Πολλοί νομίζουν ότι θα έρθουν εδώ και θα βρουν δουλειά επειδή μιλούν αγγλικά. Δεν είναι έτσι. Εκτός από τους ηλικιωμένους, οι υπόλοιποι μιλούν αγγλικά και χαίρονται να τα εξασκήσουν μαζί σου, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορείς να βρεις δουλειά μιλώντας μόνο αγγλικά!
   - Αν και η ανεργία είναι μόλις στο 3%, μην περιμένετε να είναι εύκολη η εύρεση εργασίας. Υπάρχουν και Νορβηγοί -λίγοι βέβαια- που δυσκολεύονται να βρουν δουλειά, πολύ περισσότερο μετανάστες. Η κατάσταση μάλλον δυσκολεύει σταδιακά αν και με αργούς ρυθμούς. Έχουν έρθει πολλοί οικονομικοί μετανάστες, σε μια χώρα με μόλις 5 εκατομ . πληθυσμό! Έχουν έρθει πολλοί Σουηδοί που δεν έχουν πρόβλημα γλώσσας, η γλώσσα τους είναι σχεδόν ίδια, κάτι σαν διάλεκτος. Πολλοί Πολωνοί επίσης οι οποίοι είναι πιο οργανωμένοι σαν κοινότητα. Λιθουανοί, Λετονίοί, Εσθονοί, Ασιάτες και Αφρικανοί. Υπάρχουν επίσης αρκετοί Τούρκοι από παλιά. 
    Όλοι βέβαια έχουν δικαίωμα στην ελπίδα, αλλά χρειάζεται πολλή δύναμη, αποφασιστικότητα, ατσάλινη θέληση και πάντα να εκμεταλλευόμαστε τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα. 


alkaioslarsinos@gmail.com