Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2009

Μελαγχολία γιορτών



Θεέ μου τι θέλουμε επιτέλους;

Όλο κάτι αναζητάμε, κάτι θέλουμε, που δεν έχουμε και δεν φτάνουμε. Μέρες γιορτών και η μελαγχολία κάνει θραύση. Είναι φυσικό λένε οι ειδικοί. Η μελαγχολία πάει με τις γιορτές. Βλέπετε η ευτυχία είναι πάντα για τους άλλους κι όχι για εμάς. Η ευτυχία είναι για τους νέους που μπορούν να βγαίνουν τα βράδια και να διασκεδάζουν με τις παρέες τους, ενώ εσύ που έχεις οικογένεια δεν μπορείς βέβαια να κάνεις ό,τι θα ήθελες. Κι όμως κι εκείνοι δεν νιώθουν την ευτυχία, η κοπελίτσα γιατί την άφησε το αγόρι της ή επειδή όλη τη νύχτα εκείνος ο κούκλος δεν της έριξε ούτε μια ματιά.

Ο επιχειρηματίας με τα ακριβά ρούχα και τις πολλές επισφάλειες λόγω οικονομικής κρίσης βλέπει την ευτυχία στο πρόσωπο της νεαράς Ρωσίδας, του strip bar της βραδινής του εξόδου, ενώ εκείνη τη βλέπει στα ακριβά του ρούχα, στην επαγγελματική του επιτυχία και το ακριβό αυτοκίνητο που τον περιμένει απ’ έξω.

Οι αγρότες ζηλεύουν τους της πόλης με όλα τους τα καλά και τις πολλές ανέσεις κι οι αστοί στην ύπαιθρο και στην αγνότητα του φυσικού περιβάλλοντος. Οι μικροί αποβλέπουν στην εξουσία και τις κατακτήσεις των μεγάλων κι οι μεγάλοι στη θεοποιημένη δικτατορία της νεότητας, που έχει πέραση παντού. Οι επώνυμοι λαχταρούν να έκαναν διακοπές χωρίς να τους ενοχλήσουν οι θαυμαστές κι οι παπαράτσι, ενώ οι ανώνυμοι, ζηλεύουν το μύθο των επωνύμων και τις ανοιχτές πόρτες που εκείνοι βρίσκουν πάντα μπροστά τους.


Στις καλοκαιρινές διακοπές έχουμε αυξημένα διαζύγια και στις Χριστουγεννιάτικες, μελαγχολία και αυτοκτονίες. Τι να φταίει άραγε;

Υποθέτω ότι βάζουμε ψηλά τον πήχη των προσδοκιών, τόσο που δεν είναι δυνατό να τον φτάσουμε. Μια μέρα είναι τα έρ’μα τα Χριστούγεννα. Μια μέρα που φανταζόμαστε ότι θα πρέπει να είναι η τέλεια, το πρότυπο μέρας της ζωής μας, τέτοια που δεν έχουμε ξαναζήσει. Την ετοιμάζουμε με επιμέλεια σαν το καλύτερο δώρο για τον εαυτό μας! Πώς να περάσουμε καλά, ονειρεμένα... Και δοκιμάζουμε ταξίδια στο εξωτερικό με καλά ξενοδοχεία, πυροτεχνήματα, χειμερινούς προορισμούς και ακριβά ξενοδοχεία. Ή μια ζεστή παρέα οικογένειας ή φίλων στην οποία να έχουμε από όλα για να καταναλώσουμε. Έχω ζήσει την απογοήτευση αυτών των προσδοκιών. Όταν τα έχεις προγραμματίσει όλα στην κάθε του λεπτομέρεια κι ο άλλος δεν ανταποκρίνεται στο ρόλο που του έδωσες. Όταν το αεροπλάνο καθυστερήσει, το ξενοδοχείο δεν ήταν όπως στη φωτογραφία, σου έσπασε η φωτογραφική ή κόλλησες στα χιόνια του χιονοδρομικού. Όταν στην παρέα ο άλλος ήπιε πολύ και χάλασε την ατμόσφαιρα... Ναι εκεί μέσα και μία άστοχη λέξη μπορεί να γίνει δυναμίτης, να τα γκρεμίσει όλα κι εσύ να μείνεις στα χαλάσματα κλαίγοντας μόνος. Τρομάζω κάθε φορά που βλέπω αυτές τις προσδοκίες να φουντώνουν μέσα μου. Φοβάμαι την επόμενη μέρα. Μερικές φορές σκέφτηκα ότι αυτό είναι ο ορισμός της απαισιοδοξίας, αλλά η επόμενη μέρα ήρθε, πάντα έρχεται οδυνηρά και απαρέγκλιτα. Κάθε προσδοκία λοιπόν, το αποφάσισα, πρέπει να συνοδεύεται κι από την οδό εξόδου. Πάνε μαζί, είναι πάντα ζευγάρι. Αλλιώς πείτε ότι τα Χριστούγεννα δεν είναι τίποτα, μια μέρα είναι που ξημερώνει σαν τις άλλες και δύει σύντομα όπως η χθεσινή της και η αυριανή της. Πέστε ότι τα Χριστούγεννα δεν είναι τίποτα κι όλα είναι μόνο μέσα στο μυαλό μας. Μια ιδέα είναι, μια φαντασία, μια ιδεοληψία...

Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2009

Αγροτικό εορτολόγιο


Τώρα που τελειώνουν οι εορτασμοί της Πρωτοχρονιάς, μη στενοχωριέστε, έχουμε ακόμα Θεοφάνια, μετά όλο και κάποιο Γιάννη, Αντώνη, Θανάση θα έχετε και τέλος όλο και κάποια πίτα θα χρειαστεί να κοπεί με την παρουσία σας. Μέχρι το… Μάρτη έχουμε να κόβουμε αν δεν μας πιαστεί το χέρι! Αλλά η πιο μεγάλη επέτειος που έχουμε μπροστά μας είναι ο ετήσιος εορτασμός των αγροτικών αγώνων.

Ελπίζω φέτος οι συμπαθείς αγρότες μας να μη μας χαλάσουν την παράδοση κι εμένα το χατήρι.

Όλοι ξέρουμε τι φάση έχει αυτός ο εορτασμός. Επειδή οι άνθρωποι κάθε μέρα είναι στο φρέσκο χώμα, αυτές τις ημέρες τις γιορτάζουν στην άσφαλτο. κατασκηνώνουν τα τρακτέρ τους σαν τους πρώτους μετανάστες στην Αμερική με τις άμαξές τους. Μπάρ μπε κιού, κρασί, τσίπουρο και χοροί έχουν την τιμητική τους. Τα ΜΜΕ, κάθε χρόνο καλύπτουν τις εκδηλώσεις ως την τελευταία του λεπτομέρεια. Γνωστή λοιπόν αυτή η γιορτή ως τις εσχατιές της πατρίδας μας, κατακλύζεται από επισκέπτες από όλη τη χώρα. Άλλοι για συμπαράσταση, άλλοι για παρέα, άλλοι απλώς περνούσαν από την εθνική στράτα κι αναγκάστηκαν να… παρακολουθήσουν.

Ένα έθιμο που έχει καθιερωθεί πλέον είναι το Πατακόχαρτο, ή εσχάτως Κοκκινουλόχαρτο. Σύμφωνα μ' αυτό δεν επιτρέπεται κανείς ακάλεστος καλεσμένος να φύγει, παρά μόνο αν έχει μπάρμπα ΣΤΟ κόμμα. Οι άλλοι υποχρεούνται να μείνουν χαμογελώντας, για την τιμή που είχαν να παρευρίσκονται σ' αυτό το πανελλήνιο γεγονός του έτους. Πάντα οι πανηγυρίζοντες αγρότες ξεκινούν με την πρόθεση να ψήνουν αρνιά μέχρι το Πάσχα, αλλά συνήθως, δεν αντέχει το στομάζι τους τόσα αρνιά και βαρυστομαχιασμένοι το διαλύουν κατά τις απόκριες.

Το τέλος της μεγαλύτερης αυτής εορτής της αγροτιάς επισφραγίζεται με μήνυμα του αρμόδιου υπουργού, ο οποίος για την περίσταση, κάθε φορά τάζει μια ευχή κι όλοι πάνε στο σπίτι τους ευχαριστημένοι και χορτασμένοι, λέγοντας -για το έθιμο μόνο- ότι είναι έτοιμοι αν η ευχή δεν πιάσει, να γυρίσουν στους χορούς, καταπίνωντας και την υπόλοιπη κτηνοτροφική παραγωγή της χώρας, με κίνδυνο το Πάσχα να γίνουμε χορτοφάγοι.


Τι λέτε αγαπητοί κοντοχωριανοί,τα τελευταία χρόνια ο εορτασμός έχει γίνει ολίγον προβλέψιμος κι έχει χάσει την πρωτινή φρεσκάδα. Μήπως φέτος να το καταργήσουμεή μήπως να βρούμε άλλο μέρος κι άλλες εκδηλώσεις για να τιμήσουμε τη χειμερινή περίοδο αγροτοανάπαυσης.

Μια ιδέα λέω, σκεφτείτε το. Αλλιώς θα γελούσε και το παρδαλό κατσίκι αν δεν είχε γίνει θυσία στα δίκαια αιτήματα.

Καλή παραμονή σε όλους


Να λοιπόν που έφτασε μετά τα Χριστούγεννα και η παραμονή της παραμονής της Πρωτοχρονιάς. Σήμερα ήταν η πραγματική παραμονή διότι η αυριανή παραμονή νομίζω ότι είναι η πραγματική Πρωτοχρονιά. Είναι το αποκορύφωμα. Ποτέ δεν απόλαυσα την Πρωτοχρονιά, όσο την παραμονή της! Η παραμονή έχει την προσμονή, η Πρωτοχρονιά τι έχει εκτός από την απογοήτευση του “α αυτό ήταν όλο κι όλο από Πρωτοχρονιά!” Η Πρωτοχρονιά έχει τη χαρά του shopping therapy, η ίδια η Πρωτοχρονιά τι έχει, αφού όλα είναι κλειστά! Η παραμονή έχει το τρέξιμο ενώ η ίδια η μέρα έχει μια χαυνωτική αμηχανία. Η παραμονή έχει το περιώνυμο revellion, η Πρωτοχρονιά καθ’ εαυτή, ειδικά μετά το μεσημέρι, έχει την απογοήτευση του “αυτό ήταν, όλα τέλειωσαν”. Σαν παρηγοριά αχνοφαίνεται η μέρα των Θεοφανίων, αλλά ωχριά τόσο μπροστά στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, που είναι ως μη υπάρχουσα.

Άντε λοιπόν, χαρείτε την αυριανή μέρα που έχει όλο το... ζουμί. Αποχαιρετίστε το νούμερο 2009, που μένει πλέον στο χώρο των αναμνήσεων. Σας το εύχομαι ολόψυχα.

Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009

ΠΟΙΗΜΑ: τα κάλαντα των παιδιών

Την παραμονή των Χριστουγέννων είθισται να ακούμε τα κάλαντα από τα παιδιά...

Από την προσωπική μου ποιητική συλλογή:

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΙΑΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΜΙΚΡΟΤΗΤΑΣ

03/04/2004


Μας ξύπνησε άγρια χαράματα το κουδούνι

Σεισμός, φωτιά, θάνατος;

Ανοίξαμε, με τρομαγμένα μάτια

Και τύμπανο η καρδιά:

«Να τα πούμε;»

Μπροστά μας στέκονται δύο παιδιά

Είμαστε εμείς.

Θεέ μου. Τι μπορούν να πουν δύο παιδιά

Βγαλμένα από μια παλιά οικογενειακή φωτογραφία;

ΠΟΙΗΜΑ: Μίκρυνε η μέρα

21 Δεκεμβρίου είχαμε τη μεγαλύτερη νύχτα του έτους και τη μικρότερη μέρα κατά συνέπεια.

Έτσι θυμήθηκα αυτό το ποίημά μου από την προσωπική μου συλλογή: ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΙΑΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΜΙΚΡΟΤΗΤΑΣ, που γράφτηκε 1/11/03 και το συμμερίζομαι μαζί σας.


Πόσο ακόμα μπορεί να μικρύνει μια μέρα;

Στον ανθό της να μαραίνεται

Στη νιότη της να πεθαίνει

Να σου δείχνει την πόρτα

Να σου πλακώνει το στήθος

Σαν ένας λυγμός χτικιασμένος

Που παλεύει το στοιχειωμένο στέρνο να αφήσει.

Δεν το αντέχω

Ξύπνησα το απόγευμα

Κι ήταν μια ψύχρα να με υποδεχτεί

Η μέρα δεν ήταν πια εκεί.

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2009

ΠΟΙΗΜΑ: Σεπτέμβρης

04/09/2003


Ποιος καθάρισε το τοπίο

Ποιος ζωντάνεψε το φως!

Ποιος έπλυνε τα χρώματα που χύνονται

Κρυστάλλινοι καταρράκτες

Στις χαράδρες, στους αγρούς,

Στα ξωτικά της χλόης, ίσια στην καρδιά μου;


Το ξέρω αυτό το αεράκι

Είναι το ίδιο που με έτσουξε

Τόσες φορές

Λίγο πάνω από το στομάχι

Που μου κόβει τη λαλιά

Σαν με αγγίζει ένα σμήνος πουλιά

Μαχαιριά - χαμόγελο

Με τα ακροπτέρυγά τους.


Είναι τα τραίνα, είναι τα όνειρα

Που τέτοιον καιρό με άγγιξαν

-πώς πονούν-

μα τα ταξίδια αλάργεψαν πια,

είναι το φάντασμά τους

που τέτοιον καιρό ξυπνά

για να κοιμηθεί ξανά

ίδια σκιά του εαυτού τους.


Είναι τα σινεμά που γράφουν ακόμα

«ραντεβού το Σεπτέμβρη»

και μια ριπή του ανέμου τα φύλλα

μπροστά στην πόρτα με το λουκέτο.

αναριγούν τα φυλλοκάρδια μου

σαν ερωτευμένη έφηβη

που αναρωτιέται αν θ’ αντέξει η καρδιά της

την έφηβη ευτυχία.


Είναι η ερωτευμένη πόλη

Που ψάχνει τα παιδιά της

Στις εφηβικά ενηλικιωμένες ερημιές

Των δρόμων της.


Καθώς ο ήλιος με τρυπά

Μια σπιλιάδα ψύχρας

θα με μαχαιρώσει

ίσια πάνω στην μοναξιά μου.


Πόσο ανάρμοστες είναι οι αμμουδιές

Στα κουμπωμένα μας ρούχα!

Πόσο απρόσμενα γυμνώνονται οι έρωτες

Προδίδονται οι μύθοι,

Καθώς μια συμμορία πουλιών

Λυμαίνεται τα λίγα φύλλα

Που πέταξαν στη δύση.


Τον ξέρω αυτόν τον ψίθυρο

Αυτά τα χρώματα…

Μου μάτωσαν τόσες φορές τη μέρα

Με βροχές ανελέητες


Ποιος έσβησε τη μέρα μας

Με τα απογεύματα που ‘πνίξανε τα μεσημέρια μας

πάνω στο άνθος τους;


Την ξέρω αυτή την απελπισία.

Δώστε τη μέρα μας πίσω,

Δώστε τα όνειρά μας πίσω.


Ποιος μας έσβησε τη μέρα

τόσο βροχερά, τόσο βουρκωμένα…


Αυτή η αγουροξυπνημένη μυρουδιά

Μου κόβει την ανάσα

Και μου υπόσχεται όλα εκείνα

Που ποτέ δεν πρόκειται να φτάσω.

Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2009

Φαίνεται ότι τέτοιο καιρόμε πιάνει η μελαγχολία του χειμώνα και των γιορτών. Έτσι με πιάνουν τα ποιητικά μου και σκαλίζω αρχεία...


ΜΟΥΣΑ ΜΟΥ, ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΕ ΜΟΥ ΕΡΩΤΑ

04/09/2003

Αυτή τη χίμαιρα

Ξέρω, ποτέ δεν θα τη φτάσω

Κι αλίμονο αν ποτέ την έφτανα.

Κάθε τέτοιον καιρό

Με την πρώτη υγρασία

Με πονάει ένα όνειρο που έχω εδώ

Στην κοιλιά μου

Για έναν έρωτα ανεκπλήρωτο

Για τη μούσα που με περιγέλασε

Και πεθαίνω μόνος.

Κάθε τέτοιον καιρό

Φουσκώνει μέσα μου ένα κλάμα

Και ίσα αν προλάβω

Ν’ ανοίξω την κάνουλα

Προτού να σπάσει.

Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2009

ΠΟΙΗΜΑ: Δεν μας δικαίωσε η ιστορία

30/8/03

Στη σκιά ενός ονείρου

Ενός τρυφερού εφιάλτη

Η δροσιά του όρθρου

Υποδέχεται τη μιζέρια μου με υποσχέσεις.

Το όνειρο ενός κόσμου που έφυγε

Μου κεντάει

Τα νυσταγμένα κέντρα μου.

«μη ξυπνήσετε την αγάπη μου

Εωσού θελήσει».

Έχασα το επόμενο κύμα

Και το τραίνο πέρασε

Δεν πρόλαβα να αρπάξω την πόρτα του

Και έμεινα με το χέρι σηκωμένο

Περίοπτα γελοίος στην άμπωτη… γυμνός!

Δεν μας δικαίωσε

Η … ιστορία.

Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2009

ΠΟΙΗΜΑ: Τα στοιχειωμένα μου όνειρα

Από την ποιητική μου συλλογή:

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΙΑΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΜΙΚΡΟΤΗΤΑΣ

Οκτώβριος 2003

Τα στοιχειωμένα μου όνειρα

Τα νυχτωμένα μου οράματα

Πρέπει να αναμετρηθώ

Πριν η σιωπή με πνίξει.

Όσο μεγάλωνα

Μικραίναν γύρω μου τα χαμόσπιτα

Που κάστρα απόρθητα μου μοιάζαν.

Γυμνώθηκαν οι θείες μου

Κι οι δάσκαλοι βουβαθήκαν.

Χρόνια πολέμησα εφιάλτες μανιακούς

Που δε μ’ άφησαν να πάρω το τραίνο που περνούσε.

Τώρα δεν έχω άλλο να σκεφτώ

Θα μαζέψω ότι βιος μ’ απόμεινε

Τα συντριμμένα μου μέλη για όπλα

Και θα σταθώ με θάρρος την απόγνωση

Να τους κοιτάξω ίσια μες τα μάτια.

Δώσμου πίσω το χαμόγελο

Δώσμου την ελπίδα

Δώσμου μια φωνή να τραγουδήσω

Και μια κραυγή να κλάψω.

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2009

ΠΟΙΗΜΑ: Αυτός ο τοίχος με πνίγει

Από την ποιητική μου συλλογή:

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΙΑΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΜΙΚΡΟΤΗΤΑΣ

Τέτοιος καιρός περίπου πριν από έξι χρόνια

10 Δεκεμβρίου 2003


Θεέ μου,

Αυτός ο τοίχος εδώ μπροστά με τρελαίνει

Καθώς μου γυρνά την πλάτη του.

Αυτό το σοκάκι κάτω απ’ το παραθύρι μου

Με πεθαίνει καθώς ονειρεύομαι

Κι είναι τα όνειρα μια μαχαιριά στο στήθος

Που ‘ναι τόσο αληθινά,

Μα διαλύονται καπνός

Ανάμεσα από τα δάχτυλα που λαχταρούν να τ’ αγγίξουν

Σαν παιδιά που έμειναν μόνα με το απαγορευμένο βάζο.



Κάτι με πνίγει

Να ‘ναι ο τοίχος

Να ‘ναι η ανάσα που δεν θέλει να βγει;

Να ‘ναι η ψυχή που δεν χωράει να βγει;

Να ‘ναι η υγρασία που έχουμε άφθονη

Θεέ μου μουσκέψαμε ως το κόκαλο

από ξηρασία πρωτόγνωρη!

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2009

Δημοκρατικές(;) λογοκρισίες

Σ’ αυτές μου τις σκέψεις, θέλω να καταγγείλω ένα φαινόμενο που παρατηρώ στην κοινωνία μας, το οποίο βλέπω να μας οδηγεί σε έναν ομαδικό παροξυσμό. Μου θυμίζει την ομαδική υστερία του ναζισμού στη Γερμανία. Το δόγμα που γίνεται αποδεκτό στην εποχή μας, είναι ότι όλοι είμαστε τόσο ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι θέλουμε, που οι υπόλοιποι που δε συμφωνούν πρέπει να φιμωθούν! Ίσως αυτή η τάση μας να υπακούει σε ένα συντεχνιακό σκεπτικό. Επειδή δηλαδή θέλω κι εγώ κι εσύ να κάνουμε μη συμβατικά πράγματα, πρέπει να συνωμοτήσουμε ενάντια στους σπαστικούς που κατακρίνουν τις επιλογές μας. Σας θυμίζει τίποτα από Μακαρθισμό;

Περάσαμε τάχιστα από τη θεώρηση της μοιχείας ως ποινικό αδίκημα -που δεν την υποστηρίζω-, στην κοινωνική αποδοχή της. Όποιος την κατακρίνει δημόσια, θεωρείται σπαστικός έως παράνομος, διότι προσβάλλει την προσωπικότητα κάποιων και τα προσωπικά τους δεδομένα!

Φυσικά δεν υποστηρίζω ένα κυνήγι μαγισσών ενάντια σ’ αυτούς των οποίων τις επιλογές δεν επικροτώ, διότι ευθυγραμμίζομαι εκ πεποιθήσεως με τις κατευθυντήριες γραμμές μιας σύγχρονης ανεκτικής κοινωνίας. Διεκδικώ όμως το αναφαίρετο δικαίωμά μου να έχω άποψη και να την εκφράζω όποτε θέλω. Δεν επικροτώ τις προσωπικές επιθέσεις, αλλά η απόρριψη ιδεών κι όχι απαραίτητα των ανθρώπων που τις πρεσβεύουν, είναι βασική κατάκτηση της δημοκρατικής δυτικής σκέψης.


Γι’ αυτό με ξενίζει η ποινικοποίηση της ανοιχτής καταδίκης της ομοφυλοφιλίας. Μπορώ να έχω την άποψή μου και να τη διατυπώνω ελεύθερα. Μπορώ να ισχυρίζομαι με τα δικά μου επιχειρήματα ότι η ομοφυλοφιλία είναι αφύσικη προσωπική επιλογή. Δεν είναι θέμα απλώς προτίμησης, αλλά διαστροφής του φυσιολογικού σεξουαλικού ενστίκτου με το οποίο πλαστήκαμε, από το Θεό κατά τη γνώμη μου, ή από την τυχαιότητα του τίποτα κατ’ άλλους. Δεν μου άρεσαν ποτέ οι νοσηρές συνωμοσιολογικές ακρότητες. Αν όμως απορρίπτομαι λόγω αυτών των θέσεών μου, είτε διωκόμενος νομικά, είτε απορριπτόμενος κοινωνικά, τότε σίγουρα δεν ζω σε μια ανεκτική κοινωνία και θα αρχίσω να πιστεύω σε συνωμοσιολογικά σενάρια. Είδη έχουν ασκηθεί διώξεις σε βάρος θρησκευτικών παραγόντων που... τόλμησαν να καταδικάσουν με το κήρυγμά τους το φαινόμενο της ομοφυλοφιλίας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, ως κρατική και ΝΠΔΔ, κινδυνεύει να υποχρεωθεί σε πρόσληψη και γυναικών ιερέων αλλά και ομοφυλόφιλων, καταδικαζόμενη σε αντίθετη περίπτωση ως καταπατούσα τα ανθρώπινα δικαιώματα! Ας πρόσεχαν βέβαια με την επιλογή τους να προσεταιρισθούν το κράτος.

Ε λοιπόν ναι. δεν μπορώ τη φίμωση. Ναι, πιστεύω ότι η ομοφυλοφιλία αποτελεί διαστροφή και είναι παντελώς αφύσικη. Με τίποτα δεν θα υποκριθώ τον προοδευτικό που χαμογελάει άνετος κάνοντας ότι είναι το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου. Μάλιστα δεν πιστεύω καν ότι είναι κουσούρι κι αρρώστια με την οποία γεννήθηκε κάποιος. Είναι προσωπική επιλογή, λόγω παιδικών τραυμάτων, καταστάσεων οικογενειακών, κοινωνικών κοκ. Μπορεί δηλαδή κάποιος να αντισταθεί σ’ αυτές τις ανώμαλες ροπές του και να τις νικήσει. Είναι πολύ σπάνιες οι περιπτώσεις που κανείς γεννιέται με διπλά γεννητικά όργανα και τέτοιου είδους ανωμαλίες, ώστε να αποτελούν περιπτώσεις αναπηρίας, όπως άλλωστε γεννιούνται άνθρωποι και με άλλου είδους ανωμαλίες σε άλλα όργανα του σώματός τους. Αυτές όμως οι εξαιρετικές περιπτώσεις, δεν μπορούν να γενικευτούν, δεν μπορούμε να τις βάλουμε όλες σε ένα τσουβάλι σε μια άνευ προηγουμένου γενίκευση.

Προσβάλλει την αισθητική μου και την ηθική μου ένα ζευγάρι αντρών που φιλιέται στο στόμα δημόσια. Όπως την προσβάλλει και η θηλυπρεπής συμπεριφορά αντρών. Ποτέ δεν θα υποκριθώ τον άνετο μπροστά σε τέτοια φαινόμενα.

Ποτέ δεν θα δεχτώ τη νομιμοποίηση ομόφυλων σχέσεων, που είναι ενάντια της φύση μας κι αποτελεί ανήθικη προσβολή της ηθικής που είναι εγγεγραμμένη μέσα στη συνείδησή μας, χωρίς να έχει διδαχτεί από κανέναν.

Τέλος θα πολεμήσω με όλα τα νόμιμα μέσα ως ενεργός πολίτης, την καθιέρωση της υιοθεσίας παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια, διότι εκτός των άλλων, αυτό θα δώσει την άδεια διαφθοράς ανήλικων παιδιών, με τη μύησή τους σε μια νοσηρή και ανήθικη κατάσταση.

Αυτή είναι η θέση μου και θα την υπερασπιστώ με όποιο τίμημα στη νιόφερτη δικτατορία της τάχα ανεκτικότητας. Κι αυτό όχι τόσο γιατί με καίει αυτό το θέμα πιο πολύ από άλλα προβλήματα που απασχολούν την κοινωνία μας, αλλά διότι απειλείται με ένα ιδιότυπο τρόπο η ελευθερία σκέψης και έκφρασής μου, με κοινωνική απομόνωση ή νομικές κυρώσεις.


Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2009

Κοινωνική εξέγερση με πολλαπλά μηνύματα ή πάρτυ μπαχαλάκηδων;




Με κίνδυνο να κατηγορηθώ ως συντηρητικός, επανέρχομαι στο θέμα των... Δεκεμβριανών.

Υπάρχει μια ανάλγητη δικτατορία που κατ’ αποκλειστικότητα απονέμει την επίσημη αναγνώριση των προοδευτικών, των διανοούμενων κτλ. Είμαι βέβαιος ότι δεν θα πάρω ποτέ τίτλο αναγνώρισης απ’ αυτή την κλειστή σέκτα.


Η ελληνική δημοσιογραφία ανήγαγε τον περσινό ξεσηκωμό σε υπαρξιακό θέμα της Ελληνικής κοινωνίας, με το ερώτημα κατά πόσο ήταν γενικευμένο κίνημα του λαού ή κάποιων μεμονωμένων που καπηλεύτηκαν κάποιες ευαίσθητες χορδές. Πολλοί εμβριθείς αναλυτές βρήκαν προεκτάσεις του φαινομένου από τη λίμπιντο του Φρόιντ, μέχρι την οικολογική καταστροφή του περιβάλλοντος! Έτσι πέρυσι είδαμε μια ολόκληρη κοινωνία να στέκεται αμήχανη απέναντι στο φαινόμενο. Η συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ στάθηκε τουλάχιστον με ανεκτικότητα απέναντι στις ορδές των καταστροφέων. Τις περισσότερες φορές υπήρξε ένας απολογητικός τόνος υπεράσπισης των παιδιών, που “δικαίως εξαγριώθηκαν”! Για να μην πούμε τίποτα για την πολιτεία που οδηγούμενη από τους νάνους πολιτικούς της, το έβαλε στα πόδια και κρύφτηκε πίσω από μας τους πολίτες, βγάζοντάς μας μπροστά για να δεχτούμε το πρώτο κύμα της οργής, σαν τους δειλούς βασιλιάδες που σε στέλνουν στον πόλεμο κι εκείνοι δοκιμάζουν την κάβα τους στο παλάτι.

Ήμουν εκεί λοιπόν πέρυσι, στο επίκεντρο των γεγονότων, τουλάχιστον όσον αφορά την πόλη στην οποία διαμένω, τη Λάρισα. Η τραυματική εμπειρία που έζησα ακόμα με στοιχειώνει και δεν μπόρεσα μέχρι σήμερα να την ξεπεράσω.

Ανάμεσα σε πλήθος πολιτών παρακολούθησα τα τεκταινόμενα: Μια ομάδα παιδιών γύρω στα δεκαπέντε τους, με κασκόλ, σκουφιά, μοτοσυκλετιστικά κράνη κι οπλισμένα με ξύλα και σίδερα έσπαζαν ανενόχλητα. Είχαν στήσει ένα πανηγύρι που το διασκέδαζαν αφάνταστα. Μου θύμισε κάτι που διάβασα για την Αμερική που όσοι θέλουν κάπου να εκτονώσουν το στρες τους, πάνε σε ένα παλιατζίδικο, όπου τους δίνουν μια βαριά κι αρχίζουν να κοπανάνε αυτοκίνητα. Μετά από αυτό βγαίνουν... εκτονωμένοι, ζώντας την αρχαιοελληνική “κάθαρση”! Ναι ήταν εκεί μια ομάδα ανήλικων παιδιών που κατέλαβαν μια ανυπεράσπιστη πόλη. Μέχρι σήμερα και λόγω της ηλικίας μου δεν είχα ζήσει την εμπειρία των κατακτητών που μπαίνουν στην πόλη σου και τη ρημάζουν, καθώς ο στρατός της έχει προ πολλού παραδοθεί ή υποχωρήσει. Αυτό το αίσθημα της οργής με κυνηγάει ακόμα. Είχα μέσα μου την τάση του αντάρτικου. Τώρα που παραδόθηκε ο... στρατός να πάρω τα βουνά και να οργανώσω την Εθνική ...Αντίσταση! Σήμερα βέβαια δεν το λένε έτσι, το λένε αυτοδικία. Το οξύμωρο σ’ αυτή την περίπτωση είναι ότι η υποτιθέμενη αυτοδικία μου σίγουρα θα καταδικάζονταν κι από την κοινωνία κι από τα δικαστήρια που δεν θα κατάφερνα να τα αποφύγω. απεναντίας οι λεηλατιστές, απολάμβαναν μια πρωτόγνωρη ασυλία. Ήταν βλέπετε οι τιμητές του μικρού Γρηγορόπουλου. Τους το... οφείλαμε να πάρουν τα... ρόπαλα. Όχι δεν ήταν πολλοί, ήταν ένα τσούρμο γύρω στα τριάντα με σαράντα άτομα τα κάνω εγώ αν και δεν είμαι καλός σε τέτοιου είδους εκτιμήσεις. Η πολιτεία μας υποχρέωσε να στεκόμαστε στο απέναντι πεζοδρόμιο εκατοντάδες άναυδοι άνθρωποι παρακολουθώντας την περφόρμανς! Έφτασαν στην κεντρική πλατεία ανενόχλητοι κι έσπαζαν τζαμαρίες -κυρίως τραπεζών- ανενόχλητοι. Με μίσος κατέβαζαν τις ταμπέλες κι έπειτα έμπαιναν μέσα κι άναβαν φωτιές. Σε πολλές περιπτώσεις δεν κατάφεραν να ανάψουν την φωτιά κι αυτή έσβηνε μόνη της. Σε άλλες η φωτιά γενικεύονταν. Υπήρχε κίνδυνος τραυματισμών ή θανάτων από κάποια έκρηξη ή από τη γενίκευση της φωτιάς. Όμως ξέραμε ότι εκείνο το βράδυ δεν ζούσαμε σε οργανωμένο κράτος. Έκαναν το γύρω της πλατείας, καταστρέφοντας μία μία τις τράπεζες. Αυτό τους πήρε αρκετή ώρα. Βλέπαμε την ανέπαφη τράπεζα και ξέραμε ότι απλώς ακόμα δεν έφτασαν σ’ αυτή, δεν θα αργούσαν να την καταντήσουν σαν την ήδη φλεγόμενη. Ξεχώρισα μέσα στο σκοτάδι της νύχτας κάποιους μεγαλύτερους νεαρούς που τους κατεύθυναν. Τους φώναζαν “εδώ, εδώ ελάτε” κι εκείνοι υπάκουαν σαν τα πρόβατα προς τον βοσκό τους. Τους φώναζαν “όχι αυτό” και πραγματικά άφηναν το κτήριο ανέπαφο. Υπήρχε λοιπόν πολιτική καθοδήγηση, διότι αυτής της ηλικίας τα παιδιά σε καμία περίπτωση δεν θα έκαναν διάκριση. Οι καθοδηγητές λοιπόν ήθελαν να περάσουν συγκεκριμένο μήνυμα που θα ήταν αρνητικό στην κοινωνία αν καταστρέφονταν περιουσίες ιδιωτών. Εκείνη την ώρα υποχρεωνόμουν να είμαι ευγνώμων στους αυτόκλητους υπεύθυνους της τάξης, όσο θα έπρεπε να ήμουν υποχρεωμένος στον Πατάκη ή Κοκκινούλη της Εθνικής όταν θα μου έδινε ενυπόγραφη άδεια διέλευσης από τον ιδιωτικό του Εθνικό δρόμο. Έδειχναν καθαρά από τις κινήσεις τους ως σύνολο ότι δεν ήταν άνθρωποι της πόλης, ήταν εκπαιδευμένοι μισθοφόροι που τους πλήρωσαν με το δικαίωμα της καταστροφής σε ξένες περιουσίες κάτι σαν “ξένα κόλλυβα”. Πολλά από τα παιδάκια αυτά δεν έκαναν καμία προσπάθεια να κρύψουν την ταυτότητά τους και φαίνονταν καθαρά ότι ήταν τσιγγανάκια, ίσως να υπήρχαν και παιδιά μεταναστών μεταξύ τους, καθώς όταν αναμείχτηκα μαζί τους άκουγα συζητήσεις σε άγνωστες σε μένα γλώσσες. Περνούσαν λοιπόν με τη σειρά, κατέστρεφαν και έφευγαν. Στο δρόμο κατέστρεφαν κάδους και φωτεινούς σηματοδότες ρύθμισης κυκλοφορίας (φανάρια). Κάποια στιγμή έσπασαν τη βιτρίνα ενός σινεμά και προχώρησαν περνώντας μπροστά από ένα κατάστημα όπου ένας ζωηρός πιτσιρίκος, έδωσε μια στη σιδερένια ταμπέλα του που έκανε σαν κύμβαλο αλαλάζον. Τότε άκουσα αρκετές φωνές να τον κράζουν έντονα “είπαμε όχι μαγαζιά!” και τα χειρότερα αποφεύχθησαν για το κατάστημα που ευτυχώς δεν είχε την τύχη της βιτρίνας κινηματογράφου. Ήταν το δικό μου κατάστημα! Κάποιες περιφερειακές τράπεζες δεν τις ήξεραν -σημάδι ότι δεν ήταν ντόπιοι- κι έτσι αυτές γλίτωσαν. Άλλο δείγμα είναι ότι ήρθαν από περιφερειακό σημείο προς το κέντρο, ολοκλήρωσαν τις καταστροφές τους και επέστρεψαν πάλι σε περιφερειακό δρόμο του δακτυλίου της πόλης, προφανώς για να φύγουν από εκεί για την επόμενη πόλη-σταθμό τους.

Το πλιάτσικο ήταν μια άλλη απεχθής σκηνή. Πιτσιρίκοι έβγαινα μέσα από τις σπασμένες βιτρίνες τραπεζών, επιδεικνύοντας ως τρόπαιο στα υψωμένα χέρια τους, οθόνες των κομπιούτερ που τους γυάλισαν από το εσωτερικό των τραπεζών!


Όχι με τους πιτσιρίκους δεν μου ήταν εύκολο να θυμώσω, έκανα και πλάκα μαζί τους κι είχαν πραγματικά τα κέφια τους. Ποιο πέρα ένα πηγαδάκι εμφανώς φοιτητών, είχαν βλέμμα μυστικών αστυνομικών. Έπιασα κουβέντα μαζί τους. Η γλώσσα τους ήταν εμφανώς η ξύλινη γλώσσα των αμετανόητων αριστεριστών υπερμάχων της Σοβιετικής Ένωσης, προτού αυτή παραδώσει τα... όπλα στον καπιταλισμό(;)

Ήμουν όμως εξοργισμένους με τους βασιλιάδες που κρύφτηκαν στο παλάτι τους. Ήμουν επίσης εξοργισμένος μ’ εκείνους τους νεαρούς που επέμεναν να με πείσουν ότι τους χρωστούσα χάρη που έσπασαν μόνο τράπεζες, κάδους, φανάρια κοκ. Έπρεπε λοιπόν κι εγώ να σηκώσω τους ώμους μου ωχαδελφικά, λέγοντας και τι με κόφτει εμένα, σάμπως δικιά μου είναι η τράπεζα, καλά τους κάνουν τους πλούσιους που μας κλέβουν ασύστολα με τα δάνεια! Δεν θα το συγχωρούσα στον εαυτό μου, να παρασυρθώ σε χαιρέκακα αισθήματα εκδίκησης προς τις τράπεζες από τις οποίες κι εγώ όπως όλοι έχω δεινοπαθήσει. Όχι όμως χτυπήματα κάτω από τη μέση, αυτό δεν το σηκώνει η κοινωνική συνείδησή μου. “Μπορεί να διαφωνώ μ’ αυτό που λες αλλά δεν θα πάψω να υποστηρίζω το δικαίωμά σου να το λες”.


Μέσα από όλη αυτή την εμπειρία, η γενική μου αίσθηση εν ολίγοις ήταν ότι τα άτομα ήταν λίγα και πήραν τη σκυτάλη όταν τέλειωσε το μαθητικό συλλαλητήριο. Ήταν κατευθυνόμενοι, όχι ντόπιοι, λίγοι και μικροί. Για τα παιδιά ήταν σαφές ότι κατέστρεφαν διότι λόγω ηλικίας αυτό τους ενθουσίαζε. Αυτό βέβαια ενισχύθηκε από το αίσθημα της οργής για τους κακούς... μπάτσους, που σκοτώνουν τους δικούς τους -συνομηλίκους τους-. Αυτό σαφώς είναι μια γενίκευση που λειτουργεί εν είδει οδοστρωτήρα και το έχω νιώσει κι εγώ στην ηλικία τους.

Οι μεγαλύτεροι ήταν σαφές ότι ανήκουν σ’ αυτούς τους νεαρούς που μισούν κάθε τι που είναι κατεστημένο αδιακρίτως, και θέλουν να το δείξουν με κάθε τρόπου, βλέποντας κάθε τι κρατικό ως στόχο.


Όχι δεν ήταν γενικευμένη κατακραυγή της κοινωνίας. Όλοι οι πολίτες -παρότι αγανακτισμένοι για τον αναίτιο φόνο- παρακολουθούσαμε πιο αγανακτισμένοι για το κράτος που δεν σταμάτησε τα... παιδάκια μας, αλλά τα άφησε υποχείρια σε μια ολιγομελή ομάδα αριστεριστών αντιεξουσιαστών.

Όταν η μαγιά έπεσε στο μείγμα ανοίγοντας το δρόμο, όλοι οι οργισμένοι έφηβοι βγήκαν να ξεφαντώσουν εκμεταλλευόμενοι. Το ίδιο θα μπορούσαν να κάνουν σε ποδοσφαιρικό αγώνα, σε σύγκρουση συμμοριών της γειτονιάς, το ίδιο και στο κέντρο των πόλεων ενάντια στους μισητούς... μπάτσους και στο προσφερόμενο πεδίο προς λαμπογυαλοποίηση!


Όχι δεν ψάχνω για κρυμμένα μηνύματα της Ελληνικής νεολαίας, της ελληνικής κοινωνίας, δεν τρέφω τέτοιες αυταπάτες. Άλλωστε σ’ αυτή την περίπτωση θα υπήρχε συνέχεια. Δεν ψάχνω για “αποτελέσματα κρίσης αξιών, ή οικονομικής ύφεσης¨. Τα πράγματα ήταν πολύ πιο απλά. Κάθε προσπάθεια πολυπλοκοποίησης, εξυπηρετεί συγκεκριμένες ιδιοτελείς επιδιώξεις. Τα υπόλοιπα είναι εκ του πονηρού!

Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2009

Πλακωθείτε λοιπόν!



Πριν από δύο εβδομάδες πλακώθηκαν στο χώρο του πανεπιστημίου οι πασόκοι με τους νεοδημοκράτες, για παλιές ιστορίες της ΕΦΕΕ φάντασμα, των φοιτητικών εκλογών και του... πολυτεχνείου.
Χθές στη Λάρισα πλακώθηκαν οι Ντορικοί νεοδημοκράτες, με του Σαμαρικούς νεοδημοκράτες, κατά τις διαδικασίες των εσωκομματικών εκλογών, ανάδειξης προέδρου. Ανταλλάχτηκαν και μηνύσεις κατά το έθιμο, τις οποίες όμως σίγουρα θα πάρουν πίσω -κατά την παράδοση- καθώς με παρέμβαση των ψυχραιμοτέρων θα επιπλεύσει η άποψη ότι δεν κάνει καλό στην παράταξη.
Χθες στην Αθήνα πλακώθηκαν οι Ολυμπιακοί με τους Παναθηναϊκούς για... δεν ξέρω για τι ακριβώς στην πραγματικότητα. Έγινε πριν από το ματς για να υποθέσει κανείς ότι μάλλωσαν για τον... "πουλημένο διαιτητή" που τάχα πληρώθηκε από τους μεν για να ευνοήσει τους δε.
Σε λίγες μέρες, και λόγο της ιεράς επετείου των Δεκεμβριανών, -όχι των παλιών, των καινούργιων- θα συμπλακούν οι αριστεριστές με τους χρυσαυγίτες, οι αναρχικοί με τους... "μπάτσους", οι νέοι με τους μεγάλους κι εγώ μ' εσένα!
Δεν ήξερα ότι σε μια τόσο μικρή χώρα είμαστε τόσες πολλές διαφορετικές ομάδες κι έχουμε τόσα πολλά να χωρίσουμε. Είναι αξιοθαύμαστο πόσες αφορμές αντιπαράθεσης έχουμε εφεύρει. Θα πρότεινα να καθιερώσουμε κι ένα αντίστοιχο ματς άντρες - γυναίκες, χορτοφάγοι -κρεατοφάγοι, χοντροί - λιγνοί, ψηλοί - κοντοί, ροκάδες - λαϊκούρες, Marlboro - camel, γιατί όχι; Αν μη τι άλλο θα 'χει φοβερό ενδιαφέρον. Κι αν θέλετε μπορώ να σας προτεινω κι άλλα...

Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009

Προφυλάξτε τα δικαιώματα των γυναικών από τους ηλίθιους


Ψάχνουν λέει για την προεδρία της Ε.Ε. το κατάλληλο πρόσωπο, το οποίο πρέπει να είναι δε απαραιτήτως, γυναίκα!

Ποιος μας είπε δηλαδή ότι αυτή η θέση είναι απαραίτητα γυναικεία; Μήπως κύριοι είμαστε το ίδιο ανόητοι, είτε τραβάμε κατά το αριστερό άκρο είτε κατά το δεξί; Αν αυτή η θέση χρειάζεται ένα πρόσωπο διακοσμητικό, μάλιστα το καταλαβαίνω πρέπει να είναι γυναίκα -το ωραίο φύλο- και μάλιστα νεαρής ηλικίας και θα πρέπει να αναζητηθεί μεταξύ των μοντέλων. Αλλιώς η επιμονή μας να είναι γυναίκα είναι περιγέλαστη ανώριμη επιλογή μιας μικρομεγαλίστικης πολιτισμικής ηλικίας που θέλει να δείχνει ώριμη, ενώ δεν είναι -όπου ώριμος βάλτε φεμινιστής-.

Γιατί πρέπει να εκβιάσουμε την επιλογή περιορίζοντάς την μόνο μεταξύ του ενός από τα δύο φύλα; Έτσι θα βρούμε το βέλτιστο πρόσωπο; Αν είναι αδικία να απορρίπτουμε κάποιον επειδή είναι γυναίκα, είναι το ίδιο άδικο αν απορρίψουμε κάποιον επειδή δεν είναι γυναίκα! Κι αυτό αν το περιβάλλαμε με την αίγλη του προοδευτισμού, τελικά αποδεικνύεται ότι μόνο προοδευτισμός δεν είναι, αλλά εκτός από μεσαιωνικού τύπου αδικία, είναι και ανοησία.

Αν ήμουν γυναίκα και με πρότειναν γι' αυτή τη θέση με τέτοια διαδικασία, θα απέρριπτα την τοποθέτηση διότι θα ένιωθα ότι με υποτιμά καθώς είναι εξ' ορισμού σικέ. Όχι οι γυναίκες δεν έχουν ανάγκη ποσοστώσεων. Οι ποσοστώσεις είναι δεκανίκια και το γυναικείο φύλο δεν τιμάται με το να το αντιμετωπίζουν ως ανάπηρο, απεναντίας!

Προφυλάξτε τα δικαιώματα των γυναικών από τους ηλίθιους.

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2009

Η ώρα των προδοτών

Σ' όλο αυτό το διάστημα, προεκλογικό και εκλογικό, δεν θέλησα καθόλου να διατυπώσω δημόσια θέσεις. Δεν υπηρετώ κανένα, δεν ανήκω σε κανένα. Ψηφίζω κατά συνείδηση κάθε φορά ζυγίζοντας τα υπέρ και τα κατά. Με δεδομένα λίγο ιδεολογικά και περισσότερο κρίνοντας με την προσωπική μου κρίση τον προτεινόμενο ως πρωθυπουργό, κατά πόσο είναι ειλικρινής, θέλει πράγματι να δουλέψει έχει όρεξη και ιδέες. Είναι σοβαρός άνθρωπος και ακέραιος. Διότι κακά τα ψέματα το πολιτικό μας σύστημα είναι πρωθυπουργοκεντρικό, αυτή είναι η πραγματικότηα. Με αυτά τα δεδομένα ο Γιώργος Παπανδρέου μας δίνει ελπίδες και γεννά προσδοκίες. Μακάρι για τη χώρα, να συνεχίσει με όραμα και υψηλούς στόχους. Τουλάχιστον να αξίζουν οι θυσίες. Διότι πολλοί μας κάλεσαν σε θυσίες με ημερομηνία λήξης, μόνο που στην ημερομηνία λήξης, επικαλούνταν κάποια συγκυρία για να μας ζητήσουν ξανά θυσίες, αγνοώντας τις προηγούμενες ως μη γενόμενες. Φυσικά φιλοσοφοπολιτικές -κι όχι κομματικές- θέσεις έχω. Θα αυτοχαρακτηριζόμουν αν μου επιτρέπατε, προοδευτικών αντιλήψεων -όχι βέβαια με την παρωχημένη έννοια της λέξης που θέλει την Παπαρρήγα... προοδευτική-. Με πιάνει αλλεργία με εκείνους που σκέφτονται κάπως σαν; "εμείς είμαστε πάντα δεξιά / αριστερή οικογένεια και να μου κοπεί το χέρι μου αν ποτέ ψηφίσω τους... άλλους".
Μου κάνει εντύπωση λοιπόν ότι έξι σχεδόν χρόνια τώρα, ο νυν πρωθυπουργός ήταν ο Γιωργάκης που όλοι περιγελούσαν και θεωρούσαν το παιδί της μαμάς και ανίκανο παιδί του πατέρα του. Τόσο που έπεισαν κι εμένα και με έκαναν να σκέφτομαι μέσα στη γενική παράκρουση, ότι δεν μπορεί κάτι θα βλέπουν που δεν βλέπω εγώ ως μη ειδικός. Μετά την εκλογική νίκη όλοι οι σχολιαστές, δημοσιογράφοι, αναλυτές και λοιποί παρατρεχάμενοι άλλαξαν άρδην. Τώρα ακούω μόνο ύμνους. Πώς γίνται αυτά;
Από την άλλη πλευρά, όταν είχε προταθεί ο... "Κωστάκης" για την προεδρία της ΝΔ, είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό. "Μα στ' αλήθεια τι του βρίσκουν" σκεφτόμουνα. Σε λίγο άρχισε η περίοδος "παντοκρατορίας του" κι εγώ σκεφτόμουνα πάλι "μα όλοι τυφλοί είναι, τι του βρίσκουν, δεν βλέπουν από τα αποτελέσματα και τις πράξεις του την ανικανότητά του;" Τώρα πάλι όλοι είναι εναντίον του και τον λοιδορούν. Όχι αυτό δεν είναι τίμιο! "Δρυός πεσούσης..." Αλλά η ιστορία επαναλαμβάνεται. Τώρα μας προτείνονται Ντόρα, Δημητράκης, Αντωνάκης! Προς Θεού στο βάθος του συρταριού δεν έχουν τίποτα άλλο. Αν ανήκα σε κομματικά μαντριά και δη σ' αυτό της ΝΔ θα αυτοπυρπολούμουν στην Ομόνοια της... Λάρισας ή θα πήγαιν για βρούβες στις επόμενες εκλογές. Μα η Ντόρα τι είναι, τι έχει δείξει, τι έχει κάνει; Για εν δυνάμει πρωθυπουργός δηλαδή αρκεί να είσαι η κόρη του μπαμπά σου και να έχεις ένα πλαστικό χαμόγελο στα χείλη σου;
Ακόμα χειρότερα για τους άλλους δύο. Δύο αποστάτες, που αντί να τρέχουν να κρυφτούν έχουν το θράσος να ζητούν την ψήφο του κόμματος που εγκατέλειψαν και πολέμησαν αμφότεροι. Δεν θυμάμαι ποτέ να ζήτησαν συγγνώμη εξηγώντας το λάθος τους. Και σ' αυτό το λάθος δρόμο τους όμως απέτυχαν κατά κράτος, ειδικά ο Δημητράκης. Είχα λυπηθεί τότε που ο Πάγκαλος τον χαρακτήρισε " ο κύριος τίποτα" Σήμερα αν και δεν θα επικροτούσα προσωπικές επιθέσεις και χαρακτηρισμούς, νομίζω ότι επί της ουσίας δικαιώθηκε. Προσπάθησε να κάνει ένα κόμμα που το εγκατέλειψε ενώ έριχνε τα θεμέλια. Ως δήμαρχος κοιτούσε μόνο την εικόνα του και δεν άφησε τίποτα εκτός από τα περιώνυμα κάγκελα. Πάντα όμως η προσωπολατρεία πήγαινε σύννεφο. Μα τι ψηφίζει ο κόσμος τη φάτσα και το παράστημα; Ως υπουργός... βλέπουμε τα νοσοκομεία να καταρρέουν ούτε 20 ημέρες μετά την υπουργία του! Αλλά και ο άλλοτε μισητός προδότης, ο Αντωνάκης, που έρριξε κοτζάμ κυβέρνηση του κόμματος στο οποίο ήταν υπουργός, έχει σήμερα το θράσος να ζητάει την αρχηγία του αντί να κρύβεται. Θεέ μου, δώσε και σε μένα αυτό το λωτό για να ζω μέσα σε μια ανέφελη μακαριότητα!
Με τέτοια φαινόμενα, δεν απορώ καθόλου πώς κάποιοι ψήφισαν κάποτε Χίτλερ και προσφάτως Μπους και Μπερλουσκόνι.

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2009

Εκκλησίες... προκάτ!

Αν θέλετε να διαβάσετε αυτό το απόκομμα εφημερίδας, κάντε του κλικ και θα μεγαλώσει.
Όμως η είδηση δεν είναι από πού και πώς θα μπορέσετε να αγοράσετε μια... Εκκλησία! Το κωμικοτραγικό είναι το: "πάρε κι εσύ ένα εκκλησάκι, μπορείς!" Κάποτε ο Ιησούς Χριστός πήρε ένα φραγγέλιο κι έδιωξε τους "πωλούντας και αγοράζοντας" που εν είδει παζαριού -όπως και σήμερα με τα πανηγύρια- είχαν μετατρέψει τον "οίκο του Πατρός του σε οίκο εμπορίου". Σήμερα -ποιος θα το φαντάζονταν- δεν κάνουν τον οίκο του Πατρός οίκο εμπορίου, αλλά εμπορεύονται τον ίδιο τον οίκο!!! Ο Θεός να μας φυλάξει! Δέστε στη φωτογραφία ένα γερανό να κατεβάζει ουρανοκατέβατη, μια... εκκλησία! Φανταστείτε τον αγοραστή να πηγαίνει στον πωλητή και να ζητάει μιαν Εκκλησία! Να την παζαρεύει και να την αγοράζει! Μου θυμίζει τους πωλούντας και αγοράζοντας στα πάλαι ποτέ σκλαβοπάζαρα. Δεν ξέρω πώς είναι να είσαι ιδιοκτήτης Εκκλησίας. Τα ιερά κείμενα λένε ότι η Εκκλησία είναι του Χριστού.
Τι είναι η Εκκλησία τελικά; Ντουβάρια, ή το έμψυχο περιεχόμενο των κτηρίων αυτών; Διότι νόμιζα ότι η λέξη αυτή ετυμολογείται ως εκ-καλώ. ΚΑΛΕΣΕ δηλαδή ο Ιησούς ανθρώπους ΕΚ του Κόσμου, να γίνουν δικοί Του. Αλλά ακόμα κι έτσι, αν δούμε την Εκκλησία ως χώρο λατρείας των Χριστιανών, τι σημαίνει "αυτή η εκκλησία είναι δικιά μου". Πώς μπορεί να υπάρχει ένας χώρος λατρείας περιφραγμένος μόνο για τους ιδιοκτήτες του και τους καλεσμένους του; Αμ εκείνοι οι παπάδες που πάνε και τους ευλογούν; Φυσικά πάνε με το αζημίωτο στους συνήθως πλούσιους ιδιοκτήτες του, αλλά τι μας λένε δηλαδή μ' αυτή την ευλογία; Μήπως ότι οι πλούσιοι μπορούν ακόμα και να αγοράσουν την ίδια την εκκλησία; Συνήθως δική τους Εκκλησία έχουν οι αιρεσιάρχες!
Και να μη πούμε τίποτα για την αμαρτωλή ναοδομία που είναι κράτος εν κράτει. Μια αρχή δηλαδή που με το αζημίωτο δίνει άδεια οικοδομής ναού στο οικόπεδό μου και με καλύπτει να κάνω μια μεζονέτα, που στην κορυφή της στέγης της θα έχει εν είδει "κερασάκι στην τούρτα" ένα ναΐδριο μινιατούρα για τα προσχήματα!

Εσείς αγαπητοί μου, που λέτε ότι είστε θρησκευόμενοι, θα πέσει φωτιά να σας κάψει. Οι θρησκευόμενοι της εποχής του Χριστού, οι Φαρισαίοι και λοιποί υποκριτές, δεν τολμούσαν να κάνουν τέτοια!
Εκκλησία προκάτ, τώρα πια υπάρχει, Παράδεισος προκάτ υπάρχει;

ΠΡΟΣΟΧΗ επιτήδιοι για ίδιον κέρδος αλλά και επικίνδυνοι για σχέσεις ζευγαριών


«Σε είδα στην καφετέρια το Σάββατο και μου άρεσες πολύ. Μου το έδωσε ένας φίλος σου. Είσαι ακόμα διαθέσιμος; Μαριάννα».

Θες να μάθεις ποια είναι η Μαριάννα ή, έστω, να της πεις ότι έκανε λάθος;

Αυτό έκαναν τουλάχιστον 250 συμπολίτες μας και, τελικά, κλήθηκαν να πληρώσουν λογαριασμούς από 1.500 έως 3.000 ευρώ!

Πρόκειται για μια καλοστημένη «ροζ» απάτη, που στήνεται από εταιρείες με έδρα σε κάποιο μέρος του Ειρηνικού. Το αθώο smsστέλνεται σε τυχαίους αριθμούς και, αν κάποιος απαντήσει, χρεώνεται 3 ή 4 ευρώ, ενώ, σε κάποιες περιπτώσεις, χρεώνεται με 2 ευρώ και για την παραλαβή του μηνύματος!

Στον μηνιαίο λογαριασμό η επιπλέον χρέωση είναι από 30 έως 300 ευρώ, καθώς με την απάντησή του ο κάτοχος του κινητού αποδέχεται να συμμετάσχει σε «παιχνίδια» ή υπηρεσίες τηλεφωνικών ραντεβού.

Εκτός όμως από το οικονομικό κόστος, κάποιοι έζησαν και… ομηρικούς ερωτικούς καβγάδες!

Προσοχή στα SMS από 54ΧΧΧ


Η ΕΚΠΟΙΖΩ απέστειλε επιστολή στην Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων και στη Γενική Γραμματεία Καταναλωτή σχετικά με τις δεκάδες καταγγελίες που έχει λάβει από καταναλωτές ως προς τις παράνομες χρεώσεις SMS μηνυμάτων από αριθμούς 54ΧΧΧ.

Όπως αναφέρουν στις καταγγελίες τους, καταναλωτές οι οποίοι κάνουν χρήση διαδικτύου συναντούν διαφημιστικά banner σε ιστοσελίδες ή αναδυόμενα παράθυρα ποικίλου περιεχομένου (παραδείγματος χάριν: μέτρηση δείκτη ευφυΐας, συμμετοχή σε διαδικτυακά παιχνίδια, εντοπισμός θέσης κινητών τηλεφώνων κα), στα οποία, προκειμένου να συμμετέχουν, πληκτρολογούν τον αριθμό του κινητού τους τηλεφώνου. Στα παράθυρα αυτά πουθενά δεν αναγράφονται οι όροι συμμετοχής και οι χρεώσεις.

Στη συνέχεια οι καταναλωτές λαμβάνουν σωρεία μηνυμάτων SMS από αριθμούς 54ΧΧΧ, κάθε ένα από τα οποία χρεώνεται με τη λήψη του και μόνο (ακόμα και 2€/SMS). Αντιλαμβάνονται μάλιστα τις περισσότερες φορές ότι τα μηνύματα αυτά χρεώνονται όταν λάβουν το λογαριασμό κινητής τηλεφωνίας!

Είναι προφανές ότι όσο τίθενται σοβαρά θέματα παραπλάνησης του καταναλωτικού κοινού από τις εταιρίες παροχής Υπηρεσιών Πολυμεσικής Πληροφόρησης, που αποστέλλουν τα εν λόγω μηνύματα, ομοίως εγείρονται ερωτήματα σχετικά με την ευθύνη πληροφόρησης και διαφύλαξης της ασφάλειας των υπηρεσιών από τους παρόχους κινητής τηλεφωνίας.

Οι καταναλωτές θα πρέπει:

* Να προσέχουν ιδιαίτερα να μη συμπληρώνουν τον αριθμό του κινητού τους τηλεφώνου ή άλλα προσωπικά τους στοιχεία σε ιστοσελίδες όπου δεν αναγράφονται όροι ή χρεώσεις
* Μόλις αντιληφθούν τη λήψη τέτοιων SMS, να επικοινωνήσουν κατευθείαν με την εταιρία που τους παρέχει υπηρεσίες κινητής τηλεφωνίας ή με την ίδια την εταιρία, εφόσον έχουν στοιχεία, που αποστέλλει τα μηνύματα, προκειμένου να ακυρωθεί η «υπηρεσία»
* Να αρνηθούν να καταβάλουν τις αμφισβητούμενες χρεώσεις στους λογαριασμούς κινητής τηλεφωνίας ή να τις πληρώσουν με επιφύλαξη


Η ΕΚΠΟΙΖΩ καλεί την ΕΕΤΤ και τη Γενική Γραμματεία Καταναλωτή να ξεκινήσουν ή να επισπεύσουν τις ενέργειές τους ώστε να λυθεί άμεσα το πρόβλημα και να επιβληθούν κυρώσεις σε κάθε υπεύθυνο.


Και σήμερα διώκονται Χριστιανοί!

Εγιναν χριστιανές από Μουσουλμάνες και… Αν δεν αλλαξοοπιστήσουν, θα θανατωθούν!

Αυτές οι δυο γυναίκες θα πεθάνουν!
Στο Ιράν, η 27χρονη Μεργιέμ (Μαρία) Ρόσταμπουρ και η 30χρονη Μερζιέχ Εσμεϊλαμπάντ θα πεθάνουν επειδή άλλαξαν θρήσκευμα. Σύμφωνα με την είδηση της εφημερίδας Bild, στο Ιράν, δύο γυναίκες καταδικάστηκαν σε θάνατο με την κατηγορία ότι έγιναν χριστιανές.
Η Meryem και η Marziah που κρατούνται σε φυλακή της Τεχεράνης μαστιγώνονται κάθε φορά που ο ιμάμης καλεί για προσευχή τους πιστούς μουσουλμάνους, ταπεινώνονται και τιμωρούνται με στέρηση τροφής και νερού.
Συνελήφθηκαν στις 5 Μαρτίου όταν έγινε έφοδος στο σπίτι τους και βρέθηκε εκεί η Καινή Διαθήκη. Η υπερασπιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συγγραφέας Sabatina James που αγωνίζεται για την απελευθέρωσή τους διαμαρτύρεται: «Ζουν στην απομόνωση και

ανακρίνονται με τα μάτια κλειστά. 5 φορές την ημέρα, όταν ο ιμάμης καλεί σε προσευχή, μαστιγώνονται. Τους δίνουν πολύ λίγο νερό και φαγητό.»
Σύμφωνα με τους Ισλαμικούς νόμους του Ιράν, όσοι εγκαταλείπουν το ισλάμ, αν πρόκειται για γυναίκες, 5 φορές την ημέρα-τις ώρες που καλούνται οι «πιστοί» σε προσευχή- μαστιγώνονται και μέχρι να υποκούσουν (εννοεί να επιστρέψουν στο ισλάμ) ευτελίζεται η ποιότητα της ζωής τους και μειώνεται η ποσότητα φαγητού και νερού που τους παρέχεται.

Στην ιστοσελίδα της Sabatina James, συγκεκριμένα στη σελίδα http://www.sabatina-ev.de/Botschaft.html υπάρχει περιεκτική αναφορά στην υπόθεση. Εκεί μαθαίνουμε ότι οι δυο γυναίκες κρατούνται από τον Μάρτιο στη φυλακή Evin, αρχικά σε ένα κελί με άλλες 25 γυναίκες και στη συνέχεια σε απομόνωση, ότι η πρώτη μέρα της δίκης ήταν στις 9 Αυγούστου και ότι παρότι ο δημόσιος κατήγορος κ. Haddad πίεσε να απαρνηθούν την πίστη τους γραπτά και προφορικά, εκείνες δήλωσαν επανειλημμένα ότι «δεν μετανιώνουν για τίποτα και δεν θα αρνηθούν την πίστη τους στον Χριστό».

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΔΡΑΣΗ: Ετοιμάσαμε ένα μικρό μήνυμα στην αγγλική, το οποίο μπορείτε να στέλνετε από αυτή τη σελίδα στην πρεσβεία του Ιράν στο Ηνωμένο Βασίλειο (Λονδίνο) και στη μόνιμη αντιπροσωπεία του Ιράν στον ΟΗΕ. Η πρεσβεία του Ιράν στην Αθήνα, όπως μας είπαν τηλεφωνικά, δεν έχει ε-mail αλλά μόνο FAX, το οποίο είναι: 2106747945. Όποιοι έχουν φαξ μπορούν να στείλουν τη διαμαρτυρία τους σε αυτό. Μπορεί να μην είναι τόσο εύκολο όσο το να στείλετε την παρακάτω φόρμα, αλλά έχει σημασία να το κάνετε!

Το μήνυμα διαμαρτυρίας έχει ως εξής στα ελληνικά:

«Με έκπληξη πληροφορηθήκαμε ότι από τον Μάρτιο του 2009 κρατούνται σε φυλακή της Τεχεράνης δυο γυναίκες, η 27χρονη Μεριέμ Ρόσταμπουρ και η 30χρονη Μαρζιέχ Εσμελαϊμπάντ, οι οποίες καταδικάστηκαν σε θάνατο επειδή από μουσουλμάνες έγιναν χριστιανές.

Η είδηση αυτή ήδη μεταδίδεται με μεγάλη ταχύτητα στο Ίντερνετ και προκαλεί πολλά αρνητικά σχόλια για τη χώρα σας.

Ενώνουμε τη φωνή μας με αυτή της ακτιβίστριας Sabatina James και πολλών άλλων επώνυμων και ανώνυμων, ακτιβιστών και απλών ανθρώπων, Ελλήνων και αλλοδαπών, ζητώντας να γίνουν σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι Μεριέμ Ρόσταμπουρ και Μαρζιέχ Εσμεϊλαμπάντ να αφεθούν αμέσως ελεύθερες.»


ΜΑΖΕΥΟΝΤΑΙ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΙΣΤΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΙΡΑΝ ΝΑ ΤΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΙ

ΕΝΩΣΕ ΚΙ ΕΣΥ ΤΗ ΦΩΝΗ ΣΟΥ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ

http://news24gr.blogspot.com/2009/09/blog-post_7217.html
http://www.petitiononline.com/700/petition.html

http://haber.mynet.com/detay/dunya/bu-iki-kadin-idam-edilecek/468288


Σάββατο, 22 Αυγούστου 2009

Τι λέτε για τα e-books;




Είναι καιρός τώρα που συζητιούνται τα ηλεκτρονικά βιβλία, γνωστά και ως e-books. Όμως ακόμα δεν τα βλέπουμε. Μεγάλη συζήτηση γίνεται για το αν θα προχωρήσει η αγορά στην υιοθέτηση του e-book σαν προϊόν ή αν θα σβήσει νικημένο από το φυσικό βιβλίο, το χάρτινο βιβλίο. Επίσης συζητιέται η συναισθηματική πλευρά του θέματος, η επαφή δηλαδή του ανθρώπου με το χάρτινο βιβλίο σε αντίθεση με το άυλο ηλεκτρονικό.

Επ’ αυτών των θεμάτων θα χαιρόμουν αν όλοι σας εκφραζόσασταν με τις τοποθετήσεις σας σ’ αυτό το blog, έτσι απλά για να κάνουμε κουβέντα, επικοινωνώντας και επεξεργαζόμενοι το θέμα μέσα μας και μεταξύ μας.

Η δική μου άποψη λοιπόν είναι η εξής: Νομίζω ότι το θέμα είναι απλό, αρκεί να μπορέσουμε να υπερβούμε τους συναισθηματισμούς μας και τις προκαταλήψεις μας.

ΘΑ “ΠΙΑΣΕΙ” ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ;

Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Νομοτελειακά θα γίνει. Μπορεί απλώς να καθυστερήσει λόγω του φόβου των εκδοτικών συμφερόντων, ότι θα χάσουν από τα δικαιώματα, καθώς πολλά βιβλία θα κυκλοφορήσουν από πειρατικές πηγές, κατά το πρότυπο του mp3 στη μουσική. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να είσαι μάγος για να καταλάβεις ότι αυτά τα φαινόμενα τραβάνε το δρόμο τους μόνα τους και καμία ανθρώπινη δύναμη δεν μπορεί να τα ανακόψει. Οι άνθρωποι της βιομηχανίας του βιβλίου τώρα είναι πιο έτοιμοι και πιο υποψιασμένοι μετά την εξέλιξη της βιομηχανίας της μουσικής. φαίνεται ότι θα αργήσει λίγο περισσότερο, αλλά θα γίνει, αφού περάσει πολλά στάδια.

Βλέπουμε την τηλεόραση –τη μη συνδρομητική- να επιβιώνει τόσα χρόνια τώρα, χωρίς καμία οικονομική συνδρομή από τους θεατές.

Οι εφημερίδες όλες είναι ζημιογόνες παρά τις εισπράξεις τους από τις πωλήσεις, που αποτελούν ένα μικρό μόλις ποσοστό των εσόδων τους, με τις διαφημίσεις να είναι η κύρια οικονομική τους πηγή. Αλλά και τα δύο μαζί να μη φτάνουν για να ισοσκελίσουν τα έξοδα, οπότε οι ιδιοκτήτες τους βάζουν το χέρι στην τσέπη για να τις συντηρήσουν κυρίως για λόγους κοινωνικής επιφάνειας και πολιτικής ή επιχειρηματικής επιρροής. Στο χώρο των ζωντανών εκδηλώσεων κλασικής μουσικής ή θεάτρου, είναι γνωστό ότι κάνεις δεν μπορεί να βγάλει τα έξοδα με τα εισιτήρια μόνο. Αυτό το λέω κι από πολύχρονη προσωπική πείρα. Αυτό μας θυμίζει το ρόλο των χορηγών, που από την αρχαιότητα έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στην καλλιτεχνική δημιουργία. Εξαίρεση αποτελούν λίγοι καθιερωμένοι καλλιτέχνες που πλουτίζουν κυρίως από τα «δικαιώματα» Και μιλάμε βέβαια για την Madonna, τον Dan Brown, η την κα «Harry Potter». Άνθρωποι που απέκτησαν αμύθητα πλούτη, από τα... «δικαιώματα». Δεν νομίζω ότι πρέπει να αφήσουμε κάποιοι να πλουτίζουν τόσο προκλητικά και ασύστολα από την τέχνη και τον χώρο του πνεύματος. Οι τιμές των πνευματικών έργων πρέπει να πέσει έτσι ώστε να είναι προσιτή σε κάθε σύγχρονο άνθρωπο. Πρόσφατα διαπίστωσαν στο χώρο της μουσικής ότι για κάθε τραγούδι που κάποιος κατεβάζει πειρατικά, δεν έχουμε μια χαμένη πώληση, αλλά αύξηση ενδιαφέροντος που θα οδηγήσει σε μια ηλεκτρονική αγορά. Ετεροχρονισμένα οι εφημερίδες και υπό την πίεση της οικονομικής κρίσης ψάχνουν τη διέξοδο χρεώνοντας την ηλεκτρονική τους έκδοση που μέχρι τώρα ήταν δωρεάν. Δεν νομίζω ότι θα αργήσουν να καταλάβουν το λάθος τους. Προσωπικά διαβάζω μόνο τις εφημερίδες που είναι δωρεάν, χωρίς να ασχολούμαι με αυτές που ζητούν τον οβολό μου. Δεν νιώθω ότι έχασα κάτι. Όλα αυτά νομίζω ότι είναι «οδηγός» για το τι θα γίνει αργά ή γρήγορα στο χώρο του βιβλίου. Παλιά βιβλία που έτσι κι αλλιώς δεν θα είχαν ζήτηση αν τυπώνονταν, ήδη διατίθενται δωρεάν. Οι εκδοτικοί οίκοι και τα μεγάλα βιβλιοπωλεία, ήδη έχουν ξεκινήσει τις ηλεκτρονικές εκδόσεις κάποιων τίτλων, πολύ διστακτικά είναι η αλήθεια-.

ΜΗΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ Σ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΨΥΧΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΑ;

Όσο προοδευτικοί κι αν είμαστε, συχνά αποδεικνύουμε ότι η προοδευτικότητά μας, κινούμενη κλασικά προς τα αριστερά, κάνει τον κύκλο του πνευματικού κόσμου για να καταλήξει... στα άκρα της δεξιάς. Έτσι λοιπόν αν είσαι -ή νομίζεις ότι είσαι- κουλτουριάρης, διανοούμενος, προοδευτικός κοκ που σέβεται τον εαυτό του, είσαι υποχρεωμένος να υιοθετήσεις τη θέση του πολέμιου του “άψυχου” βιβλίου. Προσωπικά δεν το καταλαβαίνω αυτό. Εγώ αγαπώ πολύ το βιβλίο, αλλά δεν νιώθω κανένα συναισθηματικό δεσμό με το υλικό του, παρά μόνο με το περιεχόμενό του. Ας μη γινόμαστε φετιχιστές. Το βιβλίο είναι ένα πνευματικό δημιούργημα, που πρέπει να “σωματοποιηθεί” για να μπορέσει να μεταφερθεί και να φτάσει ως εμάς, ώστε μέσα από τις υλικές σελίδες του να το “προσλάβουμε”, δια της ανάγνωσης βέβαια. Αν έχουμε τέλεια μνήμη, δεν το χρειαζόμαστε πλέον, το ξεκοκαλίζουμε δηλαδή και το πετάμε. Επειδή όμως δεν έχουμε -οι πιο πολλοί από μας- τέτοια μνήμη, το κρατάμε σε ένα ράφι, ώστε αν το ξαναχρειαστούμε να το χρησιμοποιήσουμε. Κάποιοι βέβαια τα κρατούν κι ως συλλέκτες, για να λένε ότι έχουν ολοκληρωμένες κάποιες σειρές και να τις καμαρώνουν νιώθοντας κάποια ικανοποίηση, όχι βέβαια για το περιεχόμενο τους αλλά απλά από την κατοχή τους. Δεν διαφέρουν από τους συλλέκτες γραμματοσήμων. Αλλά αυτό είναι άλλη υπόθεση και πρέπει να εξεταστεί ξεχωριστά.

Δηλαδή πριν από το χαρτί που το “βιβλίο” γράφονταν σε περγαμηνή ή σε πάπυρο, σε φύλλα βύβλου, ή πιο πριν σε πέτρινες, μαρμάρινες πλάκες ή ξύλο, τι έπρεπε να πούνε οι άνθρωποι, ότι δεν αντέχω ένα τόσο ελαφρύ βιβλίο, προτιμώ το βιβλίο μου να έχει τη... βαρύτητά του! Θεωρούμε ότι το μολύβι είναι συναισθηματικά δεμένο με εμάς και πιο πριν που χρησιμοποιούσαμε καπνιά με λινέλαιο είχαμε μεγαλύτερη αμεσότητα με το μέσο; Γιατί το στυλό προσδίδει μεγαλύτερη αμεσότητα στο συγγραφέα από το πληκτρολόγιο μιας γραφομηχανής κι αυτή με τη σειρά της μεγαλύτερη από το πληκτρολόγιο του κομπιούτερ! Κάποτε πρέπει να περάσουμε αυτές τις αγκυλώσεις μας.

Πέρα όμως από τους συναισθηματισμούς ας δούμε τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του ηλεκτρονικού έναντι του χάρτινου βιβλίου.

Ένα μειονέκτημα του ηλεκτρονικού βιβλίου είναι σίγουρα, ότι χρειάζεται ρεύμα κι εκεί ακόμα που δεν υπάρχει και τη μέριμνα της φόρτισης αλλά και τον περιορισμό της διάρκειας της μπαταρίας ανά φόρτιση για τις φορητές συσκευές. Επίσης σίγουρα είναι πιο εύκολος και με λιγότερους περιορισμούς ο χειρισμός ενός χάρτινου αντικειμένου, παρά μιας συσκευής, που πρέπει να προσεχθεί από συνθήκες όπως της πλαζ -άμμος, ήλιος, νερό κτλ- κι από πτώσεις, όπως επίσης αναστέλλει κάποιους με εγγενή δυσκαμψία στο χειρισμό σύγχρονων ηλεκτρονικών συσκευών που τα χάνουν μπροστά τους.

Συγχωρέστε με αλλά άλλο μειονέκτημα δεν τους βρίσκω, αντίθετα από εκεί και πέρα αρχίζουν όλα τα πλεονεκτήματα.

Θυμάμαι την εποχή που σαν σφουγγάρι ρουφούσα τα βιβλία σαν γνήσιος βιβλιοφάγος, δανειζόμουν από τη δημόσια βιβλιοθήκη μια στοίβα που δεν χωρούσε κάτω από τη μασχάλη μου κι έφτανα κάθιδρος στο σπίτι με τα βιβλία μουλιασμένα αλλά και το χέρι μου... ξερό! Τώρα θα μπορώ να τα κουβαλάω μέσα στο laptop μου ή στο κινητό μου, χωρίς κανένα επιπλέον βάρος. Δεν είναι καθόλου αστεία υπόθεση να μπορείς να κουβαλάς ολόκληρη τη βιβλιοθήκη σου μαζί σου μέσα σε ένα laptop. Ούτε έπιπλα χρειάζονται, ούτε ξεσκόνισμα, ούτε τα φύλλα τους κιτρινίζουν ,σκίζονται ή τα τρώνε τα τρωκτικά και η υγρασία. Μάλιστα αν τα ράφια της ηλεκτρονικής βιβλιοθήκης ξεχειλίζουν, δεν αγοράζεις καινούργιο έπιπλο, με το χώρο που χρειάζεται μέσα στο σπίτι αλλά και το ανάλογο κόστος, αλλά απλώς ένα εξωτερικό σκληρό δίσκο. Φυσικά υπάρχει το πρόβλημα της μαζικής καταστροφής της βιβλιοθήκης σου μαζί με το κομπιούτερ αν αυτό καταστραφεί, ειδικά αν είναι φορητό ή απώλειας της, εάν χάσεις τον επιπλέον σκληρό σου δίσκο. Αυτό όμως το πρόβλημα πηγάζει ακριβώς από την ευκολία της φορητότητας της βιβλιοθήκης σου και λύνεται εύκολα με την πρόβλεψη αυτόματου back up όχι μόνο της βιβλιοθήκης σου αλλά ολόκληρου του υπολογιστικού συστήματός σου.

Επίσης στις κλασικές μας βιβλιοθήκες αντιμετωπίζουμε συχνά το πρακτικό πρόβλημα, να μη βρίσκουμε το βιβλίο που ψάχνουμε, ειδικά αν η βιβλιοθήκη μας είναι μεγάλη. Χρειαζόμαστε καλή βιβλιοθηκονόμιση, αλλά και πάλι ένα μικρό βιβλίο εύκολα κρύβεται από τα μεγαλύτερα, ειδικά αν δεν γράφει τον τίτλο του στη ράχη του. Πολλές φορές δεν βρίσκω το βιβλίο που θέλω στη βιβλιοθήκη μου, Παρότι είμαι σίγουρος ότι κάπου το έχω. Στο κομπιούτερ όμως έχεις αυτόματη ταξινόμηση και με λίγη προσπάθεια από σένα, καθώς πρέπει να ανοίξεις ορισμένους φακέλους κατάταξης, όλα είναι διαθέσιμα ανά πάσα στιγμή.

Τέλος μπορείς να μπεις σε ένα ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο, όποια ώρα θέλεις και να ψάχνεις όσες ώρες θέλεις. Να αγοράσεις το βιβλίο που θέλεις ακόμα και την Κυριακή.

Αυτά όλα βέβαια για το μέλλον, καθώς τα ηλεκτρονικά βιβλία δεν έχουν καθιερωθεί ακόμα μαζικά, παρά μόνο σε περιορισμένους τίτλους. Προσωπικά όμως πιστεύω ότι μέσα σε δύο χρόνια θα έχουμε χιλιάδες τίτλους σε ηλεκτρονική μορφή και στα Ελληνικά.

Στην πρώιμη φάση που βρισκόμαστε, υπάρχει και το πρόβλημα των διαφορετικών format στα οποία λειτουργεί η κάθε εταιρεία το περιεχόμενο των βιβλίων της, αλλά και των αντίστοιχων συσκευών (βλ. Kindle της Amazon). Το είδαμε και στα κινητά, και στη μουσική και στις κινηματογραφικές ταινίες. Όλοι βλέπουμε ότι αυτές οι παιδικές ασθένειες ξεπερνιούνται σχετικά γρήγορα, μαζί με την προσπάθεια κάθε εταιρείας να επιβληθεί στον ανταγωνισμό. Σε λίγο όλοι θα καταλάβουν ότι κοινό τους συμφέρον είναι να συμφωνήσουν σε ένα κοινό πρωτόκολλο. Πρόσφατο παράδειγμα είναι οι κατασκευαστές κινητών που συμφώνησαν σε κοινούς φορτιστές.

Οι κινηματογραφικές αίθουσες και τα δισκάδικα, είναι ένα βήμα πριν από τον οριστικό τους ενταφιασμό. Δεν θα αργήσουν να ακολουθήσουν ακόμα και τα βιντεοκλάμπ, καθώς σε λίγο καιρό όλοι θα κατεβάζουμε τις ταινίες μας από το διαδίκτυο. Είναι μοιραίο και τα βιβλιοπωλεία να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο, αν κι αυτό αργεί για λίγα ακόμα χρόνια.

Όσο για τις ηλεκτρονικές συσκευές ανάγνωσης των βιβλίων, δεν βρίσκω για ποιο λόγο να πετύχουν. Μπορώ να διαβάσω το ηλεκτρονικό βιβλίο μου ακόμα και στο iPhone μου, γιατί να αγοράσω μία ακόμα συσκευή με το κόστος της, την συντήρησή της, τις φορτίσεις της κοκ; Μπορώ να το διαβάσω ακόμα καλύτερα στο laptop μου. Τώρα τα laptop και μάλιστα στη μορφή των netBook είναι πολύ λεπτά, ελαφρά και οικονομικά.

Ούτε το λογισμικό τους με ενθουσιάζει με το εικονικό γύρισμα σελίδων, που μόνο στόχο έχει να εξευμενίσει τους ρομαντικούς. Ένα απλό πρόγραμμα PDF αρχείων που είναι ελαφρά και πολύ διαδεδομένα, κάνει μια χαρά τη δουλειά του. Επίσης στα ηλεκτρονικά βιβλία έχεις δυνατότητα εύρεσης μιας λέξης που σε ενδιαφέρει, έχεις αυτόματα όλες τις πληροφορίες για το βιβλίο σου συγκεντρωμένες, ακόμα και για το από πόσες λέξεις αποτελείται, σελιδοδείκτες, γρήγορο “ξεφύλλισμα”, περιήγηση ανά κεφάλαιο, μεγαλύτερα ή μικρότερα γράμματα για προβλήματα όρασης κοκ.

Φυσικά κι εμένα με προβληματίζει η μετάβαση του κόσμου μας από το φυσικό περιβάλλον στον άυλο κόσμο του λογισμικού και της δικτύωσης μέσω διαδικτύου. Χωρίς καύσιμα ακινητοποιούμαστε, χωρίς τηλεφωνικά δίκτυα νιώθουμε αποκλεισμένοι, χωρίς ρεύμα μένουμε στα σκοτάδια και δεν έχουμε να φάμε καθώς τα τρόφιμα σαπίζουν στο ψυγείο, ούτε να ζεσταθούμε καθώς το καλοριφέρ μας σταματάει. Όμως αυτό είναι ήδη μια πραγματικότητα που δεν ξέρω αν είναι δυνατό να αναστραφεί, παρά μόνο μετά από μια νέα κοσμογονία τύπου 3ου παγκόσμιου πολέμου και της χρήσης πυρηνικών όπλων ή μετά από μια νέα εποχή παγετώνων ως απόρροια της οικολογικής καταστροφής που συνεχίζουμε να επιτελούμε και της αδυναμίας μας να τη σταματήσουμε παρότι ήδη ξεκινήσαμε να πατάμε τα φρένα. Τα φρένα φαίνεται ότι δεν “ακούν”.

Για όσους ενδιαφέρεστε για ebooks στο ίντερνετ, δεν έχετε παρά να πληκτρολογήσετε τη λέξη e-book στη μηχανή αναζήτησης του google, και θα βρείτε πολλές διευθύνσεις.

Δεσπόζει βέβαια η www.amazon.com

H http://books.shop.ebay.com

Δέστε επίσης το ενδιαφέρον: http://books.google.com

Δεσπόζουσα θέση καταλαμβάνει η http://www.gutenberg.org/wiki/Main_Page και με ελληνικά βιβλία.

Καθώς και η www.scribd.com επίσης με ελληνικά βιβλία.

Από τον Ελληνικό χώρο:

http://www.e-bookshop.gr/

http://www.psichogios.gr/ebooks.asp

http://www.livanisatschool.gr/

http://www.kastaniotis.com/multimedia/ebooks/

http://www.snhell.gr/index.asp αποσπάσματα

http://www.mikrosapoplous.gr/index.html

http://www.sarantakos.com/keimena.html

http://www.free-ebooks.gr/gr/index.php

http://el.wikibooks.org/wiki/

ΚΑΛΟ ΨΑΞΙΜΟ ΣΤΟΥΣ ΒΙΒΛΙΟΦΑΓΟΥΣ!!!

Τελευταία σημείωση.

Υπάρχει βέβαια και το φαινόμενο audio book, με το οποίο δεν καταπιάστηκα καθόλου. Νομίζω ότι πάντα υπήρχε –τις τελευταίες δεκαετίες-, αλλά πάντα παρουσιάζονταν περισσότερο ως εκτελέσεις, παρά ως βιβλία. Είναι χρήσιμα για να τα ακούει κάνεις στο αυτοκίνητο ή για ανθρώπους με πρόβλημα όρασης. Προσωπικά ποτέ σεν με ενδιέφεραν κι έτσι τα αντιπαρέρχομαι.