Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

Πάσχα στη Νορβηγία

Η παγωμένη ατμόσφαιρα του πρωινού πάνω από τα πιο ζεστά νερά του ποταμού, δημιουργεί υδρατμούς (χθες)
Το χθεσινό πρωινό (ώρα για δουλειά)

Χθες ήταν το πρώτο πρωινό για φέτος, που μας υποδέχτηκε με kaldegrader (βαθμούς κάτω από το μηδέν). Η δροσιά πάνω στα αυτοκίνητα είχε γίνει πάχνη. Στη διάρκεια της μέρας όμως ανέβηκε μέχρι και 16 βαθμούς που είναι καλή θερμοκρασία, ειδικά αν η μέρα είναι ηλιόλουστη. Η φθινοπωρινή ισημερία πέρασε και οι μέρες μικραίνουν πια αισθητά. 
Πηγαίνοντας όμως μισό χρόνο πίσω, στο ξεκίνημα της άνοιξης, θυμάμαι ότι η προσμονή του καλοκαιριού χαρακτηρίζονταν από έντονη ανυπομονησία. Απογοήτευση και θυμός για τα παγωμένα χιόνια που δεν εννοούσαν να λιώσουν. Έσπαζα μανιωδώς τις άκρες των πάγων για να επιταχύνω την υποχώρησή τους, αλλά αυτό δεν ήταν παγωμένο νερό, ήταν μπετόν! Σιγά, σιγά άρχισαν να εμφανίζονται τρύπες στους πάγους, που τις παρακολουθούσα ανυπόμονα κάθε πρωί, ευχόμενος να μεγαλώσουν γρήγορα. Μετά τα μέσα του Απριλίου, είχε μείνει μόνο μια τούφα χιόνι πίσω από κάτι θάμνους της αυλής μας, όπου δεν έφτανε ο ήλιος. Η πρώτη μου δουλειά μόλις ξυπνούσα το πρωί ήταν να ελέγχω ανυπόμονα και χαιρέκακα την υποχώρησή της. Για μένα αυτή η τούφα αντιπροσώπευε τους δωσίλογους της κατοχής καθώς ο ναζιστικός στρατός αποχωρούσε σταδιακά από την Ελλάδα.
Παγωμένα χιόνια γύρω από το σπίτι (17Απριλίου 2013)
Και πραγματικά αυτή την άνοιξη, μαζί με τον καιρό, άνοιξαν και πολλά άλλα πράγματα. Την τελευταία εβδομάδα του Μαρτίου γιορτάστηκε η Μεγάλη Εβδομάδα. Από την Μ. Πέμπτη μέχρι τη Δευτέρα μετά το Πάσχα, είχαμε αργία, ήταν μια καλή ανάπαυλα στις αρχές του Απριλίου. Εκτός από τον εκκλησιασμό και κάποια αρτοσκευάσματα, το Πάσχα εδώ δεν έχει κάτι ιδιαίτερο. Οι Έλληνες της Νορβηγίας βέβαια προσπαθούν να μιμηθούν το Λαμπριάτικο τραπέζι της πατρίδας. Ο Μάιος όμως ήταν ο μήνας με τις περισσότερες αργίες. Πρωτομαγιά, 17η Μαΐου (εθνική εορτή), Ανάληψη σωτήρος και Πεντηκοστή. Όπως προείπα, μαζί με την καλυτέρευση του καιρού, καλυτέρευσαν και τα οικονομικά μας και η εν γένει διαβίωσή μας εδώ. Αφού μειώθηκε το ποσοστό φορολόγησής μου (δες την ανάρτηση της 28ης Ιουλίου 2013) ο μισθός μου έγινε λογικά χαμηλός (πληρωνόμαστε κάθε δύο Πέμπτες) και σε συνδυασμό με τα επιδόματα παιδιών και ενοικίου, μπορούμε πια να πάρουμε μια ανάσα. Αρχίζουμε λοιπόν να αποχαιρετούμε τον πάτο του πηγαδιού των απωλεσθέντων νεόπτωχων και να ανεβαίνουμε, ενώ ο ουρανός πάνω από τα κεφάλια μας ακόμα φαίνεται σαν ένα απροσδιόριστο φεγγάρι μέσα στη συννεφιά. Ένας χρόνος στη Νορβηγία! Αυτή είναι η δική μου γιορτή, 18 Μαΐου! Μια μέρα που την περίμενα και τη γιόρτασα (νοερά) πιο πολύ κι από τα γενέθλιά μου λίγες μέρες αργότερα (4 Ιουνίου). 


Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

Έρχεται η άνοιξη στη Νορβηγία και στις καρδιές μας


       



       Σήμερα παρατηρούσα τα σύννεφα στο Νορβηγικό ουρανό. Κινούνται τόσο γρήγορα, με αποτέλεσμα να έχεις σε μία μέρα λιακάδα με καταγάλανο ουρανό, έπειτα από λίγο βαριά συννεφιά κι έπειτα βροχή. Σε λίγο όμως θα ανοίξει πάλι ο ουρανός κι ένα ουράνιο τόξο θα γεφυρώσει τη μια όχθη του ποταμού με την άλλη. Στην κοιλάδα που ζούμε ένα σύννεφο περνά πάνω από τα σπίτια της μιας πλαγιάς της κοιλάδας μας ενώ ο ήλιος τονίζει τα έντονα χρώματα των ξύλινων μονοκατοικιών που υψώνουν τις μυτερές στέγες τους διάσπαρτες μέσα στο πράσινο. Όταν πρωτοήθαμε λέγαμε ότι τέτοια τοπία στην πατρίδα μας βλέπαμε μόνο στις καρτ ποστάλ. 
Μετά την καταιγίδα του Rikshospitalet, μπορούσαμε πια να γυρίσουμε όλοι μας πίσω στο σπίτι μας. Είναι ένα παλιό ξύλινο σπίτι που ο Αφγανός ιδιοκτήτης του μας το νοικιάζει χωρίς να αλλάξει ούτε καν τα ραγισμένα τζάμια. Είναι παλιό, άβαφο, μυρίζει, δεν μπορεί να μας παρέχει αρκετή ζέστη και κυρίως για μας είναι ένα ξένο σπίτι που ανέλαβε να στεγάσει τη δυστυχία μας, για να μας θυμίζει περισσότερο ότι είμαστε ξένοι σε ξένη χώρα, η ξεπεσμένη αριστοκρατία των νεόπτωχων. Όμως καθώς γυρίζουμε από το νοσοκομείο αυτό το σπίτι φαντάζει πλεόν οικείο, δικό μας, είναι το σπίτι μας! Όλα είναι παγωμένα μέσα. Ανάβουμε ό,τι μπορούμε για να ζεσταθούμε, η παλιά όμως ηλεκτρική εγκατάσταση δεν αντέχει. Ανάβουμε κάτι σαν τζάκι-σόμπα που διαθέτει το σπίτι με σανίδες που έχουμε μαζέψει. Ναι, γύρω του μπορούμε να ζεσταθούμε. Νυχτώνει νωρίς, είναι χειμώνας ακόμη. Από το μεγάλο μας παράθυρο στην απέναντι πλαγιά τα σπίτια, φωτάκια αναμμένα, μας καλωσορίζουν πίσω στην πεζή καθημερινότητα που τόσο μας έλειψε...
Η ζεστασιά των Χριστουγέννων έχει περάσει προ πολλού. Απόκριες δεν υπάρχουν εδώ, έχουν υποκατασταθεί από το Αμερικανόφερτο Χαλογουίν του φθινοπώρου. Εδώ μπορούμε μόνο να περιμένουμε την άνοιξη και το επερχόμενο Πάσχα. Τον ετήσιο κύκλο μας τον έχουμε στήσει έτσι ώστε να έχουμε πάντα κάτι να περιμένουμε. Κάτι που να σπάει τη μονοτονία της καθημερινότητας. Κάτι που τελικά πιο πολύ αξίζει στην αναμονή του παρά στη βίωσή του. Μετά το Πάσχα περιμένουμε τις καλοκαιρινές διακοπές και φτου κι από την αρχή τα Χριστούγεννα και το … νέον έτος!
Εδώ στη Νορβηγία, το άνοιγμα της πόρτας (κάσωμα) δεν έχει το σχήμα του Π αλλά του ορθογωνίου παραλληλογράμμου. Ακόμα δεν έχω καταλάβει το γιατί. Έκανα διάφορες υποθέσεις αλλά σε όλες έπεσα έξω. Τελικά απλά καταλήγω ότι είναι θέμα παράδοσης. Ειδικά το μπάνιο έχει πάντα υπερυψωμένο κατώφλι και στην αρχή σκόνταφτα σ' αυτό σχεδόν πάντα. Από μικρός φανταζόμουνα τα σύνορα μεταξύ χειμώνα και άνοιξης σαν μια ανθοστόλιστη πύλη. Ο Μάρτιος δεν θα αργήσει να έρθει με ένα αναστεναγμό ανακούφισης καθώς ο ήλιος λάμπει κι εμείς ευχόμαστε να λιώσει τα συσσωρευμένα παγωμένα χιόνια. Ο ήλιος λάμπει πάνω στο λευκό κάλυμμα της γης αλλά τα χιόνια δεν λένε να λιώσουν, οι θερμοκρασίες είναι ακόμα χαμηλές. Επί πλέον σε λίγες μέρες ο χειμώνας θα γυρίσει και πάλι προδίδοντας την ελπίδα μας. Μόνο τον Απρίλιο θα αρχίσει η θερμοκρασία να ανεβαίνει αργά, αργά και τα χιόνια να υποχωρούν. Μια πύλη λοιπόν ο Μάρτιος με υπερυψωμένο κατώφλι!

Σάββατο, 7 Σεπτεμβρίου 2013

Αγαπητοί αναγνώστες - συνοδοιπόροι μου


    Ωφείλω μια συγγνώμη σε όλους που μου έκαναν την τιμή να γράψουν σχόλια, ανταποκρινόμενοι στις αναρτήσεις μου. Δεν απάντησα σε κανένα και είναι κάτι που δεν συνηθίζω. Απολογούμαι λοιπόν: Πρώτον μη ξεχνάτε ότι πίσω από τις γυαλιστερές φωτογραφίες των αναρτήσεων, είμαι απλώς ένας φτωχός μπογιατζής που επιστρέφω από τη δουλειά στο σπίτι αρκετά κουρασμένος κι έχω λίγο χρόνο για να ασχοληθώ με τον εαυτό μου (μπάνιο, φαΐ, ξεκούραση, διάβασμα) και την οικογένεια. Δεύτερον μια μετακόμιση σε ένα λίγο πιο σύγχρονο σπίτι (ενοικιαζόμενο βέβαια) με μονοπώλησε τον τελευταίο μήνα. Τρίτον λόγω της μετακόμισης δεν είχα ίντερνετ στο σπίτι. Μόλις σήμερα που μου ξανασυνδέθηκε μπορώ πάλι να επικοινωνώ μαζί σας μέσα από τις σελίδες αυτού του blog. 
    Ωφείλω επίσης ένα ευχαριστώ στον αγαπητό Φίλιππο που δημοσίευσε στο facebook του Ελληνονορβηγικού συνδέσμου τις τελευταίες αναρτήσεις μου, με αποτέλεσμα ο κύκλος των φίλων να μεγαλώσει. 
    Διακρίνω λοιπόν στις απαντήσεις σας, την ταύτισή σας μαζί μου. Πάντα διαπίστωνα ότι όταν κάποιος λέει "μου αρέσει" το κάνει κατά μεγάλο μέρος διότι βλέπει τον εαυτό του μέσα στο αντικείμενο της αρέσκειας. Για όσους δεν έχουν περάσει αντίστοιχες εμπειρίες, μάλλον οι εμπειρίες μου είναι λίγο γελοίες. Για όσους όμως τα έχουν βιώσει στο πετσί τους κάθε επενθύμηση αυτών,  φέρνει δάκρια στα μάτια και συγκίνηση στην καρδιά, όπως πολλοί από σας γράψατε. Και συγκίνηση είναι φανερό ότι σημαίνει συν + κινητοποίηση. Κάποιοι μάλιστα από εσάς έχετε βιώσει μεγαλύτερες δυσκολίες από εμένα. Δεν κάνουμε όμως διαγωνισμό δυσκολίας. Του καθενός η ιστορία έχει τη δική της αξία, καθώς είναι ΔΙΚΗ ΤΟΥ και μόνο ΔΙΚΗ ΤΟΥ. 
   Κάποιοι περιμένουν με ανυπομονησία… τη συνέχεια. Μη ξεχνάτε όμως φίλοι μου ότι δεν γράφω μυθιστόρημα, αλλά την πεζή πραγματικότητα μου όπως τη βιώνω έξω στους δρόμους κι όχι πίσω από το τζάμι της ασφάλειας. Τέλος δεν υπάρχει ακόμα. Όταν θα έρθει για μένα το τέλος απλώς… δεν θα ξαναγράψω σ' αυτό το ιστολόγιο. Τότε κάποιοι θα το καταλάβουν! Άρα είναι…τεχνικώς αδύνατο να γράψω οποιοδήποτε επίλογο...

   Ξέρετε φίλοι μου ξεκίνησα να γράφω αυτό το ιστολόγιο απλώς από ανάγκη επικοινωνίας, ανάγκη μοιράσματος του εαυτού μου. Ανάγκη γνωριμίας με συνανθρώπους που συγκινούνται από τα ίδια ερεθίσματα. Όλοι μας ζητιανεύουμε για λίγη αγάπη, για λίγη επικοινωνία, για μια ματιά κατανόησης. ΟΙ τελευταίες αναρτήσεις είχαν επιπλέον στόχο να βοηθήσουν με πληροφόρηση αυτούς που ετοιμάζονται για παρόμοιο μεταναστευτικό εγχείρημα. 

Μερικοί αναγνώρισαν μέσα από τις περιγραφές μου το πρόσωπό μου πίσω από το ψευδώνυμο Αλκαίος Λαρσινός. Τους παρακαλώ απλώς ας σεβαστούν την επιθυμία μου για ανωνυμία, ώστε να μπορώ να γράφω πιο ελεύθερα τις σκέψεις μου, ιδιαίτερα όταν αναφέρονται και άλλα άτομα όπως αυτά της οικογένειάς μου, που ίσως δεν θα ήθελαν να εκτεθούν σε μια όποια δημοσιότητα. 
Εγώ συνεχίζω να είμαι εδώ θεωρώντας ότι κάνω το απαραίτητο "αγροτικό μου". Προς το παρόν βόσκω τα πρόβατα του πεθερού μου Ιωθώρ κι απλώς περιμένω. Δεν ξέρω προς τα που κατευθύνεται το μυθιστόρημα της δικής μου ζωής. Μέσα όμως από τις περιστάσεις όπως σας τις εξέθεσα, βλέπω ένα νου και μία λογική να με παρακολουθεί και να κατευθύνει τις εξελίξεις με συνέπεια και συνοχή. Βρήκα γνωστούς εδώ ενώ δεν ήξερα κανένα. Βρήκα δουλειά όταν απογοητεύτηκα ότι ποτέ δεν θα εύρισκα. Βρήκα σπίτι όταν πίστεψα ότι δεν θα έβρισκα ποτέ. Όταν όλα κατέρρευσαν στης κόρης μου τη μετωπική, η έκβαση ήταν η καλύτερη δυνατή. Στο πρώτο οικονομικό αδιέξοδο, ήρθε η ευρυχωρία. Δεν ξέρω που οδηγούμαι, νιώθω όμως ότι υπάρχει ένα σχέδιο, μια λογική ένας νους Θεϊκός που κατευθύνει. Περιμένω κι εγώ τους δρόμους του δικού μου μυθιστορήματος που αναμφίβολα θα καταλήξουν νομοτελιακά σε ένα the end. Αν το ταξίδι είναι τόσο συναρπαστικό, δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν θα είναι συναρπαστική και η Ιθάκη! Όχι δεν πιστεύω στο πεπρωμένο. "Όλοι έχουμε γραμμένο, που το λένε πεπρωμένο…" λέει το γνωστό τραγούδι. Δεν πίστεψα ποτέ στο αναπόφευκτο της μοίρας μας. Πιστεύω ότι το μέλλον μας το δημιουργούμε εμείς, μέσα από τις περιστάσεις που δεν καθορίζουμε. Ο συνδυασμός αυτών των άπειρων επιλογών, δημιουργούν ένα αποτέλεσμα που τελικά περιγράφει με ακρίβεια τη μοναδικότητα του καθενός μας. 
Επιπλέον θέλω να πω ότι αγαπώ την Ελλάδα σαν πατρίδα, αλλά την Ελλάδα που έχω μέσα μου, όχι την Ελλάδα της ευτελισμένης δημόσιας ζωής. Την Ελλάδα της ανομίας, της κουτοπονηριάς, του εαυτουλισμού, του ωχαδελφισμού, της αταξίας και τσαπατσουλιάς. Αν μπορούσα να βοηθήσω αυτή τη χώρα να ορθοποδήσει (ρε κοίτα πρώτα να βοηθήσεις τον εαυτό σου…) θα το έκανα με όλη μου την καρδιά σαν αφοσοιωμένος στρατιώτης. Αγαπώ όμως πιο πολύ την αλήθεια, τη δικαιοσύνη, τη δημιουργία, τον πολιτισμό στοιχεία που σε μεγάλο μέρος βρήκα στη Νορβηγία. Πατρίδα μου λοιπόν είναι το Ελληνικό πνεύμα κι από αυτή την πατρίδα δεν μπορεί να με απομακρύνει κανείς. Φοβάμαι να επιστρέψω στην Ελλάδα, μήπως και απογοητευτώ από αυτό που θα βρώ, προτιμώ την Ελλάδα του Ελληνικού πνεύματος που έχει φωτίσει όλο το σύγχρονο κόσμο. Του Ελληνικού πνεύματος που φέρω μέσα μου, του Ελληνικού πνεύματος που διαπνέει όλο τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό, συμπεριλαμβανομένου και του Νορβηγικού. 

Το φθινόπωρο μπήκε αναπότρεπτα. Ο ανήφορος της καθημερινότητάς μας συνεχίζεται, σε έναν ακόμα ετήσιο κύκλο. Σαν ένα αστεράκι στο απέραντο σύμπαν κι η δική μου φωνή, η φωνή μιας αδιάφορης ύπαρξης ανάμεσα σε δισεκατομμύρια άλλες. Μερικοί θα ανηφορίσουμε παρέα. Καλή συνέχεια λοιπόν.