Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2009

"ΔΩΡΕΑΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ" ένα δωρεάν ανέκδοτο


ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΜΟΥ Ο ΦΤΩΧΟΣ

Δυστυχώς αυτό τον καιρό δικομανείς με έσυραν στα δικαστήρια. Ο χώρος της δικαιοσύνης μου δημιουργεί κατάθλιψη. Είναι ένας χώρος υποκρισίας, μετράει η εικόνα που παρουσιάζεις, έστω κι αν είναι πασιφανές ότι αυτή δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Είναι ένας χώρος αγκύλωσης στη σκέψη και τις πρακτικές. Είναι χαρακτηειστικό για παράδειγμα ότι εμεί μέσα υπάρχει ένας συγκεκριμένος ενδυματολογικός κώδικας. Θυμάμαι όταν ήμουν μάρτυρας σε μια δίκη ότι η κα πρόεδρος έβαλε τις φωνές σε έναν ένορκο, όπως οι παλιές δασκάλες στους μαθητές δημοτικού, επειδή προσήλθε χωρίς... γραβάτα. Πρέπει να σηκωθείς όταν εισέρχονται οι δικαστές και να καθίσεις μετά από αυτούς. Αν μασάς τσίχλα ή κάθεσαι σταυροπόδι στο ακροατήριο, θα σε κάνει ρεζίλι ο πρόεδρος –πιο συχνά πλέον είναι Η πρόεδρος- και μάλλον θα σε αποβάλλει της αιθούσης...

Είναι ένας χώρος επίσης που κάποιοι έχουν πολλή εξουσία και γι’ αυτό είναι φυσικό κάποια ανθρωπάρια να προσκολλούνται σ’ αυτούς με κολακείες ή υλικά ανταλλάγματα για να επωφεληθούν από αυτή. Έτσι είναι ένας χώρος που ανθούν τα κυκλώματα. Ποιος είναι ο καλός δικηγόρος που θα σου σύστηνα να προσλάβεις; Μα αυτός που έχει τις γνωριμίες, τα μέσα, που είναι δικτυωμένος, θρασύς και αδίστακτος. Όχι αυτός δεν είναι ο καλός δικηγόρος που έχω εγώ στο μυαλό μου, αλλά σίγουρα είναι ο αποτελεσματικός δικηγόρος που εσύ θα χρειαστείς για την υπόθεσή σου, για να γίνει το άσπρο, μαύρο. Σιχαίνομαι λοιπόν το χώρο που οι «μεγάλοι καρχαρίες» περνούν ανεμπόδιστοι ενώ οι δίκαιοι ή οι μικροπαραβάτες, τυλίγονται σε… μια κόλλα χαρτί.

Παραδέχομαι όμως ότι πρέπει να υπάρχει καποιου είδους δικαιωσύνη και μάλλον είναι ανέφικτο να μην έχει κάποιου είδους παθολογία. ας είναι όμως κατά το δυνατό λιγότερη. Προσωπικά θεωρώ την ανθρώπινη προσπάθεια απόδοσης δικαιοσύνης, ένα αναγκαίο κακό και δεν έχω καμιά άλλη πρόταση που θα λειτουργούσε αποτελεσματικά σε πραγματικές συνθήκες.

Όμως αυτό που ήθελα να σχολιάσω σήμερα, δεν είναι οι γνωστές αγκυλώσεις της δικαιοσύνης, ούτε η αρνησιδικία, στην οποία έχουμε περιπέσει, ούτε το χαμηλό επίπεδο απόδοσης, σε κτηριακές εγκαταστάσεις ή λόγω της πληθώρας υποθέσεων που βγάζουν σε μια μέρα οι άμοιροι δικαστές, πράγμα που καθιστά σαφές ότι δεν μπορεί παρά να περαιώνονται με συνοπτικές διαδικασίες, λόγω κόπωσης, συνήθειας ή έλλειψης χρόνου. Αντίθετα θέλω να σχολιάσω την υποτιθέμενη δωρεάν απονομή δικαιοσύνης, καθώς υποτίθεται ότι το κράτος χρηματοδοτεί τη λειτουργία της δικαιοσύνης.

Πρώτο ερώτημα: Μπορεί κανείς να λύσει την υπόθεσή του δικαστικά, είτε ως ενάγων, είτε ως εναγόμενος χωρίς να χρησιμοποιήσει δικηγόρο; Νομίζω ότι η απάντηση είναι όχι. Φυσικά θα πρέπει να ξεχάσουμε τον ορισμό συνηγόρου από το δικαστήριο που ισχύει μόνο για συγκεκριμένες περιπτώσεις και βέβαια κι όταν ισχύει είναι καταστροφική από τον άμοιρο «άπορο» η αποδοχή αυτών των δωρεάν υπηρεσιών. Νομίζω ότι αυτά είναι γνωστά σε όλους.

Αφού λοιπόν η απόδοση δικαιοσύνης χρηματοδοτείται από το κράτος, γιατί το δικαστήριο επιβάλλει δικαστικά έξοδα; Γιατί εισπράττει παράβολα υπέρ κάθε παραπονουμένου; Όσον αφορά την ανάθεση της υπόθεσής σου σε κάποιο δικηγόρο, αν είσαι απελπισμένος, θα πας στον καλύτερο και θα πληρώσεις όσα σου ζητήσει –το ποσό είναι ευθέως ανάλογο του πόσο απελπισμένος είσαι, ή του τι ποσά διακυβεύονται- και μάλιστα θα του πεις κι ευχαριστώ, καθώς θα κρέμεσαι από τα χείλη του! Στην καλύτερη των περιπτώσεων θα πληρώσεις μόνο την παράσταση κτλ για το διπλότυπο από τον δικηγορικό σύλλογο. Λέω «μόνο» εννοώντας ότι για κάθε εκδίκαση, αναβληθείσα ή μη το χιλιάρικο πρέπει να το υπολογίζεις. Κι αυτό επί πόσες αναβολές θα πάρεις –οι αναβολές είναι συχνότατο φαινόμενο στα δικαστήρια δια πάσαν αιτίαν- και μετά έχουμε εφέσεις κοκ. Δηλαδή λεφτά με το τσουβάλι! Δεν έχω καταλάβει πώς αυτές οι ευνοούμενες ομάδες μπορούν να μας συμπεριφέρονται με αυτόν τον ιταμό τρόπο. Διότι οι δικηγόροι έπεισαν με το καλό ή με αγριάδα το κράτος, να επιτρέψει ως νόμιμη και μάλιστα υποχρεωτική τη δική μας οικονομική αφαίμαξη υπέρ των πολυτελών κτηρίων των δικηγορικών συλλόγων, της ενίσχυσης των νεαρών δικηγόρων κοκ. Το δικό μου το σύλλογο δεν τον χρηματοδοτεί κανείς παρά μόνο οι φτωχές εισφορές των μελών του. Γιατί εγώ είμαι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ να χρηματοδοτήσω τα πάσης φύσεως ευγενικά ή μη έργα τους; Είναι σαφές ότι κάποιες μειοψηφίες με μεγάλη επιρροή, εκμεταλλεύονται την αδυναμία της πλειοψηφίας. Διότι εσύ τι μπορείς να κάνεις; Θα κάνεις απεργία(!) δηλαδή δεν θα προσέλθεις να δικαστείς; Μα θα καταδικαστείς ερήμην! Δεν πληρώνεις; Σε κλείνουν μέσα, ή διατάζουν την απαλλοτρίωση της τυχών άμοιρης περιουσίας σου! Άμοιρε ραγιά, είσαι αφοπλισμένος, μόνος και απελπισμένος, τι θα κάνεις, θα πληρώσεις! Έτσι η προσφυγή στη δικαιοσύνη γίνεται σιγά, σιγά μια πολυτέλεια μόνο για τους έχοντες. Στη συνέχεια δε, το αποτέλεσμα της διαδικασίας στην πλειοψηφία του βγαίνει θετικό για εκείνους που είχαν χρήματα για να δαπανήσουν!

Αυτά από εμένα τον άσχετο περί τα δικονομικά, καθότι δεν είμαι σε καμία περίπτωση ειδικός, αλλά είμαι εφοδιασμένος απλώς με το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Ξέρω ότι αν διαβάσει τα παραπάνω ένας επαγγελματίας δικολάβος, θα γελάσει ειρωνικά με την αλαζονία που χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα. Μοιάζουν όλα αυτά πολύ θεωρητικά, πολύ αγνά, παιδιάστικά έως απλοϊκά. Αλλά μήπως στη νομική αυτό δεν θα έπρεπε να είναι το ζητούμενο; Είμαι ερασιτέχνης κι όχι επαγγελματίας αλλά αυτό δεν νομίζω ότι είναι απαραίτητα αρνητικό. Κι ευτυχώς, διότι όσοι είναι μέσα στα πράγματα, θεωρούν ως δεδομένη την κατάσταση και τα δικαιώματα ως κεκτημένα, έτσι προσπαθώντας να απαντήσουν στα πιο πάνω ερωτήματα θα επιστρατεύσουν σοφιστείες και αιτιολογήσεις που σε καμιά περίπτωση δεν θα είναι δικαιο-λογίες. Οι δικηγόροι είναι γνωστό ότι τα καταφέρνουν καλά σ’ αυτά. Άλλωτε δεν χρειάζεται να έχεις σπουδάσει νομική για να ξέρεις πότε σε εκμεταλλεύονται, ή πότε οι νόμοι είναι άδικοι εναντίον σου.

Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2009

Ημι-γυμνισμός

Φαίνεται ότι ο γυμνισμός δεν βρήκε έδαφος γενικευμένης εξάπλωσης, όπως φοβούνταν οι πιο παλιοί. Παρέμεινε σε στενούς κύκλους φυσιολατρών, ομοφυλόφιλων και γραφικών νοσταλγών των παιδιών των λουλουδιών. Όμως δεν είδαμε γυμνούς ανθρώπους να περπατούν ανέμελοι στους δρόμους των πόλεων όπως oι παλιότεροι προφήτευαν.

Αντίθετα έδαφος φαίνεται ότι κέρδισαν οι ημιγυμνιστές. Αυτοί δεν είναι καμιά περιθωριακή μειοψηφία, αλλά το σύνολο σχεδόν των νεαρών γυναικών! Δεν ξέρω τι δρόμο τραβάει η σύγχρονη ενδυματολογία της γυναίκας. Λέω της γυναίκας διότι οι άντρες έχουν μείνει στα κλασικά: Ένα παντελόνι κάτω (τζην ή λινό, ή βαμβακερό, δεν παίζει σπουδαίο ρόλο) κι ένα πουκάμισο ή μπλουζάκι πάνω (T-shirt ή polo τι σημασία έχει;) Οι γυναίκες όμως τρομάζουν με την ποικιλία των παραλλαγών στο ντύσιμό τους –ή μάλλον στο γδύσιμό τους-, από πάνω ως κάτω. Το χειμώνα που πέρασε η τάση ήταν να φορούν ένα φόρεμα πάνω από το... παντελόνι τους! Ή τι να πούμε για τις κρητικές... βράκες! Ας είμαστε σοβαροί. Ό,τι μας δίνουν φοράμε;

Το καλοκαίρι όμως που διανύουμε η αποδεκτή ενδυματολογία επιτάσσει σταθερά να είναι μόνο τα εσώρουχα, που τώρα πια δεν κρύβονται αλλά είναι η βάση του ντυσίματος εκτοπίζοντας τα άλλα σε ρόλο αξεσουάρ. Διότι ένα χαλαρό φαρδύ και κοντό τοπ, τι άλλο ρόλο παίζει από μια πινελιά χρώματος εν είδει μαντηλιού, πάνω από τα εσώρουχα! Τα μανίκια εξαφανίστηκαν, τα ντεκολτέ δεν είναι πλέον μόνο για τις τολμηρές και τα μπλουζάκια στη μέση δεν αποκαλύπτουν σάρκα μόνο σε κάποιο σκύψιμο ή τέντωμα αλλά μονίμως και σε κάθε στάση. Τα παντελόνια χωρίς καβάλο τα δείχνουν όλα αλλά τα μίνι είναι πλέον ανύπαρκτα, σαν μια ζώνη πάνω από το εσώρουχο.

Πέστε μας αγαπητές, όμορφες και προκλητικές κοπέλες τι θέλετε να πείτε με όλα αυτά τα καμώματα; Μας εκθέτετε ανενδοίαστα τα σώματά σας και λικνίζετε μπροστά μας γοφούς και στήθια μέσα στην έξαψη του θέρους, ποιο είναι το μήνυμα; Κάποτε έτσι ντύνονταν μόνο κάποιες σταρ, σήμερα κάθε τρυφερό κορίτσι υπερβάλλει και της πιο ξιπασμένης σταρ! Μήπως θέλετε να πείτε ότι τα δίνετε όλα, ότι δεν έχετε κανένα ηθικό ενδοιασμό; Γιατί απαιτείτε κάθε αντρικό βλέμμα, για ένα μόνο καπρίτσιο, γιατί τους θέλετε όλους ή μήπως δεν έχετε να πείτε απολύτως τίποτα κι αφήνετε τους διεφθαρμένους ως το κόκαλο σχεδιαστές να μιλούν αντί για σας! Μήπως εσείς φοράτε απλά ότι βλέπετε στα περιοδικά και την TV; Αλλά κι οι σχεδιαστές από την άλλη πλευρά θα πουν ότι εκείνοι απλώς δίνουν στον κόσμο αυτό που τους ζητάει και δεν μπορούν να φύγουν από την “γραμμή” διότι θα “φάνε πάτο”.

Στην πλαζ τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Εκεί όλοι φοράμε ουσιαστικά μόνο τα εσώρουχά μας, τα δείχνουμε όλα, το μάτι συνηθίζει και μαζί με τις χάρες της σάρκας μας δείχνουμε και τις ατέλειές μας πλούσια, ώστε να επέρχεται ένας κορεσμός. Εκεί χάνεται το μυστήριο του γυναικείου κορμιού για τους άντρες και του αντρικού για τις γυναίκες, είναι όλα στη φόρα. Νομίζω ότι ως κοινωνίες σ’ αυτό το σημείο έχουμε ξεφύγει πλέον από κάποια νοητά όρια. Αυτή η εμφάνισή μας –ουσιαστικά με τα εσώρουχα- θα ήταν αποδεκτή μόνο αν βρισκόμαστε σε ένα στενό κύκλο οικείων. Αλλά μπροστά σε όλη την κοινωνία…; Αν πάρουμε το παράδειγμα των οικονομικών φαινομένων, είναι γνωστό ότι η υπερπροσφορά μετοχών, ρίχνει τις τιμές τους! Έτσι και η αλόγιστη έκθεση των κορμιών στην κοινή θέα, μάλιστα χωρίς την διακόσμησή τους με ενδυματολογικές πινελιές και χωρίς το photoshop των make up και άλλων παρόμοιων προϊόντων, η εικόνα μετατρέπεται από αισθησιακή σε ωμό στοίβαγμα ειδών κρεοπωλείου. Περισώζονται μόνο γυναίκες με “αναλογίες μοντέλου”, να μαγνητίζουν τα αντρικά βλέμματα, ή τα καλογυμνασμένα αντρικά για τις γυναίκες, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά των συζυγικών –κι όχι μόνο- ολονύκτιων συγκρούσεων.

Πού μας οδηγούν όλες αυτές οι παρατηρήσεις; Απλώς η ανθρώπινη εξερεύνηση σ’ αυτό τον τομέα εξαντλήθηκε φτάνοντας στο τέλος του δρόμου για να βρει ένα απογοητευτικό αδιέξοδο. Τώρα; Τώρα μάλλον πρέπει να γυρίσουμε πίσω, στις παλιές συνταγές των γυναικών προς τους άντρες και των αντρών προς τις γυναίκες και να βρούμε νέες παραλλαγές. Πάση θυσία δεν πρέπει το γυναικείο φύλο να χάσει το μυστήριο που το περιέβαλλε στην αντρική φαντασία. Ομοίως βέβαια και για τις γυναίκες. Ήδη οι στατιστικές καταγράφουν έντονα σεξουαλικά προβλήματα στους άνδρες που από πολλούς αποδίδονται στην ανεξέλεγκτη πορνογραφία, την υπερπροσφορά γυμνού από τα ΜΜΕ και το ίντερνετ μέχρι το πεζοδρόμιο που βαδίζουμε. Ας μη ξεχνάμε ότι όταν το φυσιολογικό κορεστεί, στη θέση του οι άνθρωποι θα αναζητήσουν κάθε είδους παρεκτροπή στο νοσηρό και διεστραμμένο.

Σήμερα λοιπόν, εκτός από τους πουριτανούς, έχουν λόγο να φωνάζουν και οι αντίπαλοί τους: Περιφρουρείστε την ανθρώπινη σεξουαλικότητα. Μην γκρεμίζετε τα όρια. Σώστε τον κόσμο.

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2009

Τέτοιο λαχείο να σου τύχει




Φαίνεται ότι ανήκω σε ένα σπάνιο είδος ανθρωποειδούς του 21ου αιώνα, στο antiTV sapiens! Δεν ξέρω αν είμαι μοναδική περίπτωση ή αν υπάρχουν κι άλλες αδελφές ψυχές –θα χαιρόμουν να επικοινωνήσουν μαζί μου για να συστήσουμε τον πρώτο αντιTVϊκό σύνδεσμο-. Λίγο ραδιόφωνο μόνο στις μεσημεριανές μου διαδρομές, ακούω για να μάθω τα κυριότερα νέα της ημέρας. Τα υπόλοιπα νέα μπορεί κανείς να τα ψάξει στο ίντερνετ, από όποια πηγή θέλει, όποτε έχει χρόνο και να ενημερωθεί ΜΟΝΟ γι' αυτά που ο ίδιος θέλει να μάθει κι όχι και γι' αυτά που θέλουν οι άλλοι να μάθει. Τι αξίζει να δει κανείς στη σαβούρα των τηλεοπτικών προγραμμάτων; εκτός από τον ηθικό ξεπεσμό, μπορεί κανείς να δει την κρίση αξιών, την κατάντια της αισθητικής μας, τη χυδαιότητα των ανούσιων κουτσομπολιών των πρωινάδικων, τα τηλεπαιχνίδια που εξευτελίζουν την αξιοπρέπεια κάποιων ανώνυμων ανθρώπων ή τις ειδήσεις που εστιάζονται σε όζουσες συνήθως πτυχές της προσωπικής ζωής επωνύμων ή στον ανθρώπινο πόνο που τον εμπορεύονται κυνικά μέσα από το φακό επειδή πουλάει. Ναι ξέρω έχει και ταινίες 10ης προβολής –προτιμώ να νοικιάσω όποια θέλω από το βινεοκλάμπ- και ντοκυμαντέρ ξεπερασμένης επιστημονικής αξίας και σε ώρες που κανείς δεν είναι δυνατό να παρακολουθήσει τηλεόραση. Από την άλλη πλευρά πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι το ραδιόφωνο κρατάει ακόμα ένα καλύτερο επίπεδο, που διασώζει την αισθητική και την κουλτούρα μας.

Όμως το θέμα μου για σήμερα δεν είναι το κυρίως πρόγραμμα των ηλεκτρονικών ΜΜΕ, αλλά οι διαφημίσεις τους. Πολλές απ’ αυτές είναι εύστοχες, εφευρετικές και διασκεδαστικές. Κάποιοι διατείνονται ότι κάποτε πρέπει και η διαφήμιση να αναγνωριστεί ώς μορφή τέχνης και έκφρασης της εποχής μας. Αλλά αυτή η διαφήμιση του Lotto… Μήπως πρέπει να την κάψουμε στην πυρά; Μήπως πρέπει να μας βάλει στον πειρασμό να συστήσουμε έναν κώδικα δεοντολογίας και μια επιτροπή ιεράς εξέτασης; Το ραδιοτηλεοπτικό συμβούλιο τι λέει; Διότι αισχρό δεν είναι μόνο το υβριστικό σεξουαλικό υπονοούμενο, ή το γυμνό, αλλά και ο εμπαιγμός ανθρώπινων αξιών και του ανθρώπινου πόνου, που κάποιοι συνάνθρωποί μας βιώνουν στο πετσί τους.

Η εν λόγω διαφήμιση λοιπόν, παρουσιάζει μια γυναίκα που θυμάται πώς ετοίμασε το πρωινό του άντρα της και τον περίμενε να ξεκινήσουν την μέρα τους μαζί, ευτυχισμένοι στις μικρές χαρές της καθημερινής ζωής, όμως εκείνος βγήκε να δει αν κέρδισε στο lotto του και ω του θαύματος είχε κερδίσει. Δεν ξαναγύρισε ποτέ πίσω. Υπονοείται ότι άφησε τη βαρετή γυναίκα του για κάποια νεώτερη –ξανθιά και όμορφη- κι έφυγε για κάποιον επίγειο παράδεισο! Το lotto σε απενεχοποιεί από τυχόν τύψεις. Σου λέει παράτα τα αγαπημένα σου πρόσωπα και γίνε καπνός. Σκόρπισε πόνο στους δικούς σου. Αρκεί εσύ να περάσεις καλά. Βέβαια κρίμα δεν έχεις τα λεφτά για να το κάνεις. Εμείς σου προσφέρουμε μια λύση. Τέτοια δράματα συμβαίνουν και χωρίς τη βοήθεια του lotto αλλά το μήνυμα σου ανοίγει την όρεξη, κι επειδή εσύ δεν θα το κερδίσεις- θα ψάξεις άλλους τρόπους να κάνεις τη φαντασίωσή σου πραγματικότητα.

Η δε γυναίκα παρουσιάζεται ως κάποια “Κατίνα” –ας με συγχωρέσουν οι Κατερίνες-, που δεν αξίζει κανείς να λυπηθεί, αλλά να γελάσει με το πάθημά της. Ελάτε λοιπόν να ρίξουμε όλοι μαζί το λίθο του αναθέματος στην κακόμοιρη Κατινίτσα μας που δεν έχει την ηλικία, και τα σωματικά προσόντα μετά από δύο γέννες, να κρατήσει τον άπιστο άντρα της που εποφθαλμιά σε ημίγυμνα “μωρά” που λικνίζονται σαν ξωτικά κάπου στην όποια Μύκονο εν μέσω θέρους! Ελάτε να γελάσουμε μαζί της, να τη δείξουμε με το δάχτυλο και στον πόνο της να ρίξουμε φαρμάκι. Ελάτε να τιμήσουμε τη νεότητα, τα πλούτη, την ομορφιά των ολίγων, ρίχνοντας στην πυρά την πλειοψηφία των απλών, μέτριων, καθημερινών ανθρώπων όπως εμείς. Ελάτε να νομιμοποιήσουμε στην κοινωνία μας την απιστία, την όποια ανθρώπινη αξία μας απέμεινε και τη διάλυση της οικογένειας, στο βωμό του lifestyle.

Θα γελάσετε και σεις με την προδομένη γυναίκα που η διαφήμιση εμμέσως εμπαίζει, ή θα ρίξετε την ψήφο σας στον περιπλανώμενο Δον Ζουάν που πίνει εξωτικούς χυμούς, παρέα με χυμούς νεότητας στις εξωτικές Σεϋχέλλες; Ή μήπως θα ήταν καλύτερα να ρίξετε το email της διαμαρτυρίας σας στο lotto. Μαζί με εμένα σας καλώ να το κάνετε κι εσείς. Γράψτε τους: “Μήνυμα κενό, lotto. Ε όχι κι έτσι παιδιά, υπάρχει και όριο στην πλάκα, μην αγγίζετε τον ανθρώπινο πόνο, δεν θα γελάσουμε και μ’ αυτό!”


Εγώ έστειλα το πρώτο email. Στείλτε κι εσείς τα επόμενα:

info@opap.gr

Εγώ τους έγραψα:

"Η διαφήμισή σας για το lotto προτρέπει τον κόσμο να κερδίσει λεφτά με κάθε τρόπο, ώστε να ...κατορθώσει να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα: Να εγκαταλείψει την γυναίκα του!

ΝΤΡΟΠΗ! Αυτό λέγετε κοινωνική ευαισθησία;
Alkaios larsinos"

Νεόπτωχοι της Ελλάδας ενωθείτε!


Εφημερίδα της Λάρισας δημοσίευσε πρόσφατα την επάνοδο των επαγγελματιών επαιτών και τα παιδιά των φαναριών που επανέκαμψαν. Όμως αυτό δεν είναι το νέο. Το νέο είναι ότι σύντομα θα δούμε στα φανάρια αξιοσέβαστους συμπολίτες με lacoste!

Κοσμογονία στον οικονομικό και κοινωνικό χάρτη της Ελλάδας. Καθημερινά δράματα παίρνουν μορφή χιονοστιβάδας. Εγκλήματα, αυτοκτονίες και απάτες αποδίδονται στην οικονομική κρίση. Κατασχέσεις αυτοκινήτων και ακινήτων, κλείσιμο επιχειρήσεων μικρού και μεγάλου βεληνεκούς, σφραγισμένες επιταγές και ακάλυπτες συναλαγματικές απασχολούν τους αλαφιασμένους υπαλλήλους των τραπεζών που τρέχουν και δεν προλαβαίνουν. Ίσως οι πολλοί να μην το έχουν πάρει χαμπάρι, αλλά πίσω από τις κουίντες, τα δράματα τα αθέατα εξελίσσονται. Η κορυφή του παγόβουνου είναι κάποια δημοσιεύματα με στατιστικές που κανείς δεν προσέχει και κάποια “ενοικιάζεται”, “εκποίηση”, “κλείνουμε”, στις βιτρίνες καθώς ψωνίζουμε.

Τι θα γίνει μ’ αυτούς; Φυσικά δεν βρισκόμαστε σε μια χώρα πρότυπο για την κοινωνική ευαισθησία, με έτοιμες δομές για αντιμετώπιση έκτακτων ή μη καταστάσεων. Εμείς εδώ πρώτα βλέπουμε το πρόβλημα, το αφήνουμε να φτάσει στο απροσώρητο και μετά αρχίζουμε να το συζητούμε αενάως… όΠοιος επιβιώσει θα εποφεληθεί όταν το πρόβλημα θα έχει ξεπεραστεί πλέον. Αυτοί θα έιναι σίγουρα κάποιοι ημέτεροι που θα εκμεταλλευτούν την ευκαιρία για να αυξήσουν τα πλούτοι τους.

Δεν συζητάμε θεωρητικά. Συζητάμε για το τι θα γίνουν οι οικογένειες αυτών που θα μείνουν στο δρόμο χωρίς δουλειά, σπίτι και αυτοκίνητο και θα αποτελέσουν το κύμα αστέγων με τα …lacoste! Διότι αυτοί οι οικογενειάρχες, ευκατάστατοι μέχρι τώρα, αν δεν έχουν κάποιο συγγενή να τους φιλοξενήσει, θα καταλάβουν τα παγκάκια της πλατείας. Στις ΗΠΑ είναι μήνες τώρα που κάνουν το γύρω φωτογραφίες τέτοιων αστέγων κάτω από τις γέφυρες και σιτίζονται στα συσίτια της πρόνοιας. Ας μη ξεχνάμε ότι αυτοί δεν είναι εφοδιασμένοι με γνώσεις στο σοβάτισμα και στο χτίσιμο όπως οι μετανάστες της χώρας μας γι’ αυτο είναι σε δυσχερέστερη θέση.

Εκτός από αυτούς, πλήττονται οι υπαλληλοι των εν λόγω επιχειρήσεων και οι οικογένειές τους και κατ’ επέκταση όλος ο οικονομικός κύκλος, που αυτοί στήριζαν με τα έσοδά τους. Μιλάμε δηλαδή για ανεργία, νέους άπορους, αγοραστική κρίση, ενδοοικογενειακούς καβγάδες με αυτοκτονίες.

Ακούει κανείς; Υπάρχει κάποιο σχέδιο από την πολιτεία, εκτός από τα ΤΕΜΠΜΕ που τα πήραν οι ημέτεροι και οι έχοντες;

Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2009




Ως γνήσιος θεατρόφιλος, που το παίζω κουλτουριάρης, πήγα στη δεύτερη παράσταση του Θεσσαλικού Θεάτρου στο κηποθέατρο που ανέβασε Χοηφόρες. Λέω κουλτουριάρης, διότι όσοι πάνε στο θέατρο, περνάνε για κουλτουριάρηδες. Οι υπόλοιποι χαλαλίζουν το εισιτήριο μόνο για Ρέμο κτλ. Όχι δεν έχω τίποτα με τον άνθρωπο όμως τέρμα στην υπερβολή. Γιατί δηλαδή πρέπει να είσαι "δήθεν" για να πας στο θέατρο; Πέθαναν όλοι εκείνοι που αγαπούν πραγματικά την τέχνη, ή τους πάτησε όλους … το τραίνο του λαϊκού άσματος εν είδει οδοστρωτήρα! Όπως θέλετε πέστε με, εγώ πάντως αγαπώ το θέατρο.

Συγχαρητήρια λοιπόν στο Θεσσαλικό Θέατρο, για την απόφαση να ανεβάσει ένα τέτοιο έργο, αλλά και για τη δουλειά που έκαναν οι συντελεστές του.

Προσωπικά δεν είμαι κριτικός θεάτρου, ούτε κατ’ οιονδήποτε τρόπο ειδικός. Όμως επιτρέψτε μου την… “ταπεινή μου γνώμη”. Τη γνώμη ενός αγνού λαϊκού. Το “αγνού” μόνο διότι δεν έχω κανένα λόγο να είμαι ούτε κόλακας, ούτε πολέμιος. Είμαι έξω από τα πράγματα. Ένας απλός θεατής, στον οποίο αν δεν κάνω λάθος απευθύνεται η παράσταση.

Καλή η δουλειά παιδιά, αλλά της έλειπε το κάτι. Η ψυχή, το δόσιμο, το μεράκι. Από άλλες παραστάσεις -και του Θ.Θ.- έχω φύγει μαγεμένος, συνεπαρμένος, αγγιγμένος, από αυτή όχι. Μου δόθηκε η εντύπωση ότι κάποιοι νόμιζαν ότι από μόνη της η επανάλειψη της συνταγής “Ηλέκτρα” θα έπαιρνε το ματς. Τα βαριά ονόματα, ίσως νόμιζαν ότι θα κέρδιζαν τις εντυπώσεις, άμα τη εμφανίση τους!

Στα ΣΥΝ η μουσική με τη ζωντανή της μάλιστα εκτέλεση.

Στα ΣΥΝ νομίζω και τα κοστούμια.

Και η χορογραφία δεν ήταν σε καμία περίπτωση αδιάφορη.

Τα σκηνικά γιατί τόσο αφαιρετικά;

Για τη σκηνοθεσία και τις ερμηνείες, έχω τις ενστάσεις μου...


Κι ένα σχόλιο επί της διαδικασίας: Εντάξει ανοιχτός χώρος είναι το κηποθέατρο, αλλά μπορεί να επιτρέπεται το κάπνισμα εκεί που είναι συγκεντρωμένοι χιλιάδες άνθρωποι, σαν σαρδέλες ο ένας δίπλα στον άλλο; Είδα πολλούς άντρες να καπνίζουν, αλλά πιο πολλές γυναίκες, η μία μάλιστα δίπλα μου κι είχα και δυο παιδάκια μαζί μου. Όχι δεν είπα τίποτα, έχω βαρεθεί να είμαι ο σπασίκλας της κοινωνίας. Απλώς ελπίζω ότι μετά το νόμο, θα περάσει σιγά, σιγά η νοοτροπία. Όμως όλοι το είδαν το φαινόμενο αφού πάνω από τους προβολείς τουλίπες καπνού χόρευαν, κλέβοντας την παράσταση.


Εν κατακλείδει συγχαρητήρια στο Θ.Θ. και του χρόνου. Για μια αδιάφορη Ελληνική επαρχιακή πόλη, ελπιδοφόρο είναι να έχουμε τέτοιες παραστάσεις, όσο για διακρίσεις... είμαστε μακριά από τον παλιό καλό μας εαυτό.