Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΤΗ ΝΟΡΒΗΓΙΑ



Οι Νορβηγοί αγαπούν τα λουλούδια
      Η διήγησή μου κόλλησε κάπου στη 17η Μαΐου. Δυστυχώς για το μετέπειτα διάστημα, δεν έχω να παρουσιάσω κάτι συναρπαστικό. Κι είναι γνωστό ότι αν δεν τρέξει αίμα στην αρένα κανείς δεν εντυπωσιάζεται. Σε πείσμα όμως των συγγραφικών κανόνων θα συνεχίσω λίγο ακόμα.

     Ο Μάιος ως ο μήνας των αργιών (Πρωτομαγιά, 17η Μαΐου, Πεντηκοστή και Ανάληψη) ήταν για μένα και ο μήνας που έκλεισα ένα χρόνο εδώ. Δεν το πίστευα, μέσα μου το γιόρτασα περισσότερο από όλα τα άλλα. Ο Μάιος ήταν επίσης για μας ο μήνας της άνοιξης. Γύρω μας είχαμε μια ξερή πεθαμένη φύση που σάπισε κάτω από το βάρος του χιονιού επί σχεδόν πέντε μήνες! Έκπληκτοι όμως παρατηρούσαμε τα ξερά κλαδιά να βγάζουν ξανά φύλλα κι έπειτα λουλούδια. Τα πάντα άνθιζαν σταδιακά και η γη ντύθηκε με ένα πυκνο στρώμα πράσινου. Οι Νορβηγοί αγαπούν τα λουλούδια, στολίζουν τα σπίτια τους με αυτά, ιδιαίτερα με ορχιδέες. Συνηθίζουν επίσης να χαρίζουν λουλούδια, σε λίγο μεγαλύτερο βαθμό από ότι στην Ελλάδα.

θεατρικό σε αξιοποιημένη παλιά φάρμα
     Ο Ιούνιος ήταν ο πρώτος μήνας του καλοκαιριού που στη συνείδησή μας δεν είναι τίποτα άλλο από διακοπές και μπάνια στη θάλασσα. Όμως αυτός ο Ιούνιος ήταν αρκετά συννεφιασμένος και βροχερός. Γκρινιάζαμε για τον καιρό γιατί μας είχε κουράσει ο πολύμηνος παγωμένος χειμώνας και λαχταρούσαμε Ελληνικό καλοκαίρι!

αποθήκη της παλιάς φάρμας
που λειτουργεί σαν ζωντανό λαογραφικό μουσείο
     Το καλοκαίρι όμως μπήκε τον Ιούλιο! Μετά από μια εβδομάδα δουλειάς πήρα την… άδειά μου που λαχταρούσα ανυπόμονα. Ήταν η πρώτη πραγματική άδεια σ’ ολόκληρη τη ζωή μου! Μετά τις σπουδές μου είχα δουλέψει πολλά χρόνια ως καθηγητής μουσικής σε ωδεία, αλλά το καθεστώς ήταν να δουλεύουμε εννιά μήνες και τους υπόλοιπους τρεις να… απολυόμαστε. Οπότε δεν δούλευα αλλά δεν το έλεγες και καλοκαιρινές διακοπές! Μας έδινε ο ΟΑΕΔ ένα επίδομα ανεργίας αλλά εκτός του μικρού ποσού, το παίρναμε κατά τον… Οκτώβριο! Η συνήθης εικόνα της Ελληνικής κακοδαιμονίας... Αργότερα έγινα… επιχειρηματίας(!) τρομάρα μου, οπότε έτρεχα κάθε μέρα κι όλη τη μέρα χωρίς δικαίωμα διακοπών, για να βγάλω τα έξοδα. Οι υπάλληλοι που κατά καιρούς είχα, μπορούσαν να παίρνουν ρεπό, άδεια κοκ, εγώ όμως όχι! Έτσι αυτό το καλοκαίρι ένιωσα… βασιλιάς! Μόνο που… το επίδομα άδειας (feriepenger), ήταν πολύ μικρό διότι υπολογίζεται επί των ημερομισθίων του προηγούμενου χρόνου, κι εγώ τον προηγούμενο χρόνο είχα δουλέψει μόνο τέσσερις μήνες! Οπότε ούτε λόγος για ταξίδια και τέτοια… Ευτυχώς το σπίτι που νοικιάζαμε ήταν σε μια καταπράσινη πλαγιά λίγο πιο κάτω από ένα μικρό δάσος και νιώθαμε σαν στο εξοχικό μας, που ποτέ στη ζωή μας δεν αποκτήσαμε. Ελπίζω τουλάχιστον του χρόνου να καταφέρω να ταξιδέψω στην Ελλάδα για διακοπές. Σχεδόν όλοι οι Νορβηγοί που γνώρισα μου αφηγούνται τις εμπειρίες τους από την Κρήτη κατά κύριο λόγο, ενώ εγώ δεν έχω πατήσει το πόδι μου σε κανένα σχεδόν Ελληνικό νησί. Τον Ιούλιο λοιπόν και με το που ξεκίνησε η άδεια, μπήκε και το καλοκαίρι, συπαραστεκόμενο στην ανέχεια των διακοπών μου. Ο καιρός ήταν φοβερός, η θερμοκρασία ιδανική (λίγο πάνω από 20 βαθμούς) και ο ήλιος έλαμπε στον πεντακάθαρο ουρανό. Κάναμε μερικές επιδρομές στα κοντινά ποτάμια, τις λίμνες και τα δάση και αποζημιωθήκαμε αρκούντως. Ξημέρωνε κατά τις 3.00-4.00 μετά τα μεσάνυχτα και σκοτείνιαζε (όχι εντελώς) κατά τις 1.00-2.00 μετά τα μεσάνυχτα επίσης.

     Τον Αύγουστο όμως ξαναξεκινά η ζωή στη Νορβηγία να ζωηρεύει.  Τα σχολεία αρχίζουν γύρω στο δεκαπενταύγουστο. Μαζί με τα σχολεία όπως είναι φυσικό, παίρνει μπρος και η υπόλοιπη οικονομοεπαγγελματική ζωή της χώρας. Έπρεπε να δουλεύω έξω (κυρίως έβαφα) και ο ήλιος με κατέκαψε, πήρα…χρώμα! Ποτέ δεν άντεχα την πολλή ζέστη στην Ελλάδα, η οποία με κυνήγησε μέχρι και τη… Νορβηγία!

     Τώρα, δύο μήνες μετά το καλοκαίρι, η ζωή απλώς τραβά την ανηφόρα. Συνεχίζω να δουλεύω ως βοηθητικός υπάλληλος σε οικοδομές ή στις εργασίες που απαιτεί η διαχείρηση των διαμερισμάτων που ανήκουν στην εταιρία μας και αγωνίζομαι να μάθω σωστά και επαρκώς τη γλώσσα. Το εισόδημα αρκεί για την καθημερινή μας επιβίωση αλλά τίποτα παραπάνω. Ευτυχώς εδώ δεν πληρώνουμε για την εκπαίδευση των παιδιών όπως πληρώναμε στη δωρεάν εκπαίδευση στην Ελλάδα ή για νοσοκομεία σε ώρα ανάγκης. Προχωρώ με αισιοδοξία, παρότι με τρόμο περιμένω το σκληρό χειμώνα που έρχεται σε μερικές εβδομάδες. 

     Το φθινόπωρο οδεύει προς το τέλος του. Αγωνίζομαι!

6 σχόλια:

  1. To να αγωνίζεσαι σημαινει πως υπάρχεις άρα ... ζεις!!!! Εδώ έχουμε χάσει τον μπουσουλα. Ούτε ξέρουμε τί κάνουμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αγαπητή Katrin. Ναι μερικές φορές απογοητεύεσαι και νιώθεις ότι δεν αξίζει να αγωνίζεσαι. Στην Ελλάδα είναι όλα τόσο απογοητευτικά αυτή τη στιγμή... Είναι χαρακτηριστικό ότι εμείς που είμαστε ένας τόσο "ζωντανός" λαός, έχουμε αποδεχτεί αυτή την κατάσταση και κανείς δεν αγωνίζεται να την ανατρέψει. Ο λαός μας στην Ελλάδα περνάει μια άνευ προηγουμένου σκλαβιά και είναι επικίνδυνο ότι κανείς δεν αγωνίζεται... Εδώ υπάρχει πράγματι δικαιοσύνη και αξιοκρατεία ώστε οι αγωνιστές εμπνέονται να αγωνιστούν. Μερικές φορές πραγματικά νιώθω ότι ξανάνιωσα κι έχω κίνητρα να αγωνιστώ. Παρότι ακόμα δεν βλέπω τίποτα στον ορίζοντα, έχω αρχίσει να ελπίζω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Να'σαι καλά, φίλτατε. Καλή δύναμη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Από την Ελλάδα, αυτοί που στέκονται μαζί μου, μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Έτσι χαίρομαι ιδιαίτερα την εκδήλωση αγάπης και συμπαράσταση από εσάς που με γνωρίσατε μόνο μέσω αυτού του ιστολογίου. Θερμές ευχαριστίες αγαπητέ Kitsos Mitsos για τη συμπαράστασή σου. Ειλικρινά δεν μου είναι καθόλου αδιάφορη, απεναντίας με συγκινεί ιδιαίτερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Να μία ακόμα Ελληνική φωνή συμπαράστασης. Σιγά, σιγά, γινόμαστε παρέα! Να' σαι καλά Παναγιώτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή