Ποιητικό διάλειμμα

Με συγχωρείτε που το έριξα στην... ποίηση, αλλά στις σχιζοφρενικές εποχές που ζούμε, δεν έχω τίποτα άλλο να πω. Το στόμα μου είναι σφραγισμένο. Δεν ανεβαίνουν εύκολα στο στόμα μου λόγια πεζού λόγου, θα είναι εντελώς ...πεζά και παράταιρα.
Αμηχανία ψαλτού... βήγξ!
Τεχνικό πρόβλημα... μουσικό διάλειμμα!
Κενό λόγου... ποιητικό διάλειμμα!

Μεθεόρτια

Πέρασε τ’ απομεσήμερο

σκαρφάλωσαν οι ώρες

κι έμειναν έρ’μα τα στενά

κι οι πόρτες κλείσαν όλες.

Μία κουρτίνα απλώθηκε

σημαίνοντας το τέλος

ψυχρή μας ρίγησε πνοή 

στο ασημένιο φέγγος.

Ποιος θα μαζέψει τώρα πια

τα χθεσινά λαμπιόνια

πού ‘μειναν  έρμαια φριχτά

στα παγωμένα κλώνια;

...Βουβά βιολιά που μούσκεψαν

στην υγρασία της νύχτας,

ποτήρια που μνήσκουν μισόπιοτα

σκιές της άδειας πίστας;

(Το πρωτοέγραψα 4/1/10 αλλά δεν μου έβγαινε. Το βρήκα 7/1/11 το δούλεψα και μου... βγήκε!)

Δεν ξέρω αν αναφέρεται στα μεθεόρτια, τα μετά τις γιορτές Χριστουγέννων, Πρωτοχρονιάς, Θεοφανείων ή στα μεθεόρτια τα μετά το μεγάλο φαγοπότι, που συλλογικά πειστήκαμε ότι ανήκουμε στην ελίτ με τους Αλβανούς, Πακιστανούς και λοιπούς κάτω από τα πόδια μας, καθώς τώρα εμείς πρέπει να πάρουμε τη θέση τους κάτω από τα πόδια άλλων, αν όχι κάτω από τα πόδια των ίδιων των πρώην υποποδίων... 

ΠΟΙΗΣΗ: Υπολογίζοντας το ευρώ

Φέτος με την Πρωτοχρονιά Κλείσαμε 10 χρόνια στο ευρώ!

Πριν από 4 μέρες τα παιδιά μας τραγούδησαν έξω από την πόρτα μας τα κάλαντα.

Κι εγώ πριν από 8 χρόνια τέτοιο καιρό έγραφα... 

«…Όταν έκλεισα την πόρτα συνειδητοποίησα ότι έδωσα για τα κάλαντα 10 €, 3.450 δρχ. δηλαδή! Δύο χρόνια με ευρώ κι ακόμα όταν αιφνιδιάζομαι τα κάνω σαλάτα.

                                                                       (Δημοσιογράφος στο ΒΗΜΑ)

Άλλαξε το νόμισμα

Άλλαξαν τα μέτρα και τα σταθμά

Δώστε μας μια βάση να μετράμε τις αξίες

Δεν ξέρουμε πλέον πόσο αξίζει ένα πουρμπουάρ

Πόσο κοστίζει ένα δώρο

Ή ένα φιλί.

Πώς να σταθμίσουμε πια

Μια καρδιά που χτυπάει για μας;

Πώς να κοστολογήσουμε

Το φορτίο του στολισμένου δέντρου

Του αγιοβασιλιάτικου σάκου;

Και της ζωής μας 

Που δεν την φτάνουμε πλέον…

Άλλαξαν οι δραχμές σε ευρώ

Το παλιό με καινούργιο

Η μέρα με τη νύχτα

Κι ένα ασημένιο φεγγάρι μας κοιτάζει θλιμμένα.

Δεν έχουμε να πληρώσουμε πια…

Είμαστε χαμένοι σε μια άβυσσο

Πελαγωμένοι στ’ ανοιχτά

Και δεν έχουμε κάπου ν’ ακουμπήσουμε

Γυρνάμε στα παλιά λημέρια

Που μίσεψαν από καιρό

Αγαπάμε τη θλίψη μας

Και φωνάζουμε στα παιδιά να φύγουν:

«Δεν μας έμεινε τίποτα», 

«δώσαμε», 

«μας τα ‘παν».

               2 Ιανουαρίου 2004

Ξεκίνησε το 2012...

    Ξεκίνησε και το 2012 -ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει- όπως όλα όσα φοβόμουνα ότι ποτέ δεν θα φτάσουν και ποτέ δεν θα ξεκινήσουν.

Πέρασαν τα Χριστούγεννα, πέρασε και η Πρωτοχρονιά και στερνή μας ελπίδα απόμειναν τα Θεοφάνια που όλοι ξέρουμε ότι θα περάσουν κι αυτά τόσο εύκολα όσο και τα προηγούμενα.

             Φυσικά έχουμε ως άλλοθι τις Απόκριες για να μην πω τίποτα για το ...Πάσχα! Καλά να 'μαστε! Κι έτσι η ζωή τραβάει την ανηφόρα με λευκές σημαίες και μισομεθυσμένα τραγούδια. Ό,τι απομένει από τη ζωή μας είναι μόνο κάτι στιγμές μικροκαθημερινότητας, που ποτέ δεν τους δώσαμε ιδιαίτερη σημασία. Κι αυτές ως μνήμες που τόσο εύκολα σβήνουν στο κουρασμένο μας μυαλό και χάνονται με το αναπόφευκτο σταμάτημά του.

       Μελαγχολικές σκέψεις... Ναι! Αναντίρρητα αληθινές όμως. Ενοχλητικά ρεαλιστικές και αναπόφευκτες.

Ας ζήσουμε το σήμερα κι ας βρούμε τι μπορεί να αξίζει από αυτή την περιπέτεια που ζούμε πάνω στη φλούδα αυτής της γης.

       Το τραίνο των ...2012 ξεκίνησε ήδη κι εμείς τακτοποιούμαστε ακόμα στις θέσεις μας. Πού μας πάει; Ποιος ξέρει! Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο επόμενος σταθμός κατά το πρόγραμμα, μας περιμένει ο 2013, αν καμιά συμφορά δεν μας συναντήσει πιο πριν. Ταξίδι είναι αυτό, πολλά απρόοπτα μπορούν να συμβούν, τις οίδεν!

       Καλό ταξίδι σ' όλους συνταξιδιώτες, κάποιοι ακόμα σταυροκοπιούνται... άλλοι άνοιξαν τον τουριστικό χάρτη και μερικοί βιάστηκαν να ξεκινήσουν έναν μακάριο ύπνο, ενώ από τις οθόνες των παραθύρων παρελαύνει ήδη η ταινία του National Geographic: "Ελληνική ρημαγμένη ύπαιθρος" των πλασματικών επενδύσεων κι ενώ το τραίνο πήρε φόρα στα χέρια των φωνασκούντων μηχανοδηγών.

Όνειρα γλυκά λοιπόν!