Σάββατο, 22 Μαρτίου 2014

ΤΟ ΜΠΛΕ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΟ ΚΟΥΤΙ



Αυτό το ταχυδρομικό κουτί μου τράβηξε τη ματιά, καθώς μπήκα μέσα στην πολυκατοικία για να βγάλω τα αγαπημένα μου …σκουπίδια. Βρίσκεται κάπου στη μέση, ανάμεσα στα άλλα κουτιά των ενοίκων. Δεν φαίνεται να έχει κάτι ιδιαίτερο. Είναι ένα μπλε κουτί βαμμένο με σατινέ μπογιά, στην οποία αντικαθρεφτίζεται η σιλουέτα μου. Έχει κολλλημένο επίσης ένα αυτοκόλλητο που συνηθίζεται: «Τα διαφημιστικά έντυπα δεν είναι επιθυμητά». Οι Νορβηγοί ξεχωρίζουν τα σκουπίδια τους για την ανακύκλωση. Υπάρχει ειδικός κάδος για τα χαρτιά, αλλά η αποκομιδή του εδώ στην περιοχή μας γίνεται μία φορά το μήνα. Γι' αυτό φροντίζουν να μην έχουν πολλά χαρτιά απορρίματα. Αυτό λοιπόν το postkassen, στέκει εκεί μπροστά μου ερμητικά κλειστό, με το στενό άνοιγμα του στόματός του από πάνω και την κλειδαριά του κάτω αριστερά, σαν αυστηρό μάτι άγρυπνου φύλακα. Είναι ένα συνηθισμένο καθόλα κουτί, μάλιστα θέλει και λίγο βάψιμο. Όταν έβαφα αυτή την πολυκατοικία -έβαψα όλους τους εσωτερικούς κοινόχρηστους χώρους της- ρώτησα τον υπεύθυνο: «Να το βάψω κι αυτό;» Όχι μου είπε δεν χρειάζεται. Μάλλον σκέφτονταν "πού να βρούμε τώρα τέτοιο χρώμα και πού να συνεννοηθούμε με όλους τους ενοίκους που πρέπει να τα ανοίξουν και να βγάλουν τις ταμπελίτσες τους..."  
Παρόλα αυτά, αυτό το ταχυδρομικό κουτί έχει κάτι ιδιαίτερο, γι’ αυτό και μου τράβηξε το ενδιαφέρον. Ο ιδιοκτήτης του απεδήμησεν, εις Κύριον ελπίζω… Δεν βρίσκεται πια εδώ. Κάποια γράμματα θα συνεχίσουν να έρχονται, αλλά σιγά, σιγά θα ελαττώνονται μέχρι να σταματήσουν εντελώς. Μέχρι τότε δεν ξέρω ποιος θα το ανοίγει. Ίσως κάποια παιδιά κληρονόμοι. Κάποια μέρα μάλιστα θα δω να κατεβάζουν κούτες με πράγματα, για να αποδεσμευτεί ο χώρος για τον… επόμενο. Ένα, ένα τα κουτιά γίνονται ανενεργά, σαν λαμπάκια σε ηλεκτρονικό πίνακα ελέγχου. Κάποια στιγμή θα ξανανάψουν ελπιδοφόρα, για να ξανασβήσουν αναπότρεπτα...
Με τρομάζει αυτή η πολυκατοικία. Τα διαμερίσματά της είναι μικρά κουτάκια έτσι όπως τα ταχυδρομικά κουτιά της φωτογραφίας, το ένα πάνω ή δίπλα στο άλλο. Είναι βολική για τους υπερήλικες, καθώς είναι στο κέντρο και τους διευκολύνει στα κινητικά τους προβλήματα. Στο ισόγειο μάλιστα υπάρχει ένα εστιατόριο ειδικά γι’ αυτούς, εκεί τρώνε και συναντιούνται μεταξύ τους. Εκεί μέσα μπορούν να κουρευτούν φτηνά, ή να τους περιποιηθούν τα πονεμένα τους πόδια. Αυτή είναι η προτελευταία τους κατοικία. Μετακομίζουν σε ένα κεντρικό διαμέρισμα, όταν χάσουν το σύντροφό τους, ή όταν πια δύσκολα αυτοεξυπηρετούνται. Οι μόνοι επισκέπτες τους, είναι οι κοπέλες της κατ’ οίκον υπηρεσίας εξυπηρέτησης του Δήμου, hjemme tjeneste. Τα παιδιά τους ή τα εγγόνια τους πολύ σπάνια, μόνο σε κάτι επετείους που εδώ τις λένε jubileum. Οι ένοικοι κυκλοφορούν πάντα με τα γνωστά μας «πι» που έχουν όλα ρόδες. Mερικοί έχουν μάλιστα ηλεκτροκίνητα αμαξίδια που τους παρέχονται από το κράτος. Οι κοπέλες με τα μπλε, έχουν όλα τα κλειδιά και μπαίνουν για να τους καθαρίσουν, να τους ψωνίσουν κοκ. Είναι όλες τους ξανθιές σαν άγγελοι, μόνο οι μετανάστες είναι καστανοί ή μελαχροινοί εδώ, αλλά είναι ντυμένες στα μπλε και κρατούν ένα συγκεκριμένο καλάθι. Πάντα στους σιωπηρούς διαδρόμους της πολυκατοικίας μας, κοιτάζω να δω πότε θα ‘ρθει και ο ξανθός άγγελος με τα άσπρα…

                                                                                                                             alkaioslarsinos@gmail.com

3 σχόλια:

  1. Πόση διαφορά στη κουλτούρα..και σαν κράτος πόσο μπροστά στο θέμα των ηλικιωμένων απο ότι γράφεις. Εδώ μετακομίζουν όταν πάρουν τη σύνταξη στα χωριά και αφήνονται στη μοίρα τους
    Αλήθεια...υπάρχει ρατσισμός?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γεια σου πατριώτη. Είχα καιρό να μπω στο μπλογκ (ο εβρίτης από Αθήνα) σου και έτσι διάβασα μερικά άρθρα μαζεμένα. Σε διαβάζω γιατί θυμάμαι τις εποχές που ήμουν εξωτερικό. Ίσως για να θυμηθώ τα νειάτα μου ή πάλι ίσως για να καταλάβω πόσο καλά είμαι τώρα και να μην μιζεριάζω. Γέλασα με την ιστορία σου και τα σχόλια των γειτόνων και θέλω να σου εξηγήσω γιατί. Όταν πρωτοπήγα στην Γερμανία το 1983 και προσπαθούσα να μάθω γερμανικά και να βρω άκρες για να μείνω, κάποια ελληνίδα κυρία που καθάριζε σκάλες και ήξερε ότι δεν έβγαινα μου πρότεινε να αναλάβω μερικές από τις "εργολαβίες" της. Εγώ μες την τρελλή χαρά για τα αναγκαία ψιλά που θα προέκυπταν δέχτηκα κατενθουσιασμένος. Η πραγματικότητα όμως ήταν πολύ σκληρή για έναν 18άρη νεαρό που μέχρι τότε δεν είχε βιώσει τον ρατσισμό και την υποκειμενική αντιμετώπιση από τους κατοίκους των πολυκατοικιών. Ένας μάλιστα με φώναζε και Mr. Proper (ο κύριος καθαριότητας), από το ομώνυμο καθαριστικό. Για να πω την αλήθεια το είχα απωθήσει αυτό το κομμάτι, αλλά δυστυχώς ο εκγερμανισμός της κοινωνίας μας έφερε το καθαριστικό και στην Ελλάδα και την ανάλογη διαφήμιση. Την ημέρα που την πρωτοάκουσα, μετά από 30 χρόνια είχα ένα deja vu και για αρκετή ώρα αισθανόμουνα μια δυσφορία. Η αλήθεια είναι ότι δεν "τόλμησα" να το πω ούτε στην γυναίκα μου (η οποία ξέρει τι δυσκολίες αντιμετώπισα στην ζωή μου, αλλά επειδή αυτή με γνώρισε με κουστούμι και γραβάτα δεν ήθελα να της χαλάσω την εικόνα), αλλά προσπάθησα να το απωθήσω πάλι γρήγορα, φοβούμενος μην με συνεπάρει μέσα στην γενική κατάθλιψη η μιζέρια εκείνης της εποχής. Τώρα με αφορμή τα δικά σου σχόλια το ξαναθυμήθηκα και να σου πω την αλήθεια με έκανε να το δω πιο ανάλαφρα. Όπως ανάλαφρα βλέπω ότι παίρνεις και τη διαμονή σου στη Νορβηγία και χαίρομαι. Εγώ όταν ήμουν Γερμανία και είχα χάσει την ελπίδα για σπουδές και αποφάσισα να μείνω και να δουλέψω, επειδή είχα πάντα δουλειές με απαιτήσεις υψηλότερες των προσόντων μου (ειδικά στο θέμα της γλώσσας) και είχα δυσκολίες να ανταποκριθώ και έπεφτα πάντα θύμα δυσμενών διακρίσεων σε σχέση με γερμανούς συναδέλφους, είχα αρχίσει να μισώ κάθε τι γερμανικό και να μου φταίνε όλα. Δεν απέκτησα έτσι καμμία σχέση με την γερμανική κουλτούρα και ζωή και συναναστρεφόμουνα μόνο με ξένους εκτός εργασίας (αυτό χειροτέρευε την κατάσταση γιατί όλοι οι άλλοι γινότανε κλίκα βέβαια). Εγώ βέβαια προτιμούσα να ανταπεξέλθω σε όλα αυτά και προτιμούσα να κάνω παρέα με "τριτοκοσμικούς" από την Ερυθραία (είχαμε πολλούς λόγω του εμφυλίου εκεί κάτω) που ήταν καταπληκτικά παιδιά και Ιρανούς (λόγω Χομεϊνί). 'Ολη την κλίκα την είχα κάνει στους 3 μήνες σχολής γερμανικών που είχα κάνει και όσο νά' ναι είχαμε κοινά βιώματα. Κάποιες στιγμές αναπολώ εκείνες τις καταστάσεις ανιδιοτελούς συντροφικότητας και στεναχωριέμαι που έχω ξεχάσει σχεδόν όλα τα ονόματα αυτών με τους οποίους είχα κάποιες από τις συμαντικότερες εμπειρίες μου, στην πιο ευαίσθητη καμπή της ζωής μου. Και αυτά που σου γράφω είναι αλήθεια ότι έχω να τα σκεφτώ πάνω από 25 χρόνια. Γενικά δεν σκέφτομαι πολύ το παρελθόν μου και προχωράω πάντα μπροστά (ίσως επειδή πάντα το παρελθόν ήταν χειρότερο και το μέλλον προδιαγράφονταν καλύτερο), πράγμα που τις περισσότερες φορές με βοήθησε. Τώρα βέβαια που κοντεύω τα 50 και η υγεία μου άρχισε να με προδίδει και η οικονομική μου κατάσταση τουλάχιστον δεν βελτιώνεται, έχω συμφιλιωθεί εδώ και μερικούς μήνες ότι έχει τελειώσει η προοπτική εξέλιξης μου (εδώ βρήκα αναφορές στα γραφόμενά σου) και καλά θα κάνω να ζω την ημέρα, την ώρα, το λεπτό σαν να είναι τα τελευταία μου. Βρήκα έτσι μια ανακούφιση από το άγχος των τελευταίων 30 χρόνων, όπου έπρεπε πάντα να επιβεβαιώνω το προφίλ μου, για να αντιπαρέλθω το χάντικαπ του μετανάστη που δεν είχε τα απαραίτητα τυπικά προσόντα που συνιθίζεται να έχουν όλοι στον κύκλο μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Βλέπεις οι γονείς μας χωρίς να έχουν τα προσόντα να μας δώσουν την ανάλογη παιδία και μόρφωση, μας φόρτωσαν με όλα τα κόμπλεξ κατωτερότητας που χρειαζόταν ώστε να προσπαθούμε μια ζωή να προκόψουμε και να διαπρέψουμε, ξεχνώντας να μας που ότι έπρεπε και να ζήσουμε. Ελπίζω να μην είναι πολύ αργά και με την συμπαράσταση της οικογένειάς μου να καταφέρω να πάρω το κομμάτι της ζωής που δικαιούμαι. Σε μια συνάντηση που είχαμε πέρισυ για τα 30 χρόνια αποφοίτησης από το λύκειο, ζήλεψα με την καλή έννοια την ζωή που έκαναν οι συμμαθητές μου. Χαλαρά!!! Εκείνοι βέβαια ζήλεψαν την δικιά μου, με τις πολλές παραστάσεις, εμπειρίες και την τρέλλα, αλλά έβλεπαν μόνο αυτά που ήθελαν αυτοί. Κι εγώ βέβαια τώρα, εκ των υστέρων και αφού φαίνεται ότι δεν θα πεθάνω στο δρόμο, δεν θα την άλλαζα την ζωή μου με την δική τους, αλλά μόνο για τους ανθρώπους που γνώρισα για τις βαθειές σχέσεις και φιλίες που είχα και την επαφή μου με πολιτισμούς που αυτοί δεν θα μπορούσαν να φανταστούν, Δεν είναι σαν να πηγαίνεις σε ένα ξενοδοχείο και να συναντάς 10 διαφορετικές ράτσες, να πίνεις να χορεύεις και να θεωρείς ότι έκανες επαφή. Το να βιώνεις με άλλους λαούς μαζί, όντας όλοι μετανάστες μια ιδιαίτερη πραγματικότητα νομίζω είναι διαφορετικό. Εσύ ακούγεται σαν να έχεις επαφές, αλλά αν κατάλαβα είναι στην πλειοψηφία τους Νορβηγοί και μάλλον δεν είναι το ίδιο. Θα μπορούσες να μας γράψεις και λίγο πιο συναισθηματικά. Όχι επί του πονηρού βέβαια, μια που τώρα είμαστε οικογενειάρχες. Εγώ πάντως έζησα εκείνα τα χρόνια πάρα πολύ έντονα συναισθήματα και μια και ήμουν ωραίο αντράκι, γυμνασμένος και λίγο ψαγμένος είχα και τα τυχερά μου (ήμουν πάντα όμως άνθρωπος των σχέσεων και τα έδινα όλα σε αυτές και γι' αυτό και θα θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό γιατί αγάπησα και αγαπήθηκα πολύ). Βλέπω όμως ότι το παρατράβηξα και μετά από αυτό το ψυχολογικό στριπτίζ λέω να κλείνω. Μάλλον η κλεισούρα των τελευταίων μηνών θα φταίει και το ότι έχω να τα "πω" με καποιον πολύ καιρό. Συγχώρησέ με για τον χρόνο που σου πήρα από την οικογένειά σου. (τα παιδιά είναι εκεί, είναι όλοι καλά). Σας εύχομαι ότι καλύτερο και εάν δεν με ακούσεις σύντομα να ξέρεις ότι εγώ έχω το μπλογκ στα favorites, το βλέπω καθημερινά και μπαίνω συχνά για να δω ότι υπάρχεις και είναι όλα καλά.
    Κράτα ψηλά την σημαία της Ελλάδας και φρόντισε ώστε και τα παιδιά σου να την έχουν στην καρδιά τους. Εγώ θα πάω αύριο (σε λίγες ώρες δηλαδή) την κορούλα μου στην παρέλαση για να της τονώσω το πατριωτικό της. Σήμερα της έβαζα να ακούει εμβατήρια και κάναμε και μια επανάληψη στον εθνικό ύμνο τον οποίο τρελλαίνεται να τραγουδάει (σου θυμίζω ότι έκλεισε πριν λίγο τα 4).
    P.S. Σε λίγες μέρες πάω για 2 εβδομάδες Ελβετία, Γερμανία για δουλειές με την οικογένεια και θα προσπαθήσω να ξεκλέψω 1-2 μέρες να πάω πίσω στον "τόπο του εγκλήματος". Έχω ανάμικτα συναισθήματα. Δεν θα πάω από χαρά, αφού όπως σου είπα δεν ήταν και τα καλύτερά μου χρόνια εκεί, αλλά έχω μια περιέργεια να ξαναβρεθώ στον τόπο που ανδρώθηκα και ίσως μια ελπίδα ότι θα ξαναβρώ κάτι από τα συναισθήματα εκείνης της εποχής και της νιότης, της ελπίδας, όταν τίποτα δεν φοβόμασταν παρά μόνο μην πέσει ο ουρανός και μας πλακώσει. Τελικά λες να κάνω και εγώ κανένα μπλογκ και να σε ανταγωνίζομαι σε αναγνώστες και να γράφω ιστορίες από τα παλιά, δίκην ημερολογίου. Θα είχε πλάκα και θα είχα πολλά να γράψω (κάτι σαν απομνημονεύματα να πούμε που θα τα άφηνα στην κόρη μου μετά θάνατον, για να ξέρει τι έκανε ο πατέρας της πριν από αυτήν). Θα το σκεφτώ (που έλεγε και ο υποψήφιος αγοραστής αυτοκινήτων στην ΕΤ3). Αν η εμπειρία μου στο deja vu είναι θετική ίσως και να το κάνω (αν βρω το χρόνο βέβαια, που χλωμό το βλέπω)...Χαιρετισμούς από Αθήνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή